Raar maar klaar

Na heel wat fijne jaren op La Palma begon het een jaar geleden ineens aan alle kanten te wringen. In die jaren is het winterse Puerto Naos van een slaperig spookdorpje veranderd in een rumoerig rolkoffer getto. En ook ik ben veranderd, waardoor het steeds minder paste. Dit was altijd al zo in de zomer, reden waarom ik ieder jaar weer 2 maanden naar Den Haag vluchtte.

Vorig jaar september en na Marrakesh, wat ook al een vlucht voor onverdraaglijke herrie was, voelde terugkeer niet langer als thuiskomen in mijn geliefde revalidatie-oord. Aan de andere kant trok het Wholism Project me juist naar Nederland. En zo waren er meer factoren, eigenlijk wees alles één kant op.

Het was natuurlijk best een grote stap en om het mezelf klimatologisch niet onnodig moeilijk te maken, heb ik die in het voorjaar gezet. Het was een enorm geregel, maar erop terugkijkend ging het eigenlijk allemaal heel voorspoedig. Zelfs een appartement vinden in een zeldzaam mooie en rustige buurt, waar ik inmiddels alweer een paar maanden naar mijn zin woon.

En soms maakt het helemaal niet eens zo gek veel uit.....

De barre winter van 2018 en zijderupsen

Als ik zeg dat het hier koud is lachen mensen in Nederland mij altijd vierkant uit. Maar het is echt zo. Tot voor 4 jaar geleden was een temperatuur van 18 graden uitzonderlijk, iets dat wel eens ’s nachts voorkwam in januari- of februari als de wind uit het noorden kwam.
De laatste 4 jaar is het vooral in het voorjaar regelmatig nog maar 18 graden overdag en daalt de temperatuur s‘nachts tot 13 graden. Soms kwam ik half slaperig mijn bed uit en ging uit gewoonte op zoek naar de thermostaat. Maar we hebben hier geen verwarming, dus dan maar een zooi kleren aan. Ik heb ook een kapstok aangeschaft omdat er niet alleen af en toe een jas of vest uit de kast kwam maar dagelijks. In deze periode gebeurt het dan ook dat het bij jullie in Nederland warmer is dan hier.

Dit jaar spant de kroon, maandenlang was het óf bewolkt óf de zon scheen met een keiharde noordenwind. Dit winterse weer hield ook nog eens tot ver in juni aan, inmiddels stijgt de temperatuur en kon ik eindelijk mijn dekbed opbergen (normaal in maart of begin april). 

Is het hier aan de kust al frisjes, boven in de bergen is het erger. Vorige week ben ik weer naar het Zijde museum geweest, waar ik al eerder over heb geschreven. Het laatste restje van de Canarische en Spaanse zijde-industrie bevinden zich in El Paso, dat vrij hoog ligt. Al eeuwen lang verpoppen de zijderupsen zich in mei maar dit jaar zijn ze in juni nog steeds aan het eten en maken geen aanstalten voor de volgende fase. Hieronder een heel kort filmpje:

Over zijde

Las Hilanderas (de Weefsters)

Een paar weken terug belande ik eindelijk in het Zijde museum in El Paso. Heel lang van plan geweest, maar omdat het al om 14:00 uur sluit was het er alsmaar niet van gekomen. Behalve dat er schitterende kledingstukken en weefsels uit verschillende landen en tijdperken te bewonderen zijn, wordt het productieproces stap voor stap uitgelegd. Een doorlopende video start met rupsen die moerbei bladeren eten en eindigt met een geweven lap stof. Daartussen in heel veel handelingen, waarvan een aantal in het atelier op de begane grond ook live te zien zijn. Ik wist dat het productieproces bewerkelijk is, maar het is nog veel ingewikkelder dan ik dacht.

Dat je hiervoor niet naar China hoeft maar in Europa terecht kunt heeft een bijzondere geschiedenis. Toen de zijde industrie in Spanje instortte door de opkomst van katoen uit de Zuid Amerikaanse kolonies bleef het juist bestaan op een andere kolonie, de Canarische eilanden. In de 18e eeuw verdween de nijverheid op de andere eilanden, maar bleef de zijde cultuur bewaard op La Palma en in het bijzonder in El Paso.

Het museum toont niet alleen geschiedenis maar er wordt nog steeds op kleine schaal geproduceerd in dit zijde atelier, dat waarschijnlijk de enige in zijn soort is van Europa. Alles met behulp van houten getouwen, de laatste wijzigingen in het productieproces dateren uit de 18e eeuw. Ook het verven gebeurt op de traditionele manier met natuurlijke kleurstoffen.
Echt de moeite van een bezoekje waard en als je niet in de buurt bent is hier de link van het museum.

Het Wholism Project en zijde
De eigenschappen van zijde gaan verder dan dat het “lekker draagt en slaapt”. Ik draag nog steeds mijn tweede "jaren 80" zwarte zijden overhemd en herinner me een koningsblauwe kimono, die die wilde jaren niet heeft overleefd. Recent is mijn interesse in zijde aangewakkerd door het Wholism Project en ben ik overgestapt op zijden ondergoed, beddengoed en zelfs verzorgingsproducten met zijde.

Op de site kun je meer lezen over de bijzondere energetische eigenschappen van zijde en hoe je daar gebruik van kunt maken in combinatie met Verbindingen. Dit zijn de energetische producten met kosmische informatie van het Project. Ook vind je er tips over het wassen en het mooi houden van zijde, dat in de praktijk minder bewerkelijk blijkt te zijn dan verwacht. Uiteraard moet je de delicate stof met zorg behandelen en bij voorkeur met de hand wassen, maar zijde absorbeert geen transpiratie en vuil zoals katoen en linnen zodat je het veel minder vaak hoeft te wassen.


Soorten zijde
Bij het kopen van zijde kleding en zeker ingeval van ondergoed, is het goed om op de gebruikte weef- of productiemethode te letten. Er zijn  meerdere technieken, die allemaal hun specifieke eigenschappen hebben. Drie veel voorkomende zijn de volgende:

• Satijnzijde (charmeuse) wordt gemaakt middels satijnbinding, waarbij de draden heel dicht op elkaar worden geweven. Deze weeftechniek wordt ook bij andere materialen gebruikt, satijn is dus niet per sé zijde maar kan ook van katoen of polyester zijn. Satijnzijde voelt licht en soepel aan, heeft een prachtige glans en valt mooi en soepel. Let bij een kledingstuk van satijnzijde extra op de maat want deze stof is sterk, maar niet elastisch.
• Zijden jersey is een gebreid weefsel, dat wel rekbaar is. Zijden jersey kan heel fragiel zijn, maar ook wat steviger (dikker gebreid) en heeft een subtiele glans.
• Dan is er ook nog Bourette zijde (noil silk). Deze wordt gemaakt van de korte vezels die overblijven na het spinnen van zijde. Doordat de vezels korter zijn is de stof minder fijn en sterk dan satijnzijde. Het voelt ruw of pluizig aan, glanst niet en is minder kostbaar. Hoewel een kledingstuk van Bourette zijde uiterlijk lijkt op katoen is het echte zijde, met de voordelen van dien.

Nog een nakomertje over zijde 

In de film "The Assassin" van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien speelt de Chinese vechtkunst een rol, maar de echte hoofdrollen zijn weggelegd voor de prachtige zijden kostuums en het Chinese landschap. Soms is het net of je naar een schilderij zit te kijken. Ondanks dat het verhaal een beetje moeilijk te volgen is, heb ik er ademloos naar zitten kijken.

Nieuwe site

Vergeten te melden, maar de afgelopen maanden moest uiteindelijk ook mijn eigen site er aan geloven. Helemaal nieuw, kilo's en tinten lichter: www.tranceform.eu. Gebleven zijn de publicaties in PDF formaat, waaronder het bijgewerkte Plan van Aanpak. Dit kan je helpen om je ideeën helder te krijgen als je een site of een huisstijl gaat maken of wilt laten maken.

Natuur-adoptie

Het Wholism Project is er niet alleen voor mensen, maar ook voor de energetische ondersteuning van dieren, planten en de aarde. Zo is het mogelijk om iets bijzonders te doen voor een stukje natuur naar keuze. Een maand geleden heb ik eindelijk een bezoek gebracht aan een Mariakapel in de bergen boven El Paso op La Palma, waar ik woon.
Ter plaatse vond ik de enorme boom naast de kapel veel interessanter, hoewel hij ondanks zijn indrukwekkende formaat droevig overkwam. Eenmaal thuis kon ik het niet nalaten om meer over hem te weten te komen.

De boom, een Pino Canario oftewel Canarische pijnboom, blijkt ongeveer 800 jaar oud en staat op het middelpunt van het eiland in the middle of nowhere. De oorspronkelijke bewoners van La Palma hadden een wegennet van keien, waarvan sommige delen tegenwoordig gerestaureerd zijn als wandelroute. De boom staat op de oude weg van de oostkust naar de westkust over de bergrug.

Tijdens de Spaanse verovering rond het jaar 1495 was het al een flinke boom met een holte, waar de soldaten tot hun verrassing een Mariabeeld in vonden. Dit is goed verklaarbaar, want een paar jaar voor de Spanjaarden hadden de Portugezen de oostkust veroverd. Het houten beeld bestaat nog en wordt beschreven als 15e eeuwse Vlaamse of Duitse gotiek. Ook niet vreemd, want in Santa Cruz onderhielden de Portugezen een levendige handel met de Lage Landen.
Maar destijds ging de vondst van het Mariabeeld als “wonder” de geschiedenis in, waardoor het een bescheiden bedevaartsoord werd. Later is “imagen” (beeld of beeltenis) ook wel eens opgevat als “verschijning” waardoor het verhaal nog mooier werd. Tot zover de geschiedenis.

Anno 2015 gaat het helemaal niet goed met Pino en er wordt door de boswachterij van alles aangedaan om hem te conserveren. Vanwege zijn ouderdom, de legende en de Mariacultus, waar de inwoners van El Paso nogal gek mee zijn omdat naar verluidt het dorp zijn bestaan dankt aan het beeld in de boom. Ondanks de afgelegen plek zijn er bijna dagelijks missen in het kapelletje en om de drie jaar wordt de opvolgster van het oorspronkelijke 15e eeuwse Mariabeeld in processie naar het dorp beneden gedragen.

Na het lezen van een wetenschappelijk rapport over de oudste Canarische pijnbomen, had ik iets van "die boom heeft zijn tijd gewoon gehad”, want deze boom blijkt de oudste van allemaal. Maar direct na mijn bezoek aan de boom deed zich een toevalligheid voor, waardoor ik de kwestie toch aan Bas en Marieke heb voorgelegd.
Zij adviseerden een Neutralisatie Verbinding natuur-adoptie en een Bodem Vitalisatie Verbinding natuur-adoptie, die ik vervolgens heb aangevraagd.

Op maandag 21 december (winter solstitium, het uitgelezen tijdstip om "iets" met een dennenboom te doen) ben ik weer naar boven gegaan om de Verbindingen ter plaatse te activeren. Dat is nogal een onderneming door de afgelegen plek (op de foto hiernaast zie je in het centrum, tegen de berghelling aan, iets wits), maar ik heb er zeker geen spijt van.
Het was er een perfecte dag voor, koud maar zonnig, en daarboven tegen de berghelling was het heel sereen. Na de activatie kwam de boom ineens blijer over. Klinkt raar, een blije boom, maar zo was het gewoon.

Wil je ook iets bijzonders doen voor een boom of een ander stukje natuur? Hier vind je meer informatie over Natuur-adoptie van het Wholism Project.












Rechts de locatie van Pino de la Virgen en la Ermita de la Virgen del Pino.

Verhuisd!

Eindelijk echt blog-waardig nieuws! Op 22 april ben ik verhuisd, best een gebeurtenis na 8,5 jaar (3 overwinteringen en 5 jaar “vast”). De omgeving van mijn vorige appartement is in de loop der jaren geleidelijk aan in een gekkenhuis veranderd. In een local buurt in een gehorig en steeds dichter bevolkt gebouw met gestoorde buren, te hard staande televisies, een papegaai aan de overkant, een stuk of 15 keffende hondjes en het portiek grenzend aan mijn slaapkamer. Deze kakofonie deed de herinnering aan de inmiddels gesloten discotheek beneden vervagen, hoog tijd voor verandering!
 

Mijn huidige appartement in een Duits bejaardenflat is in veel opzichten precies het tegenovergestelde van het vorige. Het uitzicht is schitterend en de herrie is navenant vervangen door het geluid van de golven en vogeltjes.

Wonen in gemeubileerde appartementen heeft zo zijn voordelen en er zijn hier figuren die elk jaar wel een keer verhuizen. Je hoeft niet te verven, behangen en met meubels te sjouwen, en binnen een week is de operatie gepiept.

Wel schrok ik van de enorme hoeveelheid spullen die uit de kasten te voorschijn kwam. Had ik net nog een artikeltje geschreven over de zegen van weinig bezit, het bleken 2 ritjes in een Ford Fiesta waarbij ik zelf moest lopen omdat ook de voorstoel volgestouwd was.
Inmiddels heeft alles een plekje gevonden in mijn nieuwe huisje en er is nog een bestelling bij IKEA onderweg. Nog meer spullen :-O

Hier is het verschil in uitzicht nog wat uitgebreider te zien.

Vakantie in Kikkerland

Over het weer ga ik het maar niet hebben, daar weten jullie zelf alles van. Het jaarlijkse weerzien was weer erg gezellig en daarnaast ook nuttig. Mijn MacBook Pro is gerepareerd bij LJS aan de Lutherse Burgwal, er zit een nieuw moederbord in dat onder een verlengde garantie viel. En zelf ben ik, zoals elk jaar, in de revisie geweest bij Dr. de Valk. Maar ik blij dat ik weer thuis ben.

Ook al lijkt het niet zo, de laatste tijd heb ik vrij veel geschreven. Bijvoorbeeld over rust vinden in een steeds gekker wordende wereld en over een zoektocht naar alternatieven voor Adobe Creative Suite. En natuurlijk nog steeds over steden, de laatste twee zijn Barcelona en Gent.

Eilandhoppen

Hoewel ik voortdurend op mijn tandvlees loop, staat het leven de laatste tijd wel erg in het teken van reizen. Op La Palma is geen Mac-winkel, zodat ik 3 weken voor mijn reis naar Kikkerland weer een reisje maakte. Mijn geliefde MacBook Pro begaf het plotseling, zodat ik totaal ongepland ook eens kennis kon maken met het eilandhoppen voor nuttige doeleinden, niet zijnde vakantie. De vrienden en vriendinnen in Puerto Naos moeten geregeld "even" naar Tenerife en ik nu ook. Ieder heel uur gaan er 2 schattige kleine vliegtuigjes. Het is net zoiets als de trein van Den Haag naar Amsterdam en de frequentie is hoger dan de bus naar het noorden van La Palma. Kaartje kopen aan het loket, wel de bekende luchthaven-controle, maar binnen een kwartier zit je in het boemeltje. Na een half uurtje vliegen belandde ik in een stadse wereld met een Mac-winkel, grote warenhuizen, een vestiging van McDonalds en een Europees aandoend openbaar vervoer, waaronder een soort van Randstad-rail. Toch de dag ervoor eerst maar ff gebeld met de Canarische Mac-winkel, die heel toepasselijk Banana Computer heet. De situatie uitgelegd en een MacBook Air gereserveerd, want die liepen als zoete broodjes. Ook werd de locale techneut alvast ingeseind om naar de MacBook Pro te kijken. Dat alles zou gemakkelijk in 1 dag kunnen, want bewoners van de andere eilanden krijgen altijd voorrang, maar ik wou het rustig aan doen dus ben een nachtje overgebleven in het hotel naast de winkel.

Het plan om een MacBook Air erbij te kopen had ik al langer, juist om dit soort noodsituaties te voorkomen en ook om wat lichter te kunnen reizen. De MacBook Pro is niet ter ziele maar gezien de levertijden van onderdelen was het slimmer om hem in NL te laten repareren. En ondertussen kon ik wel uit de voeten met het kleine, platte en superlichte jonkie. Santa Cruz de Tenerife is voor een hoofdstad behoorlijk saai, dus na een lichte doch voedzame maaltijd en een wandelingetje naar het Auditorium van Santiago Calatrava, installeerde ik me op het dak van het hotel waar WiFi beschikbaar was. De blanco compie, die ik dus niet ff kon syncen met zijn grote broer, heb ik met behulp van downloads en mijn backup op USB-stick binnen no time naar mijn hand gezet. Hoewel de winter in Canarias lang duurde, had ik precies de korte, maar krachtige eerste hittegolf te pakken. Op La Palma steeg het kwik niet hoger dan 36 graden, maar Santa Cruz de Tenerife scoorde 42 en zelfs ik vond het bloedverziekend heet.

Desondanks is alles geregeld. Ik kreeg ook nog een externe HD kado, een beetje put en kalf-verhaal maar aan de andere kant beter laat dan nooit. Een kastje net iets groter dan een mobieltje dat met behulp van TimeMachine, een standaard Mac-prog, backups maakt. Ondertussen werd mij zo nu en dan gevraagd waarom ik niet gewoon een Windhoos-bak erbij kocht, die zijn immers wel te koop in Los Llanos. Arrggggghh! Geen haar op mijn hoofd...... Waarom? Vanwege de Mac zelf, het Mac OS, het gemak van een externe derde hersenhelft en het in een paar uur een verse compie geheel naar je zin en smaak op te kunnen tuigen. En bijvoorbeeld een programma als VoodooPad, een programma zoals programma´s bedoeld zijn: om het je gemakkelijk te maken. Een handige kruising tussen tekstverwerker, browser en notitieblok. Je gooit er tekst, afbeeldingen, mappen, programma´s, URL´s, e-mail-adressen in net zoveel pagina´s of tabbladen als je wilt. En dan kun je zo´n document zonodig ook beveiligen en er in zoeken met een sterke zoekfunctie, ik zou echt niet meer zonder dit soort handigheidjes kunnen.

Inmiddels ben ik weer een deurtje verder en uiteindelijk begonnen aan de jaarlijkse zomervakantie in Kikkerland.

IJsheiligen

Erg veel valt er niet te melden, behalve dat het hier lekker rustig is, zoals elk jaar in mei, en dit jaar voor de verandering ook ijskoud. Nou ja, alles is relatief maar met maar 20 graden en een straffe wind recht uit het noorden (met IJslands as, alsof we zelf niet genoeg vulkanen hebben) zijn de sokken en truien weer uit de kast. Ondanks de kleine lentebode die ik een maand geleden op het terras betrapte. Hoewel, deze beesten hobbelen hier gewoon het hele jaar rond maar dit was voor het eerst dat ik er 1 in huis zag.

Hoe dan ook, de IJsheiligen verstieren hier de boel zelfs want het is zwaar bewolkt. Geen strandweer en, omdat het ook geen winter meer is, ook geen golven. Maar thuis wordt het steeds gezelliger, zeker na aankoop van een stel goede boxen voor aan de Mac (de UFO-achtige voorwerpen op de foto), had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. OK, ook nog een luistertip: Sleigh Bells. Met dank aan NRC Next, want hier kom ik niet veel verder dan Pachanga (bachata, cumbia, reggaeton, salsa). Ook lekker, maar dansen zat er de afgelopen weken ff niet in. Schrijven dan weer wel, dus als je meer wilt lezen, ga gerust door met Gothic, Eb en vloed, Crocs nieuws of een Stedentrip naar Marrakech.

Dansen in El Remo

De stormen zijn weer verleden tijd en daarmee de hoge golven helaas ook. Vandaag leek het wel een zwembad, erg saai voor de golven-junks. Dan maar een impressie van het nachtleven. Dit heb ik zaterdagavond gefilmd op verzoek van de bevolking van El Remo, voor wie “op internet staan” hetzelfde is als wereldberoemd zijn.

Het houdt maar niet op

Als je hier een weekje strandvakantie van plan was zal je het waarschijnlijk minder vinden, maar wij gaan zo'n beetje wekelijks uit onze bol. Het razende reportertje Marisa zie je alleen nog maar met haar camera voor haar neus en zelfs ik hing de toerist uit. Vandaag regende het, maar waren de golven iets begaanbaarder en kreeg ik ondanks de rode vlag toestemming om even een zout nat pak te halen. Een paar uur later werden er 2 haaien gesignaleerd, oeps. Hier foto's van afgelopen donderdag.

Het gerucht ging dat de golven in Puerto de Tazacorte nog hoger waren, dus het buurdorp werd ook met een bezoek vereerd. Behalve golven een zeldzamer natuurverschijnsel, te weten sneeuw. Als je goed kijkt op de Cumbrecita, de bergrug op de rechtste foto, het ligt er echt! De rivier eronder is de Barranco de las Angustias, die het regenwater uit de Caldera in zee spuugt.

Nog meer natuurgeweld....

Zuidwester

Nog niet eens hersteld van de storm rond Kerstmis, kregen we afgelopen nacht weer de volle laag. Net als een opmerkelijke hoeveelheid dorpsbewoners heb ik er niets van mee gekregen. Wat voor de wakkeren bijna niet voor te stellen is, want het gebulder van de golven moet oorverdovend geweest zijn. Toen ik 's ochtends nietsvermoedend afzakte voor de koffie was het rampentoerisme al in volle gang. De chaos deed niet onder voor de schade door de beruchte orkaan Delta van 3 jaar geleden. Zustersteden El Remo en La Bombilla en zelfs het laagste stukje Puerto Naos zijn midden in de nacht geëvacueerd, maar de rest lag massaal te ronken.

Oost west, zuid best

“De zomer sluipt hier stil vandaan.
Tijd om ‘m achterna te gaan.”

Aan deze dagspreuk van Wim van Campen heb ik eigenlijk weinig toe te voegen. Het is weer voorbij die mooie zomer, die voor mij als verwend kreng toch meer winter was. Behalve de geplande dokters- en tandartsbezoekjes en een inhaalslag Chinees ben ik weer ouderwets nergens aan toegekomen. Tijdens de zeldzame uitzonderingen heb ik zowaar foto's gemaakt. Hierbij wat plaatjes van beelden van de Mexicaanse beeldhouwer Javier Marín. Ook dit jaarlijkse ritueel Den Haag Sculpture op het Lange Voorhout verregende behoorlijk, na een langdurig verblijf in de Posthoorn hebben moeders en ik tussen de plensbuien door een sprintje getrokken langs de beelden. Maar het is volbracht en hoog tijd om een andere breedtegraad op te zoeken. Nog een weekje computerspelletjes en Goede tijden, slechte tijden met de verwarming aan, het afscheidstoernee en de winterkleding wassen en opslaan. Vanaf 11 september ben ik weer in Puerto Caos te vinden.


Vakantieperikelen

Momenteel hou ik mij 2 maanden schuil in Kikkerland en ik ben alweer over de helft. In augustus is Puerto Naos no go-area omdat de winterse slaapstad dan verandert in een helse camping. Weliswaar met stenen huizen in plaats van tenten en caravans, maar de herrie is er niet minder om. Behalve luidruchtig toerisme werd mijn favo eilandje ook geteisterd door een hittegolf en bosbranden.

Toch is de mooie Hollandsche zomer ook niet alles, hoewel dat de huisvlijt natuurlijk wel ten goede komt. Hier een indruk van mijn hand- en spandiensten voor de wijnproeverij Casa de volcán en de sierviskwekerij Don Pez. Het schrijven gaat ook gestaag door, zoals de content voor de site Onzichtbaar .