Palmera Falsa

2012 – het jaar van veranderingen

2012-01-27T22:49:00.002Z

Een tijdje terug heb ik er al eens over geblogd, maar nu is het ineens zover: het jaar 2012. Waarschijnlijk is er geen jaar waarover zoveel gezegd en getikt wordt. Daar doe ik gezellig een schepje bovenop, want qua veranderingen is het jaar voor mij goed begonnen.

Om te beginnen ben ik per 1 januari geëmigreerd. Dat klinkt veel ingrijpender dan het is, want in de praktijk ben ik al een paar jaar geleden verhuisd en succesvol uitgeburgerd. Maar nu is ook de papierhandel geregeld en dat is een belevenis op zich. De bureaucratie is hier onbeschrijfelijk. Instanties als de Vreemdelingenpolitie, het stadhuis en het ziekenfonds lijken als hoofdtaak het verzamelen van zoveel mogelijk papier te hebben. Daarop moeten zoveel mogelijk stempels worden gezet door zoveel mogelijk medewerkers en daarnaast ook nog zoveel mogelijk andere instanties en bedrijven aan het werk gehouden worden. Het kost tijd, maar ik zag de lol wel van in, als een gratis absurdistisch theater. Hoewel op elk bureau een computer staat, zijn formulieren nodig om die collectieve papierberg verder aan te laten groeien. Maar een stapel papier is ook verdomd handig om formuleren in te kunnen vullen bovenop een toetsenbord. In 2012 kun je zomaar 30 jaar terug in de tijd.

Aan de andere kant ben ik 30 jaar vooruit in de tijd gegaan, want ik leef tegenwoordig op pure energie. En dat bevalt in alle opzichten prima. Na een ronduit moeizaam jaar, zit ik eindelijk weer op een acceptabel energieniveau. De afgelopen paar maanden werd ik steeds gevoeliger voor allerlei voedsel, waardoor mijn menu steeds eenzijdiger werd. Maar ik moest blijven eten, want ik had nog steeds honger. Na het weglaten van bananen, sinaasappels, tropische vruchten, kaas en yoghurt, noten, tomaten, chocola en mijn dagelijkse cortado (kleintje koffie met melk) was ik het echt zat. Hoog tijd voor een drastische verandering in de vorm van de Liefdesvoeding Verbinding, een behandeling van Bas en Marieke in het kader van het Wholism Project. Ik kan het iedereen aanraden, maar in het bijzonder ME/CVS-patiënten met voedselintoleranties en diabetes 2. Energetisch voedsel voelt heerlijk gelijkmatig aan, in tegenstelling tot de volgevreten pieken en hongerige dalen van het fysieke eten. Nu ben voortdurend verzadigd en heb geen moment honger gehad. In het begin nog wel trek op de uren dat ik vroeger at en dan snaaide ik de tussendoortjes die ik er vroeger bij deed. Maar ook dat wordt steeds minder.

Inmiddels ben ik een kleine 2 weken verder en eet nog nauwelijks fysiek eten. 's Ochtends vind ik het wel lekker om rustig wakker te worden met een glas sap en een stuk fruit. 's Avonds eet ik hapjes als een crackertje met een ansjovisje, een bakje mais-chips of een handje olijven . Ook ben ik 2 keer uit eten geweest, want dat hoort er hier nu eenmaal bij. Nog steeds gezellig en lekker, een salade of een kleine portie groenten en een wijntje erbij, net als “vroeger”.
De reacties van anderen zijn erg amusant, want voor de meeste mensen is wat ik doe onmogelijk. Zeker hier, waar iedereen de hele dag bezig is met eten. Als er niet gegeten wordt, wordt er over gepraat en daar tussendoor worden de boodschappen gedaan, het eten klaargemaakt en uitgebuikt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik van dat hele gedoe af ben. Dat mensen me voor gek verslijten en/of verwachten dat ik het niet lang meer maak, neem ik op de koop toe. Eén verlichte geest heeft 1 week later mijn voorbeeld gevolgd. Laly, een goede vriendin, werkt zo hard in haar kroeg dat gezond en rustig eten er meestal bij inschiet. Zij had zo haar eigen praktische reden, maar is al even enthousiast als ik.

Vakantie in Kikkerland

2011-09-20T12:40:00.005+01:00

Over het weer ga ik het maar niet hebben, daar weten jullie zelf alles van. Het jaarlijkse weerzien was weer erg gezellig en daarnaast ook nuttig. Mijn MacBook Pro is gerepareerd bij LJS aan de Lutherse Burgwal, er zit een nieuw moederbord in dat onder een verlengde garantie viel. En zelf ben ik, zoals elk jaar, in de revisie geweest bij Dr. de Valk. Maar ik blij dat ik weer thuis ben.

Ook al lijkt het niet zo, de laatste tijd heb ik vrij veel geschreven. Bijvoorbeeld over rust vinden in een steeds gekker wordende wereld en over een zoektocht naar alternatieven voor Adobe Creative Suite. En natuurlijk nog steeds over steden, de laatste twee zijn Barcelona en Gent.

Eilandhoppen

2011-07-10T19:44:00.006+01:00

Hoewel ik voortdurend op mijn tandvlees loop, staat het leven de laatste tijd wel erg in het teken van reizen. Op La Palma is geen Mac-winkel, zodat ik 3 weken voor mijn reis naar Kikkerland weer een reisje maakte. Mijn geliefde MacBook Pro begaf het plotseling, zodat ik totaal ongepland ook eens kennis kon maken met het eilandhoppen voor nuttige doeleinden, niet zijnde vakantie. De vrienden en vriendinnen in Puerto Naos moeten geregeld "even" naar Tenerife en ik nu ook. Ieder heel uur gaan er 2 schattige kleine vliegtuigjes. Het is net zoiets als de trein van Den Haag naar Amsterdam en de frequentie is hoger dan de bus naar het noorden van La Palma. Kaartje kopen aan het loket, wel de bekende luchthaven-controle, maar binnen een kwartier zit je in het boemeltje. Na een half uurtje vliegen belandde ik in een stadse wereld met een Mac-winkel, grote warenhuizen, een vestiging van McDonalds en een Europees aandoend openbaar vervoer, waaronder een soort van Randstad-rail. Toch de dag ervoor eerst maar ff gebeld met de Canarische Mac-winkel, die heel toepasselijk Banana Computer heet. De situatie uitgelegd en een MacBook Air gereserveerd, want die liepen als zoete broodjes. Ook werd de locale techneut alvast ingeseind om naar de MacBook Pro te kijken. Dat alles zou gemakkelijk in 1 dag kunnen, want bewoners van de andere eilanden krijgen altijd voorrang, maar ik wou het rustig aan doen dus ben een nachtje overgebleven in het hotel naast de winkel.

Het plan om een MacBook Air erbij te kopen had ik al langer, juist om dit soort noodsituaties te voorkomen en ook om wat lichter te kunnen reizen. De MacBook Pro is niet ter ziele maar gezien de levertijden van onderdelen was het slimmer om hem in NL te laten repareren. En ondertussen kon ik wel uit de voeten met het kleine, platte en superlichte jonkie. Santa Cruz de Tenerife is voor een hoofdstad behoorlijk saai, dus na een lichte doch voedzame maaltijd en een wandelingetje naar het Auditorium van Santiago Calatrava, installeerde ik me op het dak van het hotel waar WiFi beschikbaar was. De blanco compie, die ik dus niet ff kon syncen met zijn grote broer, heb ik met behulp van downloads en mijn backup op USB-stick binnen no time naar mijn hand gezet. Hoewel de winter in Canarias lang duurde, had ik precies de korte, maar krachtige eerste hittegolf te pakken. Op La Palma steeg het kwik niet hoger dan 36 graden, maar Santa Cruz de Tenerife scoorde 42 en zelfs ik vond het bloedverziekend heet.

Desondanks is alles geregeld. Ik kreeg ook nog een externe HD kado, een beetje put en kalf-verhaal maar aan de andere kant beter laat dan nooit. Een kastje net iets groter dan een mobieltje dat met behulp van TimeMachine, een standaard Mac-prog, backups maakt. Ondertussen werd mij zo nu en dan gevraagd waarom ik niet gewoon een Windhoos-bak erbij kocht, die zijn immers wel te koop in Los Llanos. Arrggggghh! Geen haar op mijn hoofd...... Waarom? Vanwege de Mac zelf, het Mac OS, het gemak van een externe derde hersenhelft en het in een paar uur een verse compie geheel naar je zin en smaak op te kunnen tuigen. En bijvoorbeeld een programma als VoodooPad, een programma zoals programma´s bedoeld zijn: om het je gemakkelijk te maken. Een handige kruising tussen tekstverwerker, browser en notitieblok. Je gooit er tekst, afbeeldingen, mappen, programma´s, URL´s, e-mail-adressen in net zoveel pagina´s of tabbladen als je wilt. En dan kun je zo´n document zonodig ook beveiligen en er in zoeken met een sterke zoekfunctie, ik zou echt niet meer zonder dit soort handigheidjes kunnen.

Inmiddels ben ik weer een deurtje verder en uiteindelijk begonnen aan de jaarlijkse zomervakantie in Kikkerland.

Vakantie en nog eens vakantie

2011-06-19T22:37:00.005+01:00

Hoewel ik nog niet helemaal bijgekomen ben van het eiland-hoppen, is de volgende “vakantie” alweer in zicht. Vanaf 8 juli aanstaande heb ik proefverlof van het “gekkenhuis zonder muren” en kom ik het Haagje weer onveilig maken. Hier nog een foto uit de oude doos, het Piratenfeest van afgelopen september. Als je er niet helemaal uitkomt wie wie is, girls will be boys and boys will be girls :-)

Ondertussen heb ik mijn website weer eens gerenoveerd en verhuisd naar het eu-domein. Er is niet zo heel veel nieuws onder de zon, behalve de afdeling Wholism Project.

Paar eilandjes verderop

2011-05-27T13:44:00.012+01:00

Het is vreselijk vermoeiend, maar ook heel erg leuk: vakantie. Voor het eerst sinds jaren, Nederland niet meegerekend, écht op vakantie geweest. Een van de voordelen van wonen op een vakantiebestemming is dat je meestal niet zo nodig hoeft, maar dat tegelijkertijd er voldoende andere vakantiebestemmingen binnen handbereik liggen. Dus ik naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote. Een grote, heel erg Spaanse stad zonder noemenswaardig toerisme, want dat zit keurig opgeborgen in toeristen-reservaten als Playa Blanca, Puerto de Carmen en Costa Teguise. De stad ligt aan de oost-kant, dus qua weer was het flink afzien, maar ik heb genoten van het stadsleven.

Tientallen bars en eettenten om uit te kiezen, waaronder de typisch Haagse specialiteiten als sushi, kebab en falafel. Zelfs winkelen vond ik er leuk, in een soort Spuistraat, maar dan breder. En koffiedrinken aan de merkwaardig rustige Charco de San Ginés, een enorme lagune midden in de stad.
Ook heb ik een middag de bus en de boot gepakt en geluncht op Fuerteventura. Op de foto: de golven van Fuerteventura en Lanzarote op de achtergrond.

Omdat de Arrecifers nogal op zich zelf zijn, kostte het wat moeite om een gids te vinden voor excursies in het maanlandschap verderop, want daar komt geen bus. Uiteindelijk heeft Roberto, een vastelander, me zondag het gebied rond het Nationaal park Timanfaya laten zien en een paar spectaculaire vulkanische landschappen, toch nét weer ff anders dan hier op La Palma. Het park zelf en het restaurant el Diablo, waar op warmte van de vulkaan wordt gegrild, waren al dicht, dus ik moet nog een keer terug :-)

Qua wonen hou ik het op het slaperige Puerto Naos, het strand met de zwarte stenen en hoge golven en de zon in de juiste positie, het ons-kent-ons kippenhok en de betere temperatuur. Hier het bord van 1 van de havens van Arrecife, vele malen groter dan "mijn" have(n)loze Puerto Naos.

Uitgeburgerd

2010-10-27T23:08:00.003+01:00

Na een erg gezellige, maar nogal koude, winderige en waterige vakantie, ben ik weer helemaal in mijn element. Dit is vooral het water en dan lekker opdrogen met 25 graadjes. Echt rouwig ben ik dus niet om de uitslag van de Inburgeringstest. Rest mij nog wat reclame te maken voor een nieuwe klant: Tema-Teksten.

Storm

2010-08-26T12:16:00.003+01:00

De zomer in Kikkerland lijkt verdacht veel op de winter op La Palma :-O Prachtig om te zien, maar lang buiten staan zit er hier niet in, brrrrr...

Cultuur snuiven

2010-07-10T13:12:00.009+01:00

Puerto Naos ondergaat momenteel de jaarlijkse gedaanteverwisseling richting een lawaaierige camping. De Spaanse tegenhangers van de families Flodder en Tokkie doen niet voor elkaar onder, ook al zijn ze nog niet helemaal op volle sterkte. Hoog tijd om ook op vakantie te gaan en weer eens cultuur snuiven in het Haagse. Hier levend als een half verwilderd amfibie genaamd la Sirenita (Zeemeerminnetje) zal dat nog niet meevallen. Hoewel, tussen het zwemmen door schrijf ik wel veel over “cultuur snuiven”. Eigenlijk een rare uitdrukking voor iets dat niet geheel zonder risico is.

Tijdens het beschrijven van de bezienswaardigheden van de stad Florence las ik dat het nogal eens voorkomt dat toeristen zo overdonderd worden door de schoonheid van de bezienswaardigheden dat ze met hartkloppingen, duizelingen en psychiatrische klachten in het ziekenhuis Santa Maria Nuova belanden. De ziekte heeft zelfs een naam: het Stendhalsyndroom. De Florentijnse psychiater Graziella Magherini noemde het zo in haar studie ”Il sindrome de Stendhal”. Dit naar aanleiding van een dagboekaantekening van de Franse schrijver Stendhal (pseudoniem van Marie Henri Beyule, 1783-1842). In zijn reisboek “Rome, Naples et Florence” beschreef hij hoe hij compleet uit zijn dak ging in de Basilica di Santa Croce in Florence. “Verzonken in de overpeinzing van sublieme schoonheid, bereikte ik het emotionele punt waarop men hemelse gewaarwordingen ervaart. Toen ik de Santa Croce verliet, had ik hartkloppingen. Het leven vloeide uit me weg. Ik liep, maar was bang dat ik zou vallen.” Ook de aanblik van Botticelli’s “Geboorte van Venus” of Da Vinci's “Laatste Avondmaal” kunnen je zo maar fataal worden. In Den Haag zal dat niet zo'n vaart lopen, maar het weer zit voor de verandering wel mee.

IJsheiligen

2010-05-16T20:55:00.010+01:00

Erg veel valt er niet te melden, behalve dat het hier lekker rustig is, zoals elk jaar in mei, en dit jaar voor de verandering ook ijskoud. Nou ja, alles is relatief maar met maar 20 graden en een straffe wind recht uit het noorden (met IJslands as, alsof we zelf niet genoeg vulkanen hebben) zijn de sokken en truien weer uit de kast. Ondanks de kleine lentebode die ik een maand geleden op het terras betrapte. Hoewel, deze beesten hobbelen hier gewoon het hele jaar rond maar dit was voor het eerst dat ik er 1 in huis zag.

Hoe dan ook, de IJsheiligen verstieren hier de boel zelfs want het is zwaar bewolkt. Geen strandweer en, omdat het ook geen winter meer is, ook geen golven. Maar thuis wordt het steeds gezelliger, zeker na aankoop van een stel goede boxen voor aan de Mac (de UFO-achtige voorwerpen op de foto), had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. OK, ook nog een luistertip: Sleigh Bells. Met dank aan NRC Next, want hier kom ik niet veel verder dan Pachanga (bachata, cumbia, reggaeton, salsa). Ook lekker, maar dansen zat er de afgelopen weken ff niet in. Schrijven dan weer wel, dus als je meer wilt lezen, ga gerust door met Gothic, Eb en vloed, Crocs nieuws of een Stedentrip naar Marrakech.

Hondjes

2010-04-07T23:26:00.003+01:00

Pasqual (l) en Angelito (r), de hondjes van Marisa

Detergenten in zeep en shampoo

2010-03-31T20:35:00.009+01:00

Ff iets geheel anders. Er wordt de laatste tijd gewaarschuwd tegen het gebruik van detergenten in persoonlijke verzorgingsproducten als zeep, douchegel en shampoo. Op internet woedt een ware “War on Detergents”. Vooral het detergent Sodium Lauryl Sulfate (of Sodium Laureth Sulfate, Sodium Acetyl Sulfate, SLS) komt in nagenoeg alle zeep, shampoo en zelfs tandpasta's voor. Er wordt beweerd dat dit spul extreem slecht is voor de gezondheid en zelfs bewezen kankerverwekkend. Of dit nu wel of niet zo is wil ik even in het midden laten, maar ik heb wel al mijn zeepjes, shampoo's en dergelijke onder de loep genomen. Want niemand kan ontkennen dat veel uitvindingen van de afgelopen eeuw ogenschijnlijk gemak opleveren, maar ons uiteindelijk meer kwaad dan goed doen. De detergentenjacht in mijn badkamer hebben alleen de zepen overleefd. Magno en Heno de Pravia (van de Spaanse super) mochten blijven. Beiden zijn ambachtelijk gemaakt met olie en natriumhydroxide. Dit laatste spul staat ook wel bekend als caustic soda, waarvan je aanvankelijk juist denkt dat het verdachte moderne rotzooi is, maar dat blijkt dus juist niet zo. Tijdens een workshopje “Zeep maken” heb ik vorig jaar het chemische proces gezien van de vermenging van olie en caustic soda, waaruit een heel nieuw spul ontstaat: zeep. In dit artikel over Zeep en hoe je het kunt maken kun je hier meer over lezen.
Wat zeep betreft zat ik dus goed, maar de douchegel bevatte wel SLS. Ik heb het wel opgemaakt, maar tegenwoordig ligt er weer een ouderwets blokje zeep in de douche. Ook de shampoo moest er aan geloven, ondanks dat het geen goedkope was. SLS-vrije shampoo kun je in de supermarkt en bij de kapper vergeten, ga maar drect naar de Natuurwinkel of Reformzaak. Merkwaardig genoeg bevat zelfs in Natuurwinkels het merendeel van de merken SLS, ik heb er hier maar 2 merken gevonden zonder. Misschien dat het aanbod in Nederland iets groter is, maar ik vrees het ergste. Hoe dan ook, ik ben overgestapt naar SLS-vrije shampoo en dat bevalt prima, ik hoef nog maar 1 keer per week mijn haar met shampoo te wassen, het wordt niet vet meer en het zit beter! Ook hier heb ik een artikel van gemaakt: Shampoo zonder detergenten

Dansen in El Remo

2010-03-15T20:03:00.002Z

De stormen zijn weer verleden tijd en daarmee de hoge golven helaas ook. Vandaag leek het wel een zwembad, erg saai voor de golven-junks. Dan maar een impressie van het nachtleven. Dit heb ik zaterdagavond gefilmd op verzoek van de bevolking van El Remo, voor wie “op internet staan” hetzelfde is als wereldberoemd zijn.

Het houdt maar niet op

2010-02-20T19:41:00.008Z

Als je hier een weekje strandvakantie van plan was zal je het waarschijnlijk minder vinden, maar wij gaan zo'n beetje wekelijks uit onze bol. Het razende reportertje Marisa zie je alleen nog maar met haar camera voor haar neus en zelfs ik hing de toerist uit. Vandaag regende het, maar waren de golven iets begaanbaarder en kreeg ik ondanks de rode vlag toestemming om even een zout nat pak te halen. Een paar uur later werden er 2 haaien gesignaleerd, oeps. Hier foto's van afgelopen donderdag.

Het gerucht ging dat de golven in Puerto de Tazacorte nog hoger waren, dus het buurdorp werd ook met een bezoek vereerd. Behalve golven een zeldzamer natuurverschijnsel, te weten sneeuw. Als je goed kijkt op de Cumbrecita, de bergrug op de rechtste foto, het ligt er echt! De rivier eronder is de Barranco de las Angustias, die het regenwater uit de Caldera in zee spuugt.

Nog meer natuurgeweld....

2010-02-08T19:53:00.006Z

Zuidwester

2010-02-02T20:59:00.003Z

Nog niet eens hersteld van de storm rond Kerstmis, kregen we afgelopen nacht weer de volle laag. Net als een opmerkelijke hoeveelheid dorpsbewoners heb ik er niets van mee gekregen. Wat voor de wakkeren bijna niet voor te stellen is, want het gebulder van de golven moet oorverdovend geweest zijn. Toen ik 's ochtends nietsvermoedend afzakte voor de koffie was het rampentoerisme al in volle gang. De chaos deed niet onder voor de schade door de beruchte orkaan Delta van 3 jaar geleden. Zustersteden El Remo en La Bombilla en zelfs het laagste stukje Puerto Naos zijn midden in de nacht geëvacueerd, maar de rest lag massaal te ronken.

Koning Winter

2010-01-11T21:00:00.008Z

De eerste paar maanden Puerto Naos waren weer verschrikkelijk. Elke dag strandweer, heerlijk warm zeewater, schandalig lekker eten met bijpassende wijn en dag en nacht terrasweer. Vervolgens kwamen de jaarlijkse bezoekjes van november en begin december. De laatsten hadden hun hielen nog niet gelicht of Koning Winter sloeg toe, anderhalve week zware bewolking en stortbuien. Met als klap op de vuurpijl een heftige storm, die ons maar liefst 2 dagen zonder stroom en communicatie liet zitten. Vooral de nacht was ook wel hilarisch met kaarsjes, lantaarns, veel drank (bij gebrek aan thee en koffie) en Orinoco als de op gas kokende gaarkeuken. In Fuencaliente verging het lachen ze, daar werden aan weerskanten van de bergrug twee buurten onder zand en modder begraven. Hier beneden zorgt het winterweer, met de halve tsunami's die daarbij horen, voor een nieuwe verslavende hobby en voldoende lichaamsbeweging.

Oost west, zuid best

2009-09-03T11:50:00.009+01:00

“De zomer sluipt hier stil vandaan.
Tijd om ‘m achterna te gaan.”

Aan deze dagspreuk van Wim van Campen heb ik eigenlijk weinig toe te voegen. Het is weer voorbij die mooie zomer, die voor mij als verwend kreng toch meer winter was. Behalve de geplande dokters- en tandartsbezoekjes en een inhaalslag Chinees ben ik weer ouderwets nergens aan toegekomen. Tijdens de zeldzame uitzonderingen heb ik zowaar foto's gemaakt. Hierbij wat plaatjes van beelden van de Mexicaanse beeldhouwer Javier Marín. Ook dit jaarlijkse ritueel Den Haag Sculpture op het Lange Voorhout verregende behoorlijk, na een langdurig verblijf in de Posthoorn hebben moeders en ik tussen de plensbuien door een sprintje getrokken langs de beelden. Maar het is volbracht en hoog tijd om een andere breedtegraad op te zoeken. Nog een weekje computerspelletjes en Goede tijden, slechte tijden met de verwarming aan, het afscheidstoernee en de winterkleding wassen en opslaan. Vanaf 11 september ben ik weer in Puerto Caos te vinden.

Vakantieperikelen

2009-08-13T19:42:00.010+01:00

Momenteel hou ik mij 2 maanden schuil in Kikkerland en ik ben alweer over de helft. In augustus is Puerto Naos no go-area omdat de winterse slaapstad dan verandert in een helse camping. Weliswaar met stenen huizen in plaats van tenten en caravans, maar de herrie is er niet minder om. Behalve luidruchtig toerisme werd mijn favo eilandje ook geteisterd door een hittegolf en bosbranden.

Toch is de mooie Hollandsche zomer ook niet alles, hoewel dat de huisvlijt natuurlijk wel ten goede komt. Hier een indruk van mijn hand- en spandiensten voor de wijnproeverij Casa de volcán en de sierviskwekerij Don Pez. Het schrijven gaat ook gestaag door, zoals de content voor de site Onzichtbaar .

Op naar het jaar 2012

2009-05-26T21:58:00.011+01:00

De laatste tijd wordt mij regelmatig gevraagd of ik ook denk dat de wereld over een paar jaar vergaat. En of de ”crisis” en de Mexicaanse griep daar voorboden van zijn. In het kort, dat denk ik niet. Volgens inside information zal ergens rond het jaar 2012 een grote groep mensen zich ervan bewust zijn dat de uiterlijke wereld niet meer is dan een projectie van het innerlijke bewustzijn. Zowel op persoonlijk nivo als collectief, van je kleine sociale kringetje tot en met de mensheid als totaal. In toenemende mate gaat het niet alleen maar om een klein losgeslagen groepje, maar een steeds grotere groep. Nu al zie je dat steeds meer mensen inzien dat de “crisis” tussen de collectieve oren zit en daar dus net zo gemakkelijk ook weer uit kan. Zie bijvoorbeeld Lak aan de crisis. Dit betekent natuurlijk niet dat de gevolgen van deze massahysterie denkbeeldig zijn, zoals ontslag en slecht verkoopbare huizen en bedrijven. Op dezelfde wijze is de Mexicaanse griep te ontmaskeren als mediaspektakel en globale marketingstunt voor een vaccinatie die erger is dan de kwaal. Het proces van bewustwording van de mensheid is al eeuwen geleden in gang gezet door enkele personen. Sommigen, zoals de Boeddha en Jezus, werden beroemd en kregen een ereplaats in wat later “heilige boeken” werden genoemd in verschillende culturen, zowel in het Westen als het Oosten.

Versnelling van de tijd
De tijd, waar we hier op aarde aan onderhevig zijn, gaat letterlijk steeds sneller. Dit heeft te maken met de zogenaamde Schumann-resonantie, de polsslag van de aarde. Uitgebreide informatie over dit uitzonderlijke fenomeen vind je op Niburu.nl. In het kort komt het hier op neer. Eeuwenlang had de aarde een polsslag van 7,8 Hz, maar sinds ongeveer 1980 is er een versnelling gaande. Momenteel zitten we tegen de 12 Hz. Dit is voor iedereen merkbaar, maar als de oorzaak werd doorgaans het “ouder worden” gezien. Niets daarvan, want kinderen merken het net zo goed en komen op de kleuterschool al tijd te kort. Omdat onze klokken gewone aardse materie zijn die meedoen aan de versnelling, draaien de wijzers gewoon sneller. Volgens berekeningen zitten er momenteel nog maar 16 uur in een etmaal, dat wil zeggen “oude uren” uit bijvoorbeeld 1900. Overigens zitten we nog niet in de hoogste versnelling, 13 Hz, dat zou volgens planning gebeuren rond... het jaar 2012.

Leven in het nu
Als je tot hier hebt gelezen zonder ervan overtuigd te zijn dat ik een zonnesteek heb opgelopen, is er blijkbaar een klik met je eigen waarheid en je eigen bewustwording. Dankzij de inspanningen van enkelen in de afgelopen jaren, groeit het aantal mensen dat aan het ontwaken is explosief. Dat is ook nodig, want de tijd dringt. Om je niet gek te laten maken door de steeds sneller draaiende aarde én de wijzers van je keukenklok is er een methode: leven in het nu. In het boek Een nieuwe aarde, dè uitdaging van deze tijd van Eckhart Tolle lees je hoe dat moet. Geen uitputtend geoefen of gemediteer, tijdens het lezen verander je al doordat je een verbluffend inzicht krijgt in jezelf en je medemensen. Ben je niet zo'n boekenwurm, dan kan ik nogmaals de behandeling Verwezenlijk je levensopdracht aanraden, ook die heeft hier alles mee te maken.

Wacht niet op verandering, wees de verandering!

Nieuws

2009-04-25T19:13:00.004+01:00

Het valt weer niet mee om dit blog ook maar een klein beetje actueel te houden. Begin van de maand ben ik op flitsvakantie in Kikkerland geweest. Het was het gezellig om iedereen daar weer te zien en best leuk om weer ouderwets op de fiets door Den Haag te crossen. Maar het is vooral ook altijd weer heerlijk thuiskomen hier. Hoewel de winter nog wat naweeën vertoont, verdwenen sokken en dekens definitief de kast in.
Op Artikeltjes.com ben ik een stuk actiever. Hier de profieltjes waaronder je mijn artikelen kunt vinden: Karin Trance Form, Trance Form Knijnenburg, Karin Knijnenburg. Inderdaad, op den duur paste het allemaal niet meer in 1 account.

Natuurlijk heb ik weer zero foto's geschoten tijdens de vakantie. Om de boel toch wat op te vrolijken, hier het van de winter geshopte Aquariuslabyrint van Bas en Martien:

De barre winter van 2009

2009-03-02T15:37:00.004Z

De wasmachine is geplaatst, visite uit Nederland kwam en ging en zelfs het Carnaval is alweer voorbij. Zo zijn er dus drie maanden voorbij, een ongekende strenge winter. Overigens is zeuren over het weer een geliefde bezigheid, waarbij de locals het niet onderdoen voor de toeristen. En voor de locals van Puerto Naos en omstreken geldt alles onder de 22 graden als “koud” en alles boven de 24 graden als “heet”. Deze winter was het dus zwaar afzien, want alleen 's middags hadden we een paar uur de “normale” temperatuur. Voor de rest is het dikke truien, sjaals en stapels dekens op bed. En dan mogen we hier aan de westkust nog in onze handjes knijpen, want zelfs tijdens de uitzonderlijk koude nachten komt het kwik hier niet onder de 15 graden. Op de rest van het eiland, en ook op de andere eilanden, zijn de kouderecords van een halve eeuw gebroken. In dergelijke barre weersomstandigheden is het van levensbelang om zo nu en dan een goede “hete bek” te halen. Door stom toeval vond ik in the middle of nowhere, in de laatste bar van La Bombilla, een Thais restaurant van ongekend niveau. Op de foto: La Bombilla is het gehucht linksboven Puerto Naos, en de kiosk is een van de laatste huisjes links, richting de vuurtoren. Inmiddels ben ik vaste klant van de loeihete salades en de rode, gele en groene curry's en doe ik navenant aan PR, met het gevolg er al een extra kokkin uit Thailand is ingevlogen. De Chinees, die nog nooit van verse ingrediënten heeft gehoord en er niet voor terugdeinst om gerechten op te leuken met slagroom, kan wel inpakken.

Alles stroomt

2008-11-18T20:22:00.003Z

En steeds harder, lijkt het wel. Ik zit al weer ruim een maand hier en weet al niet meer beter. Op de valreep heb ik in Nederland nog de behandeling “Verwezenlijk je levensopdracht” ondergaan. Het weerzien met Bas en Martien was gezellig en inspirerend als vanouds en het resultaat van de behandeling dusdanig dat ik het locale spiritueel centrum in oprichting “La Escuela” een handje help om Bas en Martien hierheen te halen. Verder zit het eerste bezoek uit Nederland er al weer op. Nu dus even tijd voor een aantal projecten, waaronder het plaatsen van een wasmachine in dit winterpaleis.

Afscheid

2008-10-05T17:20:00.005+01:00

Na een heftige zomer is het echt weer de hoogste tijd voor dit trekvogeltje. Ik zit al middenin het jaarlijkse ritueel van het afscheidstoernee, die dit jaar toch op een punt afwijkt. De gezellige en smakelijke traditie van Sushi bij Zorica op de allerlaatste avond ontbreekt. Op 15 augustus moesten we eerder en heel anders afscheid nemen. Hoewel je niets moest hebben van internet, krijg je nu toch een plekje in deze aardse virtual reality. Samen met een gedicht dat je heel mooi vond en jouw eigen onvergetelijke laatste woorden “niet janken!”
Het ga je goed, živjeli!

In memoriam Zorica Antic (1953-2008)

Morgen is vlakbij
dichterbij dan gisteren
En vandaag,
vandaag is voorbij
Zijn sporen glinsteren nog in de ochtenddauw
alles glijdt langzaam langs me heen
Niets meer is zoals voorheen.

Herinner mij zoals ik was
maar niet in mijn sombere dagen
herinner mij in de stralende zon
herinner mij toen ik alles nog kon.

Nuttige dingetjes dan maar ...

2008-06-15T12:13:00.004+01:00

Iemand vroeg mij laatst “Wat mis je nu eigenlijk op La Palma qua Nederlandse dingen?” Tsja.... ouwe kaas, best wel, maar eigenlijk nog meer Thaïs, Surinaams, goed Chinees en Sushi. Vooral eten dus, haha. En daar ben ik nu juist een weekje mee gestopt, geen hongerstaking maar een weekje sapkuur als onderdeel van een grote voorjaars schoonmaak onder begeleiding van dokter Henk.

En een Mac, ook niet echt Nederlands maar slechts verkrijgbaar drie eilanden verderop. Na vijf jaar begon de tand des tijds mijn Powerbookkie steeds verder aan te tasten. Weggooien is geen optie, maar hij heeft er wel een groot en tamelijk futuristisch broertje bij. Reclame maken is helemaal niet nodig want dat doen ze hier al. Maar het Dashboard, op te leuken met leuke en nuttige widgets, het Spotlight, de verregaande integratie van van alles en nog wat en een stroomsnoertje dat zichzelf naar binnenzuigt, nice! Na het overzetten tik ik er weer driftig op los, maar de artikeltjes komen nu terecht op Artikeltjes.com.

Heen en weer

2008-05-21T20:47:00.003+01:00

Het blijft toch een hele opgave om zo´n Blog vol te kliederen. Niet dat er niets te melden valt, maar schrijven doe ik toch vooral hier. Dan in ieder geval dit: nu de temperaturen in Kikkerland ook weer boven het vriespunt liggen (dat is voor mij 15 graden Celsius) wordt het weer de hoogste tijd. In plaats van calamares fritos weer Chinees en Thais, Las Monjas wordt verwisseld voor Kijkduin, het rondje van koffie op het terras en dan naar de Spar wordt fietsen naar Appie Heijn en het postkantoor, geen gratis bananen meer maar wel een Apple-dealer om de hoek, etc. Een vergelijking van de mensen aan weerszijde van de spiegel zal ik me maar niet aan wagen, maar in plaats van elkaar op straat tegen komen wordt het weer agenda´s trekken.... vanaf 1 juni hoop ik weer een half jaar bij te beppen met deze en gene.

Het geluk

2008-03-30T19:44:00.010+01:00

zit ook hier vooral in de kleine dingen. Na jaren prehistorisch getob via het telefoonlijntje van SATI en publieke internetcomputers, ben ik thuis online via het satelietmodempje van Vodafone. Ga me nu niet allemaal enorme bestanden sturen, want het is nog steeds geen Nederlands breedbandkabel ofzo. De snelheid is vergelijkbaar met ADSL en het is prepaid, dus ik betaal per MB dataverkeer. Het is een gigantische verbetering, wat jullie vooral zullen merken aan mijn reactiesnelheid, ik check de mail tijdens het ontbijt en in de loop van de dag nog wel eens, in plaats van om de dag bij SATI. En hoewel het leven hier toch wel voor meer afleiding zorgt dan in Kikkerland, zal ik vanaf nu ook weer andere online-activiteiten gaan oppakken, zoals netwerken in LinkedIn en deze blog wat regelmatiger volkalken.

Iemand die ook na jaren tobben in een staat van euforie is beland is Piet, lees in zijn blog het geëmotioneerde verhaal van een verstokte Windhoos-gebruiker die na het installeren van Viesbah dermate getraumatiseerd raakte, dat hij voorgoed aan de Apple is geraakt. Het blijft een vreemd fenomeen dat dat niet collectief gebeurt.

Eindelijk weer eens tijd...

2008-03-01T12:18:00.002Z

De tijd vliegt als je het naar je zin hebt en zo ook, of vooral, hier. En zoals gebruikelijk, hoe enerverender het is, hoe minder er in het blogje gekalkt wordt. Een week of drie na aankomst zat ik lekker aan de thee in de Bucanero, toen Carlito me kwam halen om me voor te stellen aan een landgenoot die in zijn eentje in Orinoco aan het eten was. Vanaf dat moment at Juultje niet meer alleen en Kaatje ook niet. In plaats van zijn terugvlucht naar Nederland trok hij een week later bij mij in, voor nog een weekje extra zo was het plan, maar dat werden twee maanden. Tsja, zo gaat het hier nu eenmaal. Als overijverig geoloog kreeg hij de bijnaam Pedro Picapiedras, de Spaanse vertaling van Fred Flintstone. Samen hebben we de Kerstdagen doorstaan, de jaarlijkse slijtageslag van Oud & nieuw, de uitverkoop in Los Llanos en de Carnaval-gekte, al was het maar een avond. En tussendoor de dagelijkse routine van koffie bij Alicia, stille strandjes, kilo´s vulkanisch gesteente, de cryptogrammen in de Telegraaf en een niet nadergenoemd ander tijdsverdrijf. Inmiddels is hij al weer twee weken weg en gaat hier alles weer z´n gewone gangetje. Wat niet wegneemt dat het de meest gedenkwaardige, en langdurige, ontmoeting was in nu al weer vijf winters Puerto Naos.

Een dag na zijn vertrek kreeg ik een kettingmail (bedankt Frits) die wel heel wonderlijk getimed was. Nu doe ik principieel niet aan het doorsturen van kettinggevallen (sorry Frits) maar de tekst wil ik jullie niet onthouden. Ik heb hem wat bewerkt want taalkundig en levensbeschouwelijk rammelde er het een en ander.

Ontmoeten
Ieder mens komt in je leven om een bepaalde reden. Die ontmoeting kan een een tijdje duren of een heel leven. Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor die persoon kunt doen. Als iemand in je leven is om een reden, is het omdat je een behoefte hebt geuit. Hij of zij is gekomen om je door een moeilijkheid heen te helpen, je te begeleiden of je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen. Dan komt er een moment dat de relatie met deze persoon eindigt. Hij of zij gaat dood, vertrekt of keert zich tegen je. Wat je je dan moet realiseren, is dat aan je behoefte is voldaan, je wens is vervuld, zijn of haar werk is gedaan. Nu is het tijd om verder te gaan.

Sommige mensen komen in je leven voor een tijdje, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren. Zij brengen je een nieuwe ervaring of ze leren je iets dat je nog nooit gedaan hebt. Of ze brengen je aan het lachen. Ze geven je een ongelooflijke hoeveelheid vreugde. Geloof het, het is echt, al is het maar voor een tijdje.

Relaties voor de duur van je leven leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om een solide emotionele fundering te hebben. Het is jouw taak de lessen te accepteren. Hou van die personen en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.

Dank je dat je een deel van mijn leven bent, of het nu is om een reden, voor een tijdje of voor het hele leven is.

Een tekst om over na te denken.... zeker hier in de voortdurende internationale maalstroom van komen en gaan. Enkelen zijn er voor het leven, de meesten blijven maar een tijdje en anderen blijven maar een tijdje, maar komen ook steeds weer een tijdje terug.

2007-12-03T21:06:00.000Z

Er gaat niets boven met de verwarming en kaarsjes aan in een steeds kouder en grijzer Kikkerland bivakkeren. Gezellig snorrend breedbandinternet, kaarsjes aan, de verwarming hoog, Surinaams afhaaleten en domme RTL-soaps op de gezette tijden. Nog maar eens heerlijk de sombere en zwartgallige CD´tjes van The Cure in hun vroege jaren, want strax zitten ze in een doos.
Dat was best lekker, die druilerige zondagmiddagen, vooral als de count down al begonnen is. Een weekje hier, en ik weet niet beter meer. De inburgering is weer razendsnel verlopen tijdens een weekje echte vakantie. Alleen maar bijgekletst, voor zover mijn witte poldervelletje het toeliet met hoge factoren op het strand gelegen en een intensieve (6 dagen achter elkaar) en wonderlijk effectieve therapie gevolgd bij de Duitse manueel therapeut met het nodige huiswerk (grondoefeningen en veel wandelen). De enige noemenswaardige verandering hier is de Bucanero. Die bestond al langer maar was nooit mijn favo kroeg. Dat had vooral met de onuitstaanbare uitbater te maken, maar die is niet meer. Tegenwoordig wordt de Bucanero gerund door Laly, een van de SATI-vriendinnen. Zij had vroeger een kroeg hoog in de bergen waar ik maar 1 keer geweest ben. De Bucanero stoot SATI nu naar de kroon als hangplek en is daar ook voor geschikter vanwege meer stoelen en versnaperingen. Ik wissel mijn oude stek bij de kiosk af voor de beste koffie van Pto. Caos, zij het in de schaduw en ga natuurlijk ook zo nu en dan bij SATI buurten. Nu is mijn vakantie afgelopen en de jaarlijkse gang naar 99 (een soort Zeeman van uitzonderlijke kwaliteit) in Los Llanos achter de rug.

De laatste loodjes

2007-11-02T17:23:00.000Z

Na AHA-massage, Hennie, Berry en Trance Form ga ik binnenkort de site van Bernard-IJmkers in de nieuwe stijl zetten. Verder zijn er nog onderhandelingen gaande voor een hele nieuwe. Maar op de valreep nam mijn carrière een totaal andere wending. Ik schrijf met veel plezier artikelen over heel uiteenlopende onderwerpen voor de phpLD.nl, een soort van commerciële Wikipedia. Als je er benieuwd bent naar mijn schrijfsels dan kun je het best even op mijn Portfolio - Tekst kijken, de link "Overzicht van alle artikelen" zal ik proberen regelmatig te updaten.

En misschien dat ik er, al schrijvende, deze winter ook weer een beetje vaker toe kom om jullie wat beter op de hoogte te houden van het wel en wee in Puerto Caos.
Ik heb er in ieder geval weer heel erg veel zin! Dit komt van de zomer wel weer.

Van violet naar blauw

2007-07-29T14:27:00.000+01:00

Vakantie in Nederland is best leuk, maar niet in de regentijd :-( Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik vandewinter wekenlang snakte naar een vette plensbui. "Be carefull what you wish for" luidt een wijze Chinese raad. Wat Chinees betreft, die schade heb ik inmiddels al weer flink ingehaald. En niet alleen Dim sum, zo ook het Thai en Sushi-gebeuren.

Het gebrek aan strandweer maakt wel productief, ik ben de laatste tijd bezig geweest met het beter benutten van GoLive voor de sites die ik beheer. Die heb ik al doende opgeleukt met overzichtelijke rollout menuutjes, mouse over handelingen en dergelijke. Het meest ingrijpende was niet cosmetisch maar de switch van frame-based naar componenten. Daarmee beschikken alle pagina´s bij directe benadering via Google over de navigatie.

Het menu van AHA-massage, Hennie en Berry zijn op deze nieuwe leest geschoeid. En omdat mijn eigen Trance Form precies 10 jaar bestaat, heb ik die ook maar van een ander kleedje voorzien.

Iets anders, op La Palma zag ik in een tijdschrift een paar ijzersterke plaatjes uit de Mexicaanse krant Milenio:

Het eind in zicht, of ...

2007-05-06T20:50:00.000+01:00

Nu de overwinteraars 1 voor 1 zijn vertrokken en het zomerseizoen nog niet is losgebarsten, beleven we in Puerto Naos City de rustigste periode die ik hier ooit heb meegemaakt. Behalve een handjevol Duitsers, en de afgelopen week Nederlandse toeristen met kinderen worden de horeca-gelegenheden behalve door mij vooral bevolkt door collega´s van andere horeca-gelegenheden op hun vrije dag. Afwisselend wordt er geklaagd en genoten van de rust, maar voor mij mag het hier altijd zo zijn want ook de stranden hebben een prehistorische bevolkingsdichtheid.
Ondertussen ben ik zodanig verpalmeroot dat ik in Nederland een stevige inburgeringscursus nodig zal hebben, mijn nederlands begint zo langzamerhand een beetje gebrekkig te worden en met rare accenten (ámsterdam, télegraaf en internét).
Daarnaast ben ik gewend aan donkere sterrennachten die hier als Patriomonio de humanidad (erfgoed van de mensheid) worden aangemerkt, dat wil zeggen dat iedere aardbewoner het recht heeft om de Melkweg duidelijk te kunnen zien. De Gemeente Den Haag denkt daar anders over: criminaliteit en onveiligheidsgevoelens dienen bestreden te worden met lichtkanonnen en zelfs in de gated community aan de Lange Beestenmarkt is het ´s nachts lichter dan overdag. Eens kijken of een lap aluminiumfolie het erfgoed weer een beetje in ere kan herstellen.
Behalve het splijten en verorberen van geroosterde zonnepitten, ben ik inmiddels ook verslingerd aan de loterijen, niet vanwege de traditioneel belachelijk hoge prijzen, maar de lootjes worden via een sympathieke organisatie sinds jaar en dag verkocht door niet bepaald domme noch humorloze gehandicapten.
Wat ik het allerergst zal missen is het leven op het strand, van de café con leche na het ontbijt, zonnen en badderen in de middag en een terrasje pakken of de nachtwandelingen en ook ´s nachts nog thuis de golfslag horen. En dan heb ik het nog niet over praktische zaken als weer leren fietsen en weer leren koken ipv. ergens aanschuiven of voor een paar euri iets halen.
Met welgeteld 1 (afhaal) Chinees in het dorp zijn mijn eetgewoonten een stuk minder Aziatisch, al gaat dat vermoedelijk wel weer snel weer wennen, evenals de snelheid van de internetverbinding. Maar ondertussen heb ik nog geen ticket en is er inmiddels onder leiding van Pily en Carlito een offensief aan de gang om mij hier te houden, waarbij zelfs serieus baantjes voor me worden gezocht. Kortom, het zal behoorlijk wennen worden.

De tijd vliegt als je lol hebt :-)

2007-03-24T14:19:00.000Z

Na 4 maanden La Palma en een korte vakantie in Kikkerland wordt het toch echt tijd om weer eens een stukkie te schrijven. Blijkbaar ben ik volledig ingeburgerd in de mañana-cultuur en een lichte weerzin tegen nieuwerwetsigheden. Niet dat er nix is gebeurd al die maanden, maar het kwam er gewoon niet van. Het leven hier is als de wind en de Atlantische oceaan: meestal wappert het rustig en deint het een beetje of iets meer aan de branding, maar zo nu en dan woedt er een orkaan of beuken er halve tsunami´s tegen de keien. Het ritme wordt bepaald door eb en vloed, de zon en de maan en niet te vergeten het wekelijkse dorpsfeest, waar behalve met het gebruikelijke gespuis gedanst wordt met verwachte en onverwachte gasten. Na het bezoek van moeders en Plien en Wim in november ben ik vooral ziek geweest. Dit, in combinatie met het onophoudelijke zomerweer, maakte dat mijn voornemens om geregeld te Bloggen en Flash te leren een hoog mañana-gehalte kregen. Het gebruikelijke gemail was vaak al de limit, al heb ik wel een begin gemaakt met de TF-Health-site (onder constructie).

Na de wintersportvakantie (ik vond het best meevallen qua kou) was ik dermate opgeknapt dat ik hier nog net het staartje van het Carnaval kon meevieren, zaterdags het eindfeest in Los Llanos waardoor ik voor het eerst sinds 7 jaar weer onder de talkpoeder kwam te zitten en zondags na een paar uurtjes pitten op het strand de aller- allerlaatste nawee, een optocht door Puerto Naos. Sindsdien probeer ik mijn conditie een beetje op peil te houden door in Charco Verde naar het strand te gaan, een half uur lopen en terug met de guagua (bus). En verder is een al maanden oud plan, een weekendje naar Fuencaliente, afgelopen weekend eindelijk uitgevoerd. Het was vreselijk weer, een onweersbui met enorme hoeveelheden regen en hagel, maar wel erg gezellig.

Zoals het klokje thuis tikt...

2006-11-14T14:26:00.000Z

Ja hoor, ik ben er weer en zoals gewoonlijk is het net alsof ik niet weggeweest ben. De reis was nogal vermoeiend, mede door de absurde controles en de extra tijd die het kost. Nieuw in de ongein is ook dat er nog maar 1 stuk handbagage meemag. Toch had ik weer mazzel, het meisje dat incheckte liet me, na het wegen toch de computertas én de strandtas met boeken en schoenen als handbagage meenemen, ze vond dat ik me best had ingehouden voor een "enkeltje". De security was minder, ik had een leeg flesje bij me, dat moest in de container maar verderop stonden in elke wc wel mensen flesjes te vullen die er wel doorgekomen waren. Voor jassen en schoenen ben ik blijkbaar een trendsetter geweest want die moeten nu bij iedereen op de band. De computer moet ook uit de tas, al met al worden het steeds meer losse onderdelen. Je hoeft nog net niet naakt, maar ik was allang blij dat ik niet ook nog eens een paar kilo Zeeuwsche mosselen bij me had, nog ff los van het bijbehorende zeewater.

In het vliegtuig zat ik naast een aardig Belgisch stel, als het een beetje gezellig is lijkt de reis ook altijd wat sneller te gaan. Maar een klein beetje vertraging en de huisbaas en zijn vrouw zaten al op me te wachten. Eenmaal beneden in Puerto Naos hebben we de formaliteiten afgehandeld en kon ik nog net wat fruit scoren in de supermarkt, daarna douchen en een rondje Sati, Orinoco en La Moncloa en gaan pitten want ik was bekaf. Gister en vandaag lekker voor pampus gelegen op het strand hier voor de deur, de andere strandjes moeten nog even wachten.

Het inburgeren gaat weer razendsnel, zoals gewoonlijk is het alsof ik een week weggeweest ben. ´s Ochtends en ´s avonds een rondje door het dorp en binnen 2 dagen waren een halfjaar roddels bijgepraat. Hoewel mijn appartement de hele zomer verhuurd was, stonden mijn aangebroken flessen gedestilleerd water voor de colloidaal zilver-productie nog netjes in het keukenkastje en ook de feestartikelen van oudjaar lagen nog op hun plek. Toen ik aankwam was het 28 graden en windstil, ´s nachts koelde het nauwelijks af en de lucht zat vol Sahara-stof. Er hingen dreigende zwarte wolken waar behalve een paar modderige spetters niets uitkwam. Toch niet helemaal normaal voor de tijd van het jaar en een beetje te veel van het goede, iedereen klaagt steen en been over het drukkende en benauwde weer. Hoewel het een luxeproblemen is vergeleken met de ellende waaruit ik maandag vertrok, hakt de Calima bij mij er ook weer flink in en ben ik nog steeds bekaf. Maar het eind is in zicht, vanmiddag stak er een noordwesten wind op en hoewel het nog steeds bloedheet is plenste het zowaar even door, de verwachting is dat er vannacht en morgen meer komt, goed tegen het stof!

Met dank aan Google Earth hier een blik op mijn omgeving voor het komende half jaar, met de volgende pleisterplaatsen:
1. Huis
2. Sati - telefoonwinkel waar ik inlog
3. La Nao - terras
4. Supermarkt
5. Orinoco - bar-restaurant
6. Las Holas -terras annex dorpsplein
7. La Moncloa - Havenkroeg

Op het plaatje van Groot Puerto Naos staat aan het eind van de boulevard linksonder nog Hotel Sol La Palma, waar ik ´s avonds nog weleens een uurtje ga internetten.

Wintertijd

2006-11-04T13:48:00.000Z

En zo werd het ook weer wintertijd... Voor mij weer hoog tijd om de klok nóg een uurtje terug te draaien, dus binnenkort weer enerverende anecdotes vanuit het bruisende Puerto Naos.

Hier nog ff een paar foto´s van de La Palma-delegatie die mij in augustus kwam bezoeken: Eva, David en baby Paloma. Onze horeca-momenten, terrasjes en lekker eten, waren als gebruikelijk, maar het decor was wel heel anders: de Pier in plaats van palmbomen en grachten en polders in plaats van bergen en vulkanen.

Het was heel gezellig en leuk om Holanda te laten zien, en om zelf toerist in eigen land uit te hangen met een rondvaart in Amsterdam, de Euromast en de kathedraal van Brielle. Uiteraard werd het weekje afgesloten met verse mosselen!

¡Zomertijd!

2006-03-26T12:24:00.000+01:00

De Barre winter van 2006, die voor mij maar een maand heeft geduurd, eindigt gelukkig dit weekend: het is nu zomertijd! Onder het motto "het is ook nooit goed, maar kan altijd veel erger" realiseer ik mij dat de tijden voorbij zijn dat ik 2 uur te vroeg, of te laat, al naar gelang het jaargetijde op mijn werk verscheen. Of door mijn ouders gewaarschuwd werd, inclusief de instructies om de klok voor dan wel achteruit te zetten. Hoe ik het voor elkaar kreeg weet ik niet: als ik het al niet vergat ging het gewoon de verkeerde kant op. De redding was een tekeningetje van een klok in de Posthoorn, met een pijltje erbij, dus blijkbaar was ik niet de enige klokkenkluns. Even later was het de Mac, die synchroniseert met europa.apple.com, en tegenwoordig heb ik een apparaat of 3 dat zich automatisch aanpast en mij de weg wijst in het verzetten van de minder geavanceerde uurwerkjes.

De prijs van deze vooruitgang? Mij valt op, dat je tegenwoordig altijd wel iets aan het opladen bent. Is het je tandenborstel niet, dan de computer, heb je die opgeladen dan heeft de discman of het mobieltje weer honger. En net als je denkt dat alles weer is bijgetankt dan moeten camera en agenda nog. En eens in de zoveel tijd de batterijen van wekkers en zaklantaarns. Het komt voor dat alles tegelijk leeg is, en ondanks de hoeveelheid stopcontacten die bij de laatste verbouwing zwaar overdreven leek, liggen er nu soms apparaten op hun beurt te wachten. Hedendaags leed? Ach, zoals de boer al jaren weet: zomertijd is onzin, want de koeien worden niet eerder wakker. Ik ook niet, en de batterijen raken even snel leeg.

Pokkenweer

2006-03-08T17:17:00.000Z

Onbegrijpelijk, dat Kikkerland nog steeds niet onbewoonbaar is verklaard, bah. Er valt weinig te melden, behalve dat ik vet heimwee heb naar La Isla Bonita. Daar regent het ook wel eens, maar meestal duurt het maar een dag en als het langer duurt kun je tussen de buien door toch af en toe een terrasje pakken of een paar uurtjes op het strand liggen. Zelfs ga ik de vervloekte ziekmakende Calima nog missen, de zandstormen uit de Sahara, het is nog altijd beter dan de saaie, natte en koude treurigheid hier.

De internetvoorzieningen zijn zo´n beetje het enige lichtpuntje, hier mijn anti-verveel tip van de week: het spelletje Iron Stomach (Giant gebo-gebo attack)

Een verslavende Tetris-variant met even kleurijke als gulzige tegenspelers. Didactisch verantwoord, want je moet de tegenstander niet vermoorden maar onderkotsen. Na de Sushi-vretende Sumo-worstelaar Heavy-San sta je oog in oog met de varkenspoten verslindende neger Darnell. Als je die hebt ingemaakt kun je strijd aanbinden met een Keltische godin, de Fast Food-junk Fetild Villmannsdottir. Wie of wat je daarna in de ring aantreft is een verrassing... mij is het 1 keer gelukt en ik verloor omdat ik in een deuk lag. ¡Veel plezier!

Na zonneschijn komt een sneeuwstorm :-(

2006-03-01T21:45:00.000Z

Wat ik weer in Kikkerland doe, is me niet helemaal duidelijk. OK, 1 voordeel: breedband-internet. Tot nader order heb ik mezelf opgehokt en denk met weemoed terug aan betere tijden....

Het aftellen...

2006-02-14T21:52:00.000Z

Hier nog even een donderdagavond-feestje, waarop ik ter ere van het afscheid van vriendin Elke mijn camera eens niet thuis liet liggen. Elke was een ochtendmens die nooit uitging maar op haar laatste donderdag toch ook een keer uit haar dak wou. De tropische temperaturen in Orinoco hielden de realiteit van koude thuisfronten gezellig op een afstand, in Berlijn was het op dat moment 20 graden... onder 0. Voor mij was het nog ff uitstel van executie.

Amandelen en regen

2006-02-09T20:14:00.000Z

Zoals ik al eerder melde wordt iedere gelegenheid aangegrepen om feest te vieren. Afgelopen weekend was het jaarlijkse feest "el Almendro" (amandelboom) ter ere van de bloeiende amandelbomen in het hoge noorden (Puntagorda voor de kaartlezertjes). Een slijtageslag die 3 dagen en nachten aan één stuk doorgaat, met als specialiteit van gemeentewege verstrekte wijn en amandelen. En de gebruikelijke varieteit aan muziek: kiosken met Dance, Techno en Reggeaton voor de jeugd, in het buurthuis traditionele cumbia en son voor de 65-plussers en moderne salsa en aanverwante live-muziek op het hoofdpodium op het dorpsplein voor iedereen. Hierdoor kwam het op mij over als een een opwarmertje voor het Carnaval. Zelf had ik genoeg aan de zondagmiddag, met Eva & family, de enigen die ik een beetje bij kan houden dankzij haar zwangerheid en moeder die geen feest overslaat. Maandag was het goed uitrusten op het strand van Charco Verde, 25 graden is altijd lekker na een dagje in de bergen, maar het naderend onheil werd al breeduit in de pers uitgemeten: storm op komst. Sinds Delta zijn ze erg snel met weeralarm, maar inderdaad: het stormt en plenst behoorlijk. De electriciteitstoevoer en het mobieltjes bereik houdt zich goed, maar de kranten laten al 2 dagen op zich wachten, die komen met de kleine binnenlandse vliegtuigjes die momenteel niet kunnen landen. Gelukkig breekt in de klimatologische Bermuda-driehoek van Puerto Naos zo nu en dan een uurtje de zon door, want deze ellende gaat tot zaterdag duren... leuk als je hier een weekje bent, dan kom je hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug. Of het moet voor de uitverkoop zijn: bij gebrek aan strandweer ben ik eens wezen kijken in Los Llanos. Hier kun je nog echt ouderwets je slag slaan. Ik heb geen zin in gezeul, en heb het maar gehouden bij een truitje van Benetton voor E 4 en volgende week misschien nog een paar supersonische Amerikaanse legerkistjes die ik al een paar jaar op het oog heb maar die in de Boekhorststraat bijna het dubbele kosten. Mits het vliegverkeer weer op gang komt en maatje 39 van Tenerife kan worden ingevlogen.

Komen en gaan

2006-01-26T20:44:00.000Z

Inmiddels ben ik in Puerto Naos niet alleen ingeburgerd, maar behoor hier en daar ook tot het meubilair. Voor de rest is het "komen en gaan" vooral een Nederlandse aangelegenheid, de Duitse toeristen zijn al weken in de minderheid. In combinatie met de voorjaarsvakantie in aantocht zag er naar uit dat ik pas in maart weg kon. Hier was men unaniem van mening dat ik van de nood een deugd moet maken en lekker carnaval moet gaan vieren, maar uiteindelijk heb ik toch nog op de valreep een interessante lastminute aanbieding voor half februari weten te ritselen. Wel een raar idee, dat ik strax moet gaan aftellen en aan mijn afscheidstoernee moet beginnen.

Doorgaans kom ik niet verder dan Los Llanos en Fuencaliente, maar vorige week heb ik zowaar weer eens de andere kant van het eiland gezien. Eva was met moeder en dochter aan het koopjesjagen in Los Llanos (hier is de uitverkoop nog traditioneel 2 x per jaar en niet het hele jaar door), zodat ze mij konden oppikken voor een lunch in restaurant Chipi chipi, met haar man en broer. Die waren allebei vertraagd, zodat wij nog wat kaarsjes voor deze en gene konden branden in de Maria-kapel in Las Nieves, in de kou en stromende regen. Tussen 2 buien door konden we ook Santa Cruz nog even van boven zien. Het eten bij Chipi chipi is zalig, we begonnen met losse hapjes en zijn daarmee doorgegaan omdat we in 3 etapes arriveerden, en de hele middag doorgeschanst. Het bijzondere is dat iedere tafel in een apart kamertje staat, voor de obers een bezoeking want die lopen meer buiten in de regen dan in de kamertjes. ´s Avonds ben ik met de bus weer afgezakt vanuit Fuencaliente. De volgende dag was ik de kou en regen, al met al een tamelijk nederlands klimaat, al weer vergeten want het hier beneden was het een zeldzaam zomerse stranddag: warm, windstil en een merkwaardige rustige zee.

De afgelopen week heb ik nauwelijks op het strand gelegen. Eerst hadden we een paar dagen Calima (storm en stof uit de Sahara) en daarna een oceaanstoring die wolken en regen brengt. Hier valt het nog wel mee wat er is gevallen maar op Gran Canaria sprak men over een halve zondvloed. Verder lig ik zelf behoorlijk plat, de locals zijn ervan overtuigd dat ik net als zovelen griep krijg van de Calima, ik heb dat altijd met een baal zeezout genomen, maar het is wel de 2 e keer. Da´s dan in ieder geval 1 voordeel wat ik van Nederland kan bedenken, geen Calima. Hoewel ik best zin heb in mijn wederkomst-toernee, ga ik enorme heimwee krijgen.

Het mysterie van de verdwenen vrouw

2006-01-10T20:48:00.000Z

Hier gaat alles z´n gangetje, niets nieuws onder de zon behalve weer wat tropische verassingen. Dan maar een anecdote die zich afgelopen april afspeelde, en ondanks het gebrek aan actualiteit best Blogwaardig is.

Een van mijn vaste rituelen als ik hier ben is de afdaling van El Time naar Puerto de Tazacorte, een wandeling die zich van 700 meter hoog langs steile kliffen naar beneden slingert. Een beetje ingewikkelde, maar wel actieve en mooie manier om een visje te eten in Tazacorte en behalve wandelen is er altijd wel iets..... Het begon er al mee dat ik in het restaurant El Time bediend werd door Jos, een Nederlander waar ik een keer mee had zitten kletsen op het naaktstrand. La Palma is klein maar soms is het nog kleiner dan je denkt. Bakkie gedaan, hij bood me vervolgens een lift aan naar Los Llanos, maar ik zei dat ik juist kwam voor de wandeling en een visje in Tazacorte, dus lopend afzakken. Aan het eind van de wandeling, vlak boven het dorpje, woont een aardig oud mannetje in een grot, waar ik altijd ff blijf hangen.
De eerste keer keek ik door de deur naar binnen, zag 2 beentjes en hoorde een TV, en toen ik "hola" zei, riep hij me binnen om de grot te bewonderen, die is voorzien van alles wat hij nodig heeft op ongeveer 8 vierkante meter. Er zijn op La Palma wel meer bewoonde grotten, die worden bevolkt door locals uit armoede en door overjarige hippies uit idealisme, maar zijn grot is voorzien van electriciteit (vandaar de TV, een wasmachine en een volwaardig keukentje met warm water), en dan is het gelijk een heel ander verhaal. Misschien dat ik de volgende keer eens voorzichtig vraag of ik er een foto van mag maken. Maar goed, toen ik in april afdaalde zat hij voor de grot op z´n bankie, samen met een Duitse vrouw en een Nederlandse man. Hij vroeg me om er bij te komen zitten en er chocola van te maken want hij snapte er helemaal nix van, behalve dat er grote problemen waren. Ingrid, een oudere dame die bijzonder grappig en aardig was voor een Duitse, probeerde de Nederlandse man op z´n gemak te stellen in het Duits en met mij sprak ze Engels. Zij zat op haar vriendin te wachten die onderweg naar beneden was. De man wachtte op z´n vrouw die ook aan het afzakken was, maar hij was heel erg ongerust. Ik zei dat ze onmogelijk kon verdwalen op die route en dat ik haar ook niet had zien liggen met een gebroken poot. Hij zei dat hij haar al ruim een uur daarvoor bij het restaurant had afgezet en was helemaal in paniek, waarop ik zei dat ze in die tijd al lang en breed beneden op een terrasje moest zitten, aangezien ik haar niet had gepasseerd. Hij naar beneden, waar we hem zagen praten met 2 politie-agenten. Hij weer naar boven om te zeggen dat de politie zei dat de wandeling 2 uur duurde. Waarschijnlijk het gevolg van een taalprobleem, want ik had hem al gezegd dat ik er ruim een halfuur over deed, hooguit 3 kwartier als je erg vaak en lang stil zou staan om van het uitzicht te genieten. Waarop hij weer tegenwierp dat zijn vrouw weliswaar heel erg sportief was, maar simpele gympies droeg en geen geavanceerde legerkissies zoals ik, blijkbaar erg imposant.

Omdat ik alles over en weer zat te vertalen deed het grotmannetje nog een euro in het zakkie door te zeggen dat zelfs hij op zijn leeftijd op pantoffels nog geen 2 uur zou doen over de afdaling. Het mannetje, Ingrid en ik zagen er de humor wel van in maar voor de Nederlander was al die tegenstrijdige informatie olie op het vuur: hij liep op en neer van het dorp naar de grot. Ondertussen kwam er nog een jongen bij met een (levende) kip, mogelijk de kleinzoon van het mannetje, die ook wou weten wat er aan de hand was, en vervolgens zaten we allerlei scenarios te verzinnen waar de vrouw gebleven was en vooral waarom ze was verdwenen. Het mannetje begon er ook nog over dat hij het nix vond dat ik daar steeds in me eentje langskom en dat hij het wel gezellig zou vinden als ik bij hem introk, zoals ik vorig jaar gezien had is de grot van alle gemakken voorzien. Ingrid pieste zowat in haar broek van het lachen toen ik dat vertaalde, want het mannetje is zeker een jaar of 70. Zo zaten we te wachten, te ouwehoeren en te lachen, en ineens kwam er een vrouw naar beneden. Het mannetje, de jongen met de kip en ik dachten dat het de verdwenen Nederlandse was, waar we nu eenmaal met smart op zaten te wachten. Maar het bleek de vriendin van Ingrid te zijn en vervolgens zakten ze samen af naar een terras. De overblijvers hielden de boel beneden in de gaten. We zagen de Nederlander eerst het strand afstruinen en even later stond hij te bellen. Ik had hem al gevraagd waarom hij zijn vrouw niet gewoon ff belde, maar ze hadden samen 1 mobieltje die hij in z´n zak had. Dat hij stond te bellen was een teken dat er schot in de zaak zat, al hadden we geen flauw idee wat. Even later stond hij te praten met Ingrid en daarna verdwenen ze, de Nederlander naar z´n auto en Ingrid terug naar haar vriendin op het terras. Ik kreeg ook honger en het schouwspel was afgelopen, tijd om af te zakken naar het restaurant. Ingrid zat een tent ernaast en kwam even zeggen dat de vrouw op de gympies terecht was: ze had een taxi genomen naar hun apartement omdat ze heel snel beneden was en geen zin had om op hem te wachten, en kon hem bij gebrek aan mobieltje pas bellen bij het apartement. We kwamen niet meer bij, het was weer zo´n middag wat wel een film leek. Ik dacht er aan om nog even naar boven te lopen om het goede nieuws mede te delen aan de grotbewoner, maar de bus gaat maar 1 x per uur en bij de halte kwam ik ook de Duitse dames weer tegen.

Iedereen die ik het verhaal vertelde kwam niet meer bij en uiteindelijk kwam er ook nog een toegift: ik vertelde het aan Alberto en die bleek zowel het mannetje in de grot als de jongen met de kip te kennen, die overigens geen familie van elkaar zijn. Hij heeft ze later de ontknoping doorgegeven zodat ze daar geen half jaar op hoefden te wachten. Ook kon hij het gesjouw met kippen ophelderen: dat is om ze van plaats te wisselen zodat ze altijd voldoende eten hebben, en de kippen zijn niet om op te eten maar om hanen voor gevechten te fokken. De dag erna kwam ik Ingrid tegen in de supermarkt en hebben we een terrasje gepakt zodat ik haar op de hoogte kon stellen van deze laatste wetenswaardigheden.

The morning after....

2006-01-04T20:39:00.000Z

Die duurde een dag of 3, voordat iedereen weer volledig hersteld was. Puerto Naos was rond een uur of 2.00 al collectief strontlazeres, maar de doorlopende parade tussen de 3 open kroegen en het hotel was alleen maar lachen en gezellig. Het nogal extreme drankmisbruik leverde weliswaar een hoop slap geouwehoer op, maar verder helemaal geen rotzooi of gezeik. Het verschil met vergelijkbare feestelijkheden in Nederland valt me nog steeds op. Dankzij sloten water heb ik het tot 8.00 uitgehouden, en ik had de mazzel dat de laatste open kroeg 20 meter van huis is. Toch heb ik de Nieuwjaarsduik pas ´s maandags gedaan en had vet medelijden met degenen die zondags gelijk door naar hun werk moesten, die liepen er maandag nog steeds als een zombie bij. Er is weer een bende verse Nederlanders geland, dinsdag waaiden ze met windkracht 7 het terras op met gevoerde jassen, waar ze er al snel achter kwamen dat het ondanks die wind 24 graden was. Was wel een komisch gezicht die massale striptease, maar het zegt genoeg over waar ze vandaan komen, brrrr.... Langzaamaan pakken we de dagelijkse routine weer op, hoewel de locals zaterdag nog een feest te gaan hebben: Los Reyes Magos, oftewel 3 Koningen, traditioneel het feest van kado´s geven wat is uitgelopen op een commercieel circus waarmee vergleken de Nederlandse Sinterklaas en Kerstman kleine jongens zijn. Maar goed, ik heb er geen last van want dit is puur een familiegebeuren.

De laatste loodjes...

2005-12-30T20:44:00.000Z

De Kerst was niet wit maar wel heel erg nat, een uitzonderlijk onophoudelijk tropisch geweld, de hele dag lang, maar dat gaf op het terras onder de luifel wel een exotisch en gezellig sfeertje. Locals zie of hoor je niet op Kerstavond en Kerstdag, behalve degenen die moeten werken, want er wordt op deze dagen uitsluitend in familieverband gevreten en gezopen. Op het terras dus alleen ontheemde buitenlanders, ik heb de halve middag met Elke zitten pimpelen, een aardige Duitse kunstenares die hier een paar maanden met hond bivakkeert. Zij miste haar Berlijnse Weihnachten met Glühwein wel erg, maar de plaatselijke halve litertjes maken een hoop goed. 2e Kerstdag bestaat hier niet en gelukkig scheen de zon weer volop, zodat alles weer op kon drogen en de normale routine weer kon worden opgepakt. Woensdag belande ik onverwachts weer in Fuencaliente, nu eens niet bij Eva op bezoek, hoewel ik wel mijn wasgoed in haar garage heb gedumpt, maar als gids voor een Nederlands echtpaar met een huurauto waar ik in het hotel mee aan de klets was geraakt. Het was frisjes boven, maar wel droog, waardoor ik ook weer eens een rondje vulkaan kon doen. Voor de entree werden 2 toeristen en een gids/local gerekend, dus dat gaat de goede kant op. Na de vulkaan hebben we arepa´s en cachapa´s gegeten en dat viel in goede aarde, ondanks dat de man normaal gesproken geen dingen eet die hij niet kent. De baas van de Arepera ligt van mij al in een deuk, la Holandesa die verslingerd is aan zijn Venezuelaanse hapjes, maar nu sleur ik ook nog mijn landgenoten mee in die verslaving. Terug in Puerto Naos hoorde ik het nieuws van de dag: er was een vlot met 50 Afrikaanse bootvluchtelingen aangespoeld aan de kust van Mazo (bij het vliegveld), een primeur op La Palma terwijl dit op Lanzarote, Fuerteventura en soms op Gran Canaria een gebruikelijk fenomeen is. De kroonprins zit met vrouw en baby op Lanzarote, dus blijkbaar zijn ze een paar eilandjes verder gestuurd. Zo hobbelen we langzaamaan naar het einde van het jaar.... de stamgasten smeden al snode plannen, aangezien er de laatste jaren tijdens feestdagen systematisch en met veel succes op "rijden onder invloed" wordt gecontroleerd, blijven de allerergsten hier beneden. Dat kan nog best eens gezellig worden!

Rest mij nog jullie ook een gezellig en passend afscheid van het jaar te wensen!

¡Feliz Navidad y un prospero año nuevo!

2005-12-22T21:20:00.000Z

Stormen zonder naam

2005-12-17T12:52:00.000Z

Afgelopen zondag stormde het wederom, met dezelfde windkracht als Delta, maar zonder naam en recht uit de Sahara waardoor el Atlantico het beduidend minder op z´n heupen had, maar we wel vergeven waren van het woestijnstof. Mijn nieuwe Feng Shui windgong, een kadootje van de Spaanse editie van "Psychologie", ging heftig te keer. In dat tijdschrift stond overigens een artikel over Bloggen (da´s voor zover ik weet het 2e Engelse woord wat nog niet vertaald is, het 1e is "internet") en dat het een therapeutische werking zou hebben, zoals dat in de vorige eeuwen aan dagboeken werd toegeschreven. Er stond alleen niet bij voor wie, voor de blogger of voor de blog-lezertjes ;-).
Verder valt er niet zo heel veel nieuws te melden, ik heb weer een fiets geritseld dus kan me ook tijdens inzinkingen naar me favo strandje slepen, wat dankzij Delta zo goed als verdwenen was. Op de foto the morning after: wat wit schuim was, is nu weer zwart zand, met dank aan de storm van vorig weekend. Er schijnt trouwens weer een tropischische verassing deze kant op te komen, de locals zeggen morgen, maar Weather Underground beweert dinsdag pas. Eens kijken wie er deze keer gelijk heeft en of het geval onderweg nog een naam krijgt.

Wordt gratis gek en altijd feest

2005-12-10T14:00:00.000Z

Mijn inbelprovider hier heet "Go nuts 4 free" en dat is me vorige week aardig gelukt. Al sinds jaar en dag verstuur ik mail van mijn eigen e-mailadres via hun smtp-server, maar dinsdag lukte dat ineens niet meer. Gezien het moment waarop de problemen begonnen werd de eerste paar dagen aan Delta gedacht, vooral door Ana´s stamgasten. Die maken vooral ´s avonds een gezellige pleisterplek van de winkel waarbij het wel en wee in de winkel, het wel en wee in Puerto Naos en het wel en wee van de wereld besproken en opgelost wordt, alleen de drank ontbreekt nog. Een paar dagen verder ging ik twijfelen aan mijn mailprogramma, hoewel ik de instellingen niet had gewijzigd. Toen een Ping-test wel gewoon reageerde heb ik uiteindelijk maar eens contact opgenomen met Gonuts, enigszins bemoeilijkt doordat ik geen mailtje kon sturen. Ondertussen ook de smtp-server van Terra geprobeerd, maar dat werkte ook niet. Om de één of andere vage reden moet een server voor de uitgaande mail dichtbij staan, voor inkomende maakt het nix uit. Die Terra-server zal wel in Madrid staan ofzo, veels te ver weg. Toen kwam het antwoord van Go nuts, voor een gratis dienst zijn ze wel netjes snel met antwoorden. Wat blijkt: je kunt hun Spaanse server niet gebruiken voor buitenlandse mail-adressen, dat schijnt zelfs illegaal te wezen want lokt spam uit. Daar kan ik me daar best iets bij voorstellen, maar het blijft merkwaardig dat het al die tijd wél functioneerde. Denk je eens in hoeveel spam ik in die jaren had kunnen sturen (woot). Maar goed, na een week bloed, zweet en telefoontikken is het raadsel opgelost. Ik heb me een Go nuts-account aangemeten, 4 free uiteraard, zodat ik toch vanaf hier mail kan blijven sturen. Na Delta en het mailmysterie diende het volgende leed zich aan in de vorm van de traditionele decemberdip, daar ontkom ik hier doorgaans ook niet aan en er was geen zilver tegen gewassen. Inmiddels kan ik het daglicht verdragen, maar m´n favo strandjes zijn een brug tever dus plof ik neer op het dichtsbijzijnde stukje strand: het haventje aan het eind van de straat. Elk nadeel heb z´n voordeel, dat blijkt maar weer.

Het strand is als gevolg van de Delta-schade van Gemeentewegen gesloten omdat de douches en wc´s het niet meer doen, maar toen bleek dat de toeristen zich daar weinig van aantrokken is er ondanks de sluiting wel toezicht. Voor zover er toeristen zijn, want het zijn er veel minder dan normaal, op de Spaanse vastelanders na. Het gerucht gaat dat er negatieve reisadviezen gegeven zijn in verband met de orkaan Epsilon en mogelijk een tsunami, als ware het dat La Palma een weekabonnement op natuurrampen heeft. Voorlopig zijn de sporen van Delta nog verre van uitgewist: de dag na de storm was er 1 en al bedrijvigheid en nu al anderhalve week helemaal nix. Wat er vorige week aan de hand was weet ik niet, maar afgelopen week was het feest: dinsdag de verjaardag van de democratie en donderdag een katholiek feest wat in Nederland "Maria onbevlekt ontvangen" heet. Geen hond die dat gelooft, maar iedereen neemt een "puente" (letterlijk: brug) dus een paar vakantiedagen ertussen en je hebt 1 week vrij. Volgende week gaat het herstel van het strand beginnen, maar of het veel verder komt dan "beginnen" betwijfel ik omdat Kerstmis alles bij elkaar ook een week of 2 duurt. Van Sinterklaas heeft, ondanks zijn vermeende woon- en verblijfplaats, hier gelukkig niemand gehoord want anders zou er tussen die 2 bruggen ongetwijfeld nóg een brug zitten. Er komt wel steeds meer kerstversiering in de winkels en op de terrassen: dennentakken, kerstmannen en rendieren. Men draait zelfs de hand niet om voor een busje kunstsneeuw, een tamelijk idiote combinatie met de zomerse temperaturen.

Als foto de dagelijkse traktaties van Puerto Noas, de beroemde zonsondergangen, tegenwoordig rond een uur of half 7. Ik heb er veel gezien, altijd bijzonder maar deze gaf toch zeker te denken dat Edvard Munch z´n Schreeuw niet in Noorwegen maar op La Palma heeft gesitueerd.

Delta & Plata

2005-12-02T20:28:00.000Z

Inmiddels gaat alles hier weer aardig z´n gangetje, hoewel de "temporal" nog steeds het gesprek van de dag is. De verse toeristen kijken met verbazing naar de ravage op het strand, waar het strandleven langzaamaan weer op gang komt tussen de ontwortelde palmbomen, keien en andere brokstukken en dak- en stoelloze strandwachten. Mijn strandstek is tijdelijk verhuisd van Las Monjas naar Puerto Naos verwege gebrek aan zand op Las Monjas en gebrek aan energie bij mij. Verder eet het halve dorp zich groen aan de avocados van Ana die voortijdig uit hun bomen zijn gewaaid. Langzaam komen de foto´s los uit het noorden en oosten, waar het echt hard stormde. Er zijn hele oogsten vernield, en daken en andere stukken gebouw wegggevlogen. Hier in de buurt was het vooral Puerto Naos wat de klappen kreeg, door de al van veraf opgezweepte golven. Langs de hele kuststrook waren de politie en brandweer standby, maar het dorpje El Remo en de Duitse randgroep-nederzetting Playa Nueva, die direct aan zee liggen zonder verhoogde boulevard, hoefden niet eens geëvacueerd te worden zoals we hier allemaal dachten. Dat gebeurt een paar (voorspelbare) keren per jaar tijdens springvloed, er is daar niets wat de golven tegenhoudt en ook nu zwommen er de volgende dag vissen in de straten. De Canarische politiek houdt zich vooral bezig met het effect van een bescheiden rampje: hele volksstammen afgesneden van electriciteit en communicatie, niet alleen in afgelegen gebieden maar ook in de steden. Op Tenerife, dat er uiteindelijk het ergst aan toe was, zaten donderdag nog mensen zonder stroom.

Al met al lijkt het alweer een eeuw geleden dat ik, in de eerste week na aankomst, me de pestpokken heb gezocht naar bruikbaar gedestilleerd water voor de Colloidaal zilver-productie. Ik heb toen de helft van de apothekers van de westkust gesproken, waarvan er maar 1 wist waar het over ging. Hier en daar ontstonden er levendige discussies tussen de apotheker, mij en andere klanten die zich ertegenaan bemoeiden, vaak een even hilarische als informatieve locale gewoonte. Opvallend was dat de klanten het allemaal erg interessant vonden, en een enkeling het zelfs kende. Maar nog opmerkelijker was dat er een heel artikel werd gewijd aan Plata Coloidal in Correo de Valle, de "Posthoorn" van Los Llanos en omstreken. Met het water bleek overigens helemaal nix mis te zijn.... het stopcontact was defect. Ik ben nog steeds een beetje aan het experimenteren, want ook met in werkend stopcontact reageert het toch allemaal anders dan in Nederland, ik denk toch door een chemisch verschil in het water. Ik ben van plan om een stuk aan mijn website breien over Colloidaal zilver, maar iedereen die nieuwsgierig is geworden (of die afkickverschijnselen heeft door het gebrek aan mijn productie): Colloidaal Zilver.

Nog wat foto´s van voor de storm, vanaf mijn terras en van het haventje aan het eind van de straat.

PS: ik kan nog steeds geen mail versturen, wel ontvangen. Ik ben bezig om het weer werkend te krijgen, ondertussen is dit Weblog toch nog ergens goed voor ;-).

Delta

2005-11-29T20:32:00.000Z

Eindelijk heeft jullie correspondentje in Luilekkerland iets sensationeels te melden: een tropische storm die de dagelijkse routine van terrasjes en strandhangen in de war schopt. Zondag dienden de eerste weersveranderingen zich aan en begon het paniekcircus dat de orkaan Delta deze kant op zou komen. Weather Underground, de internationale weersite voorspelde maandag, maar de locals hielden bij hoog en bij laag vol dat het pas woensdag zou gebeuren, want dat stond in de krant. Het zag er al wel verdacht dreigend uit, dus 2 x een half uur lopen naar Las Monjas leek me niet zo slim. Maar het was wel warm genoeg, dus voor de siesta ben ik maar in de haven neergeploft, het stukje strand dat het dichtst bij huis ligt waar ik uiteindelijk nog 3 uur heb gelegen voordat er een frisse wind opstak. Tijdens mijn avondwandelingetje op het strand was het vreemd genoeg totaal onbewolkt en super helder. Voor het eerst sinds tijden was El Hierro weer te zien, zelfs zo scherp dat je de autos daar ziet rijden. Ik ben zelfs nog even een stukje voorbij het hotel gelopen om naar de prachtige sterrenhemel te kijken, met een overduidelijke Melkweg, maar ik had geen zaklantaarntje bij me en kon dus niet te ver want je ziet daar letterlijk geen hand voor ogen. Behalve helder en onbewolkt was het ook volkomen windstil, een rare gewaarwording want normaal waait het altijd en hoor je behalve de golven ook altijd het geritsel van de bananenbladeren. De spreekwoordelijke "stilte voor de storm" want maandagochtend barste de eerste tropische stortbui los. Na het sluiten van terrasdeur en slaapkamerraam heb ik me nog maar een keer omgedraaid. Later was het af en toe een beetje droog zodat ik het gebruikelijke rondje in het dorp kon doen, alleen waren de terrassen natuurlijk gesloten, dus voor het eerst in de geschiedenis moest ik mijn bakkie Café con leche binnen drinken.

Op de terugweg van de supermarkt kwam ik Alberto tegen die zijn kippen had verzorgd die hier beneden in de plantages rondscharrelen. Tussen 2 buien door hebben we een strandwandeling gemaakt waar Scheveningen niet voor onder zou doen. Het grappige is dat de zuidwester storm (ik schat windkracht 9-10, hier wordt het aangegeven in km. per uur) en de regen Hollandsch aandoen, maar het blijft aangenaam warm.
´s Middags stortregende het weer uren achterelkaar, waarbij mijn steile straatje veranderde in een riviertje met stroomversnellingen. Eind van de middag werd het steeds grimmiger: in Puerto Naos uptown (waaronder bij mij) viel de electriciteit uit en Alberto kon nog net de laatste bus naar boven halen. Tussen 2 buien door was het weer ff droog, dus nog maar een rondje boulevard gedaan. Ondertussen was de branding veranderd in een brullende, schuimende massa en was het strand ontoegankelijk verklaard. Tegen zonsondergang nam de windkracht toe en viel op de boulevard uiteindelijk ook de stroom uit. Ik heb nog een tijdje voor de winkel van Ana gehangen, die bij het licht van haar nooduitganglampje goede zaken deed in zaklantaarns, kaarsen, aanstekers en lucifers. De supermarkten hadden nog van alles, maar moesten sluiten bij gebrek aan electriciteit. Vervolgens ontstond er een stormloop op eten, want de meeste huishoudens functioneren hier geheel op electriteit. Bij Orinoco koken ze op gas, dus daar heb ik een hapje warm eten gescoord want zelf had ik ook nix: behalve geen licht, geen kookplaat, geen warm water en geen TV. Ook de mobieltjes kapten ermee, maar dat doen ze ook zonder storm geregeld. Ik heb me maar met een zooitje kaarsen voor de Mac verschanst, gelukkig was de batterij net opgeladen. Dankzij het verlichte uithangbord van de Italiaan beneden merkte ik om half 9 dat er ineens weer stroom was en dacht ik dat ik ook nog wel ff kon inloggen zoals ik van plan was. Mooi niet, nu had alleen Puerto Naos uptown stroom maar de boulevard was nog steeds in duisternis gehuld. Men stiefelde met zaklantaarntjes heen en weer en Ana had uiteindelijk net als iedereen daar de tent maar dichtgegooid. Ik kon het niet laten om af en toe af te zakken: later op de avond leek de storm iets minder en was het droog, maar toen het vloed werd verdween eerst de haven en later het hele strand in de golven. Het water stond tot aan de boulevard en in het laatste stuk richting hotel er zelfs overheen.

Beneden aan het begin van de straat verzamelde zich steeds meer binten en planken waarvan de herkomst mij pas vanochtend duidelijk werd: waar de 2 verdiepingen hoge EHBO-post had gestaan was alleen nog een gapend gat. Van de stranden is weinig over, het water staat nog steeds hoog, het zand is verhuisd naar de boulevard en er zijn grote keien voor in de plaats gekomen. Verder veel schade aan palmbomen, strandopgangen en afrasteringen en bij 1 restaurant op de boulevard waren een aantal grote bloembakken naar binnengeslingerd. Er waren een paar gewonden die rondvliegende voorwerpen op hun hoofd hebben gekregen, 1 dode op Fuerteventura die van z´n dak is gewaaid terwijl hij daar iets aan het vastzetten was. Afgezien van de 5 bootvluchtelingen, die worden niet meegeteld omdat die ook zonder storm maar 50% kans hebben om levend de eilanden te bereiken. Het anders zo slaperige Puerto Naos staat nog steeds op z´n kop: de terrassen op de boulevard zijn gesloten en het toerisme is veranderd in ramptoerisme. Het schoonmaken en herstel was al in volle gang maar het zal nog wel een tijdje duren tot alles weer helemaal bij het oude is.
PS: ik kan mail ontvangen maar nog niet versturen, de locale servers blijken ook van de leg!

Verhuisd

2005-11-26T12:13:00.000Z

Gisteren ben ik verhuisd naar een schitterend en toch betaalbaar apartement boven een Italiaans restaurant, waar ik voor vanavond een tafel op het terras heb gereserveerd. Davíd, Eva en Sandra komen afzakken, het is al behoorlijk koud in Fuencaliente dus die zijn wel toe aan een house-warming party.
Dit appartement was een last minute-mazzeltje, want ik had al een hele aardige aanbieding lopen boven een local-kroeg, maar dit was net nog even beter voor hetzelfde geld. Het was een hele belevenis, echt met een huurcontract en 1 maand borg op het stadhuis van Los Llanos, waar een speciale afdeling gratis makelaartje (huur en koop) speelt voor de oudere palmero´s die alleen Spaans spreken, zodat ze niet verplicht zijn om Duitse makelaars in te schakelen.

Huisbaas Joaquin is een hele aardige vent van het type "hoe hou ik me in hemelsnaam bezig na mijn pensioen", deed me een beetje aan Wim denken ;-). Hij had tijdens een bakkie koffie al spijt van al dat officiële gedoe en vond het, tot grote verbazing van de administratie-miep, ook geen enkel probleem dat ik geen loonstrookje kon overleggen. De volgende keer wil hij me van het vliegveld op komen halen, dus dat worden nog eens 2 kilo mosselen extra. En nu zit ik op 1 hoog in een rustig straatje dat uitkomt op de haven, nog steeds in het oude centrum van Puerto Naos. Foto´s volgen nog, hier nog de laatste foto in het barranco-huisje inclusief de glasloze ramen.

De avond ervoor ging het dak er weer af op de vaste dansavond in Orinoco (voor de insiders: het restaurant van Carlito de homo). Anderhalf jaar terug heb ik de fout begaan om op donderdagavond daar te gaan eten met de toevallig in het vliegtuig tegengekomen ex-collega Jan, vrouw Marleen en baby Max. Het eten is er altijd lekker maar een normale conversatie wordt op de donderdagavond onmogelijk gemaakt door de overmatige decibellen, waar ik thuis al op een normaal volume van kan genieten. De truuk is thuis eten en me tegen een uur of 22.00 in het feestgedruis storten, net als de locals. Ik kwam er nog een landgenoot tegen die ik van het voorjaar ook al op diverse plekken tegenkwam, in tegenstelling tot import-Duitsers zijn de Nederlanders hier niet zo heel dik gezaaid, maar vroeg of laat kom je elkaar altijd wel weer ergens tegen.

Oceaandepressie

2005-11-23T20:41:00.000Z

Na een week volop strandweer kregen we van het weekend een staartje van een vette oceaandepressie: dikke zwarte wolken kwamen recht op Puerto Naos af, waardoor we het zelfs in deze klimatologische Bermuda-driehoek niet helemaal droog hielden. Maar en de heftigste buien vielen ´s ochtends vroeg en aan het begin van de avond, en het bleef 24 graden zodat het tussendoor nog steeds lukte om een paar uurtjes op het strand te liggen. Vanaf gisteren was het weer als vanouds: warm met gelukkig een beetje sluierbewolking en ´s nachts blijft het zwoel. Ik denk dat de Calima in aantocht is, de hete zuidenwind met stof uit de Sahara, dan kunnen we vandeweek gezellig klagen over de hitte. Net als in Nederland is het hier nooit goed: of te koud (dat is hier onder de 22 graden, en boven waar het af en toe al echt koud is) of te heet (alles boven de 28), bewolkt (dan klagen sommigen) of onbewolkt (en dan klagen anderen, waaronder ik).

De dag begint nog steeds met een bakkie Café con leche op de boulevard. Verder natuurlijk regelmatig inloggen, uit besparingsoogpunt nu gesplitst in zondags en na 20.00 met de Mac inbellen bij telefoonwinkel Sati en af en toe een uurtje chatten en surfen in het hotel Sol La Palma, ook ´s avonds vanwege de bar en voor zo´n oord best aan te horen live-muziek. Zo nu en dan zakken Sandra & Hector en Angel Luis af voor een bakkie of een hapje, die wonen nu alledrie boven in Los Llanos.

Ik ben bezig met de website voor Methahodos en een bulk drukwerk waar AHA-massage het nieuwe jaar mee wil gaan bestormen. En ´s middags natuurlijk een paar uur siesta op het strand.

"Het" strand is, afhankelijk van de weers- omstandigheden: Playa de Puerto Naos (boven) bij onbewolkt weer vanwege de broodnodige schaduw van de palmbomen en Playa de las Monjas (zie foto in de vorige post), het naaktstrand waar het bij gebrek aan schaduw alleen houdbaar is bij voldoende bewolking. Nieuw in het assortiment is Playanos (een woordspeling op Platanos = bananen) het privéstrand van strandvriendje Alberto. Het ligt verstopt achter de bananenplantages tussen Pto. Naos en La Bombilla en bestaat uit 50 meter nagenoeg onbegaanbare keien en helemaal achteraan een krappe 2 vierkante meter zand. Het staat op geen enkele kaart en dat is maar goed ook want met 2 personen is het bomvol.

Als echte cybernomade ga ik aanstaande zaterdag verhuizen van het benedenhuisje boven de barranco naar een etage boven de locale disco, die helaas -of nu misschien gelukkig- al een jaar dicht is. Mijn "vaste" huisje is bezet, en het buurhuisje waar ik nu zit heeft i.p.v. ramen een veranda met open luiken. Behalve dat het tijdens een oceaandespressie ´s nachts flink afkoelt is de dagelijkse achtereenvolgende herrie van spelende kinderen, hangouderen, hangjongeren en de toeristenkroeg op het pleintje niet te harden zonder ramen. Binnenkort dus meer nieuws!

Weer thuis...

2005-11-14T14:48:00.000Z

De mosselsmokkel is gelukt hoewel één zak was gaan lekken. Bij de securitycheck was meer aandacht voor m´n Powerbook, computers moeten tegenwoordig uit de rugzak apart door de scan, worden opengeklapt en de rugzak zelf wordt nog eens handmatig doorgespit. Terecht wel, het heeft me eigenlijk jaren verbaasd dat dit niet beter gecontroleerd werd. Na de gebruikelijke handtastelijkheden de hele zooi weer ingepakt, schoenen aan en vervolgens naar het eerste de beste luierwisselhok om het lekkende en meurende mosselgebeuren weer enigszins reisvaardig te krijgen. Er waren een paar gasten aan het klussen die vuilniszakken en een paar dichtbindstrips voor me regelden terwijl ik de tas uitspoelde in het babybad. De vlucht verliep voorspoedig, met de wind mee kwamen we ruim op tijd aan. De mosselen waren de moeite van het smokkelen meer dan waard. David had 1 x in Madrid verse gegeten, maar Eva nog nooit en die vrat helemaal haar vingers erbij op.
De volgende ochtend een rondje Fuencaliente, Hollandsche kou en vochtigheid maar wel de eerste echte café con leche bij de Arepera, en gelijk maar de gebruikelijke arepa en cachapa (Venezuelaanse snacks) gescoord. Daarna afgezakt naar Puerto Naos, gauw boodschappen gedaan en daarna nog ff een paar uurtjes strand. Zondag, na het het gebruikelijke bakkie op de boulevard, lekker de hele middag op het naaktstrand gehangen en gezwommen.

Waarschijnlijk hebben jullie al van Timofeef gehoord dat het in het noorden en westen behoorlijk spookt. Hier in Puerto Naos is daar niet zoveel van te merken, alleen schiet er af en toe een donkere wolk over de bergen waaruit ook wel eens een paar druppels vallen, maar die verdampen gelijk. Vanochtend vroeg barste er wel een wolkbreuk los, de eerste regen sinds 4 maanden, dus goed voor het stof en nu schijnt de zon weer. Verder is hier is zoals gewoonlijk 3 x nix veranderd en ben ik al weer totaal ingeburgerd.

Una palmera falsa

2005-11-02T22:07:00.000Z

Help, ik hou niet meer op met bloggen. Dan kan ik ff PalmeraFalsa uitleggen, een nick-name die ik een tijdje terug gebruikte in een spaanstalige chat. Het is een woordgrapje, want de gemiddelde spaanstalige, zowel van het spaanse vasteland als van de voormalige koloniën, leest het als "namaak palmboom". Alleen een bewoner van de Canarische eilanden herkent "palmera" als de vrouwelijke tegenhanger van de palmero, de bewoner van La Palma. Alleen zal hij het hoofd nog breken op dat "valse", maar ook dat valt te verklaren. Ik ben geen echte palmera want uit de Hollandsche klei getrokken, waarin overigens nog wel eens plastic palmbomen worden geplant.
Vals of niet, deze Palmera gaat de komende tijd weer flink van van dit uitzicht genieten. In de volgende aflevering antwoord op de prangende vraag of het me gelukt is om 4 kilo verse mosselen La Palma op te smokkelen.

Bloggen is best leuk!

2005-11-02T21:51:00.000Z

Niet dat ik nu zoveel te melden heb, maar ik vind het wel leuk! En als ik dan toch omgeblogged ben, kan ik melden dat ik vorige week een website heb opgeleverd: Bernard-IJmkers.

Dan kan ik ook nog ff reclame voor ze maken, niet dat ze dat nodig hebben, maar het zijn gewoon een paar wereldgasten. Tedje en van Es kunnen het voorgoed schudden, want Bernard-IJmkers levert écht vakwerk. Of zoals dat tegenwoordig heet "het gaat allemaal goedkomen", een kreet die al in de vorige eeuw door Rinke IJmkers werd gebezigd.

Hierboven Joop Bernard (senior) in actie op het monumentje aan de Nieuwe Haven, waarvan het eindresultaat behalve aan de Nieuwe Haven in Den Haag, ook op de site is te zien.

Aftrap

2005-11-02T15:12:00.000Z

Nu heb ik dat geblog een beetje een hype gevonden die ik maar het liefst langs mij heen liet gaan. Waarom zou het dagelijkse gezeur en gezanik, vroeger bij de groentenboer en nu online, ineens wél interessant kunnen wezen? Meestal is het sop de kool niet waard en ik neem zelden de moeite om een weblog van wie dan ook te lezen, laat staan meer dan de eerste 3 zinnen.

Maar goed, nu al 2 mensen in mijn omgeving hebben gevraagd hoe ze zoiets aan kunnen pakken, ga ik me er toch maar eens in verdiepen. Wie weet dat ik nog de smaak te pakken krijg en is dit een aardig alternatief voor de mailtjes aan deze en gene als ik strax op het eilandje zit. Al was het alleen maar om Karel en Berry een stapje voor te blijven.