Cultuur snuiven

Puerto Naos ondergaat momenteel de jaarlijkse gedaanteverwisseling richting een lawaaierige camping. De Spaanse tegenhangers van de families Flodder en Tokkie doen niet voor elkaar onder, ook al zijn ze nog niet helemaal op volle sterkte. Hoog tijd om ook op vakantie te gaan en weer eens cultuur snuiven in het Haagse. Hier levend als een half verwilderd amfibie genaamd la Sirenita (Zeemeerminnetje) zal dat nog niet meevallen. Hoewel, tussen het zwemmen door schrijf ik wel veel over “cultuur snuiven”. Eigenlijk een rare uitdrukking voor iets dat niet geheel zonder risico is.

Tijdens het beschrijven van de bezienswaardigheden van de stad Florence las ik dat het nogal eens voorkomt dat toeristen zo overdonderd worden door de schoonheid van de bezienswaardigheden dat ze met hartkloppingen, duizelingen en psychiatrische klachten in het ziekenhuis Santa Maria Nuova belanden. De ziekte heeft zelfs een naam: het Stendhalsyndroom. De Florentijnse psychiater Graziella Magherini noemde het zo in haar studie ”Il sindrome de Stendhal”. Dit naar aanleiding van een dagboekaantekening van de Franse schrijver Stendhal (pseudoniem van Marie Henri Beyule, 1783-1842). In zijn reisboek “Rome, Naples et Florence” beschreef hij hoe hij compleet uit zijn dak ging in de Basilica di Santa Croce in Florence. “Verzonken in de overpeinzing van sublieme schoonheid, bereikte ik het emotionele punt waarop men hemelse gewaarwordingen ervaart. Toen ik de Santa Croce verliet, had ik hartkloppingen. Het leven vloeide uit me weg. Ik liep, maar was bang dat ik zou vallen.” Ook de aanblik van Botticelli’s “Geboorte van Venus” of Da Vinci's “Laatste Avondmaal” kunnen je zo maar fataal worden. In Den Haag zal dat niet zo'n vaart lopen, maar het weer zit voor de verandering wel mee.

IJsheiligen

Erg veel valt er niet te melden, behalve dat het hier lekker rustig is, zoals elk jaar in mei, en dit jaar voor de verandering ook ijskoud. Nou ja, alles is relatief maar met maar 20 graden en een straffe wind recht uit het noorden (met IJslands as, alsof we zelf niet genoeg vulkanen hebben) zijn de sokken en truien weer uit de kast. Ondanks de kleine lentebode die ik een maand geleden op het terras betrapte. Hoewel, deze beesten hobbelen hier gewoon het hele jaar rond maar dit was voor het eerst dat ik er 1 in huis zag.

Hoe dan ook, de IJsheiligen verstieren hier de boel zelfs want het is zwaar bewolkt. Geen strandweer en, omdat het ook geen winter meer is, ook geen golven. Maar thuis wordt het steeds gezelliger, zeker na aankoop van een stel goede boxen voor aan de Mac (de UFO-achtige voorwerpen op de foto), had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. OK, ook nog een luistertip: Sleigh Bells. Met dank aan NRC Next, want hier kom ik niet veel verder dan Pachanga (bachata, cumbia, reggaeton, salsa). Ook lekker, maar dansen zat er de afgelopen weken ff niet in. Schrijven dan weer wel, dus als je meer wilt lezen, ga gerust door met Gothic, Eb en vloed, Crocs nieuws of een Stedentrip naar Marrakech.

Hondjes

Pasqual (l) en Angelito (r), de hondjes van Marisa

Detergenten in zeep en shampoo

Ff iets geheel anders. Er wordt de laatste tijd gewaarschuwd tegen het gebruik van detergenten in persoonlijke verzorgingsproducten als zeep, douchegel en shampoo. Op internet woedt een ware “War on Detergents”. Vooral het detergent Sodium Lauryl Sulfate (of Sodium Laureth Sulfate, Sodium Acetyl Sulfate, SLS) komt in nagenoeg alle zeep, shampoo en zelfs tandpasta's voor. Er wordt beweerd dat dit spul extreem slecht is voor de gezondheid en zelfs bewezen kankerverwekkend. Of dit nu wel of niet zo is wil ik even in het midden laten, maar ik heb wel al mijn zeepjes, shampoo's en dergelijke onder de loep genomen. Want niemand kan ontkennen dat veel uitvindingen van de afgelopen eeuw ogenschijnlijk gemak opleveren, maar ons uiteindelijk meer kwaad dan goed doen.
De detergentenjacht in mijn badkamer hebben alleen de zepen overleefd. Magno en Heno de Pravia (van de Spaanse super) mochten blijven. Beiden zijn ambachtelijk gemaakt met olie en natriumhydroxide. Dit laatste spul staat ook wel bekend als caustic soda, waarvan je aanvankelijk juist denkt dat het verdachte moderne rotzooi is, maar dat blijkt dus juist niet zo.
Tijdens een workshopje “Zeep maken” heb ik vorig jaar het chemische proces gezien van de vermenging van olie en caustic soda, waaruit een heel nieuw spul ontstaat: zeep. In dit artikel over Over zeep en hoe je het kunt maken kun je hier meer over lezen.Wat zeep betreft zat ik dus goed, maar de douchegel bevatte wel SLS. Ik heb het wel opgemaakt, maar tegenwoordig ligt er weer een ouderwets blokje zeep in de douche.

Ook de shampoo moest er aan geloven, ondanks dat het geen goedkope was. SLS-vrije shampoo kun je in de supermarkt en bij de kapper vergeten, ga maar drect naar de Natuurwinkel of Reformzaak. Merkwaardig genoeg bevat zelfs in Natuurwinkels het merendeel van de merken SLS, ik heb er hier maar 2 merken gevonden zonder. Misschien dat het aanbod in Nederland iets groter is, maar ik vrees het ergste. Hoe dan ook, ik ben overgestapt naar SLS-vrije shampoo en dat bevalt prima, ik hoef nog maar 1 keer per week mijn haar met shampoo te wassen, het wordt niet vet meer en het zit beter! Ook hier heb ik een artikel van gemaakt: Shampoo zonder detergenten.

Dansen in El Remo

De stormen zijn weer verleden tijd en daarmee de hoge golven helaas ook. Vandaag leek het wel een zwembad, erg saai voor de golven-junks. Dan maar een impressie van het nachtleven. Dit heb ik zaterdagavond gefilmd op verzoek van de bevolking van El Remo, voor wie “op internet staan” hetzelfde is als wereldberoemd zijn.

Het houdt maar niet op

Als je hier een weekje strandvakantie van plan was zal je het waarschijnlijk minder vinden, maar wij gaan zo'n beetje wekelijks uit onze bol. Het razende reportertje Marisa zie je alleen nog maar met haar camera voor haar neus en zelfs ik hing de toerist uit. Vandaag regende het, maar waren de golven iets begaanbaarder en kreeg ik ondanks de rode vlag toestemming om even een zout nat pak te halen. Een paar uur later werden er 2 haaien gesignaleerd, oeps. Hier foto's van afgelopen donderdag.

Het gerucht ging dat de golven in Puerto de Tazacorte nog hoger waren, dus het buurdorp werd ook met een bezoek vereerd. Behalve golven een zeldzamer natuurverschijnsel, te weten sneeuw. Als je goed kijkt op de Cumbrecita, de bergrug op de rechtste foto, het ligt er echt! De rivier eronder is de Barranco de las Angustias, die het regenwater uit de Caldera in zee spuugt.

Nog meer natuurgeweld....

Zuidwester

Nog niet eens hersteld van de storm rond Kerstmis, kregen we afgelopen nacht weer de volle laag. Net als een opmerkelijke hoeveelheid dorpsbewoners heb ik er niets van mee gekregen. Wat voor de wakkeren bijna niet voor te stellen is, want het gebulder van de golven moet oorverdovend geweest zijn. Toen ik 's ochtends nietsvermoedend afzakte voor de koffie was het rampentoerisme al in volle gang. De chaos deed niet onder voor de schade door de beruchte orkaan Delta van 3 jaar geleden. Zustersteden El Remo en La Bombilla en zelfs het laagste stukje Puerto Naos zijn midden in de nacht geëvacueerd, maar de rest lag massaal te ronken.

Koning Winter

De eerste paar maanden Puerto Naos waren weer verschrikkelijk. Elke dag strandweer, heerlijk warm zeewater, schandalig lekker eten met bijpassende wijn en dag en nacht terrasweer. Vervolgens kwamen de jaarlijkse bezoekjes van november en begin december. De laatsten hadden hun hielen nog niet gelicht of Koning Winter sloeg toe, anderhalve week zware bewolking en stortbuien. Met als klap op de vuurpijl een heftige storm, die ons maar liefst 2 dagen zonder stroom en communicatie liet zitten. Vooral de nacht was ook wel hilarisch met kaarsjes, lantaarns, veel drank (bij gebrek aan thee en koffie) en Orinoco als de op gas kokende gaarkeuken. In Fuencaliente verging het lachen ze, daar werden aan weerskanten van de bergrug twee buurten onder zand en modder begraven. Hier beneden zorgt het winterweer, met de halve tsunami's die daarbij horen, voor een nieuwe verslavende hobby en voldoende lichaamsbeweging.

Oost west, zuid best

“De zomer sluipt hier stil vandaan.
Tijd om ‘m achterna te gaan.”

Aan deze dagspreuk van Wim van Campen heb ik eigenlijk weinig toe te voegen. Het is weer voorbij die mooie zomer, die voor mij als verwend kreng toch meer winter was. Behalve de geplande dokters- en tandartsbezoekjes en een inhaalslag Chinees ben ik weer ouderwets nergens aan toegekomen. Tijdens de zeldzame uitzonderingen heb ik zowaar foto's gemaakt. Hierbij wat plaatjes van beelden van de Mexicaanse beeldhouwer Javier Marín. Ook dit jaarlijkse ritueel Den Haag Sculpture op het Lange Voorhout verregende behoorlijk, na een langdurig verblijf in de Posthoorn hebben moeders en ik tussen de plensbuien door een sprintje getrokken langs de beelden. Maar het is volbracht en hoog tijd om een andere breedtegraad op te zoeken. Nog een weekje computerspelletjes en Goede tijden, slechte tijden met de verwarming aan, het afscheidstoernee en de winterkleding wassen en opslaan. Vanaf 11 september ben ik weer in Puerto Caos te vinden.


Vakantieperikelen

Momenteel hou ik mij 2 maanden schuil in Kikkerland en ik ben alweer over de helft. In augustus is Puerto Naos no go-area omdat de winterse slaapstad dan verandert in een helse camping. Weliswaar met stenen huizen in plaats van tenten en caravans, maar de herrie is er niet minder om. Behalve luidruchtig toerisme werd mijn favo eilandje ook geteisterd door een hittegolf en bosbranden.

Toch is de mooie Hollandsche zomer ook niet alles, hoewel dat de huisvlijt natuurlijk wel ten goede komt. Hier een indruk van mijn hand- en spandiensten voor de wijnproeverij Casa de volcán en de sierviskwekerij Don Pez. Het schrijven gaat ook gestaag door, zoals de content voor de site Onzichtbaar .

Op naar het jaar 2012

De laatste tijd wordt mij regelmatig gevraagd of ik ook denk dat de wereld over een paar jaar vergaat. En of de ”crisis” en de Mexicaanse griep daar voorboden van zijn. In het kort, dat denk ik niet. Volgens inside information zal ergens rond het jaar 2012 een grote groep mensen zich ervan bewust zijn dat de uiterlijke wereld niet meer is dan een projectie van het innerlijke bewustzijn. Zowel op persoonlijk nivo als collectief, van je kleine sociale kringetje tot en met de mensheid als totaal. In toenemende mate gaat het niet alleen maar om een klein losgeslagen groepje, maar een steeds grotere groep. Nu al zie je dat steeds meer mensen inzien dat de “crisis” tussen de collectieve oren zit en daar dus net zo gemakkelijk ook weer uit kan. Zie bijvoorbeeld Lak aan de crisis. Dit betekent natuurlijk niet dat de gevolgen van deze massahysterie denkbeeldig zijn, zoals ontslag en slecht verkoopbare huizen en bedrijven. Op dezelfde wijze is de Mexicaanse griep te ontmaskeren als mediaspektakel en globale marketingstunt voor een vaccinatie die erger is dan de kwaal. Het proces van bewustwording van de mensheid is al eeuwen geleden in gang gezet door enkele personen. Sommigen, zoals de Boeddha en Jezus, werden beroemd en kregen een ereplaats in wat later “heilige boeken” werden genoemd in verschillende culturen, zowel in het Westen als het Oosten.

Versnelling van de tijd
De tijd, waar we hier op aarde aan onderhevig zijn, gaat letterlijk steeds sneller. Dit heeft te maken met de zogenaamde Schumann-resonantie, de polsslag van de aarde. Uitgebreide informatie over dit uitzonderlijke fenomeen vind je op Niburu.nl. In het kort komt het hier op neer. Eeuwenlang had de aarde een polsslag van 7,8 Hz, maar sinds ongeveer 1980 is er een versnelling gaande. Momenteel zitten we tegen de 12 Hz. Dit is voor iedereen merkbaar, maar als de oorzaak werd doorgaans het “ouder worden” gezien. Niets daarvan, want kinderen merken het net zo goed en komen op de kleuterschool al tijd te kort. Omdat onze klokken gewone aardse materie zijn die meedoen aan de versnelling, draaien de wijzers gewoon sneller. Volgens berekeningen zitten er momenteel nog maar 16 uur in een etmaal, dat wil zeggen “oude uren” uit bijvoorbeeld 1900. Overigens zitten we nog niet in de hoogste versnelling, 13 Hz, dat zou volgens planning gebeuren rond... het jaar 2012.

Leven in het nu
Als je tot hier hebt gelezen zonder ervan overtuigd te zijn dat ik een zonnesteek heb opgelopen, is er blijkbaar een klik met je eigen waarheid en je eigen bewustwording. Dankzij de inspanningen van enkelen in de afgelopen jaren, groeit het aantal mensen dat aan het ontwaken is explosief. Dat is ook nodig, want de tijd dringt. Om je niet gek te laten maken door de steeds sneller draaiende aarde én de wijzers van je keukenklok is er een methode: leven in het nu. In het boek Een nieuwe aarde, dè uitdaging van deze tijd van Eckhart Tolle lees je hoe dat moet. Geen uitputtend geoefen of gemediteer, tijdens het lezen verander je al doordat je een verbluffend inzicht krijgt in jezelf en je medemensen. Ben je niet zo'n boekenwurm, dan kan ik nogmaals de behandeling Verwezenlijk je levensopdracht aanraden, ook die heeft hier alles mee te maken.

Wacht niet op verandering, wees de verandering!

Nieuws

Het valt weer niet mee om dit blog ook maar een klein beetje actueel te houden. Begin van de maand ben ik op flitsvakantie in Kikkerland geweest. Het was het gezellig om iedereen daar weer te zien en best leuk om weer ouderwets op de fiets door Den Haag te crossen. Maar het is vooral ook altijd weer heerlijk thuiskomen hier. Hoewel de winter nog wat naweeën vertoont, verdwenen sokken en dekens definitief de kast in.
Op Artikeltjes.com ben ik een stuk actiever. Hier de profieltjes waaronder je mijn artikelen kunt vinden: Karin Trance Form, Trance Form Knijnenburg, Karin Knijnenburg. Inderdaad, op den duur paste het allemaal niet meer in 1 account.

Natuurlijk heb ik weer zero foto's geschoten tijdens de vakantie. Om de boel toch wat op te vrolijken, hier het van de winter geshopte Aquariuslabyrint van Bas en Martien:

De barre winter van 2009

De wasmachine is geplaatst, visite uit Nederland kwam en ging en zelfs het Carnaval is alweer voorbij. Zo zijn er dus drie maanden voorbij, een ongekende strenge winter. Overigens is zeuren over het weer een geliefde bezigheid, waarbij de locals het niet onderdoen voor de toeristen. En voor de locals van Puerto Naos en omstreken geldt alles onder de 22 graden als “koud” en alles boven de 24 graden als “heet”. Deze winter was het dus zwaar afzien, want alleen 's middags hadden we een paar uur de “normale” temperatuur. Voor de rest is het dikke truien, sjaals en stapels dekens op bed. En dan mogen we hier aan de westkust nog in onze handjes knijpen, want zelfs tijdens de uitzonderlijk koude nachten komt het kwik hier niet onder de 15 graden. Op de rest van het eiland, en ook op de andere eilanden, zijn de kouderecords van een halve eeuw gebroken. In dergelijke barre weersomstandigheden is het van levensbelang om zo nu en dan een goede “hete bek” te halen. Door stom toeval vond ik in the middle of nowhere, in de laatste bar van La Bombilla, een Thais restaurant van ongekend niveau. Op de foto: La Bombilla is het gehucht linksboven Puerto Naos, en de kiosk is een van de laatste huisjes links, richting de vuurtoren. Inmiddels ben ik vaste klant van de loeihete salades en de rode, gele en groene curry's en doe ik navenant aan PR, met het gevolg er al een extra kokkin uit Thailand is ingevlogen. De Chinees, die nog nooit van verse ingrediënten heeft gehoord en er niet voor terugdeinst om gerechten op te leuken met slagroom, kan wel inpakken.

Alles stroomt

En steeds harder, lijkt het wel. Ik zit al weer ruim een maand hier en weet al niet meer beter. Op de valreep heb ik in Nederland nog de behandeling “Verwezenlijk je levensopdracht” ondergaan. Het weerzien met Bas en Martien was gezellig en inspirerend als vanouds en het resultaat van de behandeling dusdanig dat ik het locale spiritueel centrum in oprichting “La Escuela” een handje help om Bas en Martien hierheen te halen. Verder zit het eerste bezoek uit Nederland er al weer op. Nu dus even tijd voor een aantal projecten, waaronder het plaatsen van een wasmachine in dit winterpaleis.

Afscheid

Na een heftige zomer is het echt weer de hoogste tijd voor dit trekvogeltje. Ik zit al middenin het jaarlijkse ritueel van het afscheidstoernee, die dit jaar toch op een punt afwijkt. De gezellige en smakelijke traditie van Sushi bij Zorica op de allerlaatste avond ontbreekt. Op 15 augustus moesten we eerder en heel anders afscheid nemen. Hoewel je niets moest hebben van internet, krijg je nu toch een plekje in deze aardse virtual reality. Samen met een gedicht dat je heel mooi vond en jouw eigen onvergetelijke laatste woorden “niet janken!”
Het ga je goed, živjeli!


In memoriam Zorica Antic (1953-2008)

Morgen is vlakbij
dichterbij dan gisteren
En vandaag,
vandaag is voorbij
Zijn sporen glinsteren nog in de ochtenddauw
alles glijdt langzaam langs me heen
Niets meer is zoals voorheen.

Herinner mij zoals ik was
maar niet in mijn sombere dagen
herinner mij in de stralende zon
herinner mij toen ik alles nog kon.

Nuttige dingetjes dan maar ...

Iemand vroeg mij laatst “Wat mis je nu eigenlijk op La Palma qua Nederlandse dingen?” Tsja.... ouwe kaas, best wel, maar eigenlijk nog meer Thaïs, Surinaams, goed Chinees en Sushi. Vooral eten dus, haha. En daar ben ik nu juist een weekje mee gestopt, geen hongerstaking maar een weekje sapkuur als onderdeel van een grote voorjaars schoonmaak onder begeleiding van dokter Henk.


En een Mac, ook niet echt Nederlands maar slechts verkrijgbaar drie eilanden verderop. Na vijf jaar begon de tand des tijds mijn Powerbookkie steeds verder aan te tasten. Weggooien is geen optie, maar hij heeft er wel een groot en tamelijk futuristisch broertje bij. Reclame maken is helemaal niet nodig want dat doen ze hier al. Maar het Dashboard, op te leuken met leuke en nuttige widgets, het Spotlight, de verregaande integratie van van alles en nog wat en een stroomsnoertje dat zichzelf naar binnenzuigt, nice! Na het overzetten tik ik er weer driftig op los, maar de artikeltjes komen nu terecht op Artikeltjes.com.

Heen en weer

Het blijft toch een hele opgave om zo´n Blog vol te kliederen. Niet dat er niets te melden valt, maar schrijven doe ik toch vooral hier. Dan in ieder geval dit: nu de temperaturen in Kikkerland ook weer boven het vriespunt liggen (dat is voor mij 15 graden Celsius) wordt het weer de hoogste tijd. In plaats van calamares fritos weer Chinees en Thais, Las Monjas wordt verwisseld voor Kijkduin, het rondje van koffie op het terras en dan naar de Spar wordt fietsen naar Appie Heijn en het postkantoor, geen gratis bananen meer maar wel een Apple-dealer om de hoek, etc. Een vergelijking van de mensen aan weerszijde van de spiegel zal ik me maar niet aan wagen, maar in plaats van elkaar op straat tegen komen wordt het weer agenda´s trekken.... vanaf 1 juni hoop ik weer een half jaar bij te beppen met deze en gene.

Het geluk

zit ook hier vooral in de kleine dingen. Na jaren prehistorisch getob via het telefoonlijntje van SATI en publieke internetcomputers, ben ik thuis online via het satelietmodempje van Vodafone. Ga me nu niet allemaal enorme bestanden sturen, want het is nog steeds geen Nederlands breedbandkabel ofzo. De snelheid is vergelijkbaar met ADSL en het is prepaid, dus ik betaal per MB dataverkeer. Het is een gigantische verbetering, wat jullie vooral zullen merken aan mijn reactiesnelheid, ik check de mail tijdens het ontbijt en in de loop van de dag nog wel eens, in plaats van om de dag bij SATI. En hoewel het leven hier toch wel voor meer afleiding zorgt dan in Kikkerland, zal ik vanaf nu ook weer andere online-activiteiten gaan oppakken, zoals netwerken in LinkedIn en deze blog wat regelmatiger volkalken.

Iemand die ook na jaren tobben in een staat van euforie is beland is Piet, lees in zijn blog het geëmotioneerde verhaal van een verstokte Windhoos-gebruiker die na het installeren van Viesbah dermate getraumatiseerd raakte, dat hij voorgoed aan de Apple is geraakt. Het blijft een vreemd fenomeen dat dat niet collectief gebeurt.

Eindelijk weer eens tijd...

De tijd vliegt als je het naar je zin hebt en zo ook, of vooral, hier. En zoals gebruikelijk, hoe enerverender het is, hoe minder er in het blogje gekalkt wordt. Een week of drie na aankomst zat ik lekker aan de thee in de Bucanero, toen Carlito me kwam halen om me voor te stellen aan een landgenoot die in zijn eentje in Orinoco aan het eten was. Vanaf dat moment at Juultje niet meer alleen en Kaatje ook niet. In plaats van zijn terugvlucht naar Nederland trok hij een week later bij mij in, voor nog een weekje extra zo was het plan, maar dat werden twee maanden. Tsja, zo gaat het hier nu eenmaal. Als overijverig geoloog kreeg hij de bijnaam Pedro Picapiedras, de Spaanse vertaling van Fred Flintstone. Samen hebben we de Kerstdagen doorstaan, de jaarlijkse slijtageslag van Oud & nieuw, de uitverkoop in Los Llanos en de Carnaval-gekte, al was het maar een avond. En tussendoor de dagelijkse routine van koffie bij Alicia, stille strandjes, kilo´s vulkanisch gesteente, de cryptogrammen in de Telegraaf en een niet nadergenoemd ander tijdsverdrijf. Inmiddels is hij al weer twee weken weg en gaat hier alles weer z´n gewone gangetje. Wat niet wegneemt dat het de meest gedenkwaardige, en langdurige, ontmoeting was in nu al weer vijf winters Puerto Naos.


Een dag na zijn vertrek kreeg ik een kettingmail (bedankt Frits) die wel heel wonderlijk getimed was. Nu doe ik principieel niet aan het doorsturen van kettinggevallen (sorry Frits) maar de tekst wil ik jullie niet onthouden. Ik heb hem wat bewerkt want taalkundig en levensbeschouwelijk rammelde er het een en ander.

Ontmoeten
Ieder mens komt in je leven om een bepaalde reden. Die ontmoeting kan een een tijdje duren of een heel leven. Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor die persoon kunt doen. Als iemand in je leven is om een reden, is het omdat je een behoefte hebt geuit. Hij of zij is gekomen om je door een moeilijkheid heen te helpen, je te begeleiden of je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen. Dan komt er een moment dat de relatie met deze persoon eindigt. Hij of zij gaat dood, vertrekt of keert zich tegen je. Wat je je dan moet realiseren, is dat aan je behoefte is voldaan, je wens is vervuld, zijn of haar werk is gedaan. Nu is het tijd om verder te gaan.

Sommige mensen komen in je leven voor een tijdje, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren. Zij brengen je een nieuwe ervaring of ze leren je iets dat je nog nooit gedaan hebt. Of ze brengen je aan het lachen. Ze geven je een ongelooflijke hoeveelheid vreugde. Geloof het, het is echt, al is het maar voor een tijdje.

Relaties voor de duur van je leven leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om een solide emotionele fundering te hebben. Het is jouw taak de lessen te accepteren. Hou van die personen en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.

Dank je dat je een deel van mijn leven bent, of het nu is om een reden, voor een tijdje of voor het hele leven is.

Een tekst om over na te denken.... zeker hier in de voortdurende internationale maalstroom van komen en gaan. Enkelen zijn er voor het leven, de meesten blijven maar een tijdje en anderen blijven maar een tijdje, maar komen ook steeds weer een tijdje terug.