woensdag, januari 22, 2020

Logo voor Het witte Licht

Naast de vaste schrijfklus voor de Mondzorgzaak de afgelopen weken een grafische opdracht tussendoor. Een leuke en vruchtbare afwisseling!

Samen met Annet van Tol een logo ontworpen voor haar praktijk Het witte Licht:






Mijn manier van werken hierbij is niet “men vraagt en wij draaien” maar een intensieve samenwerking met de klant. Er ontvouwt zich een proces waarin we samen op zoek gaan naar het logo, dat past bij de filosofie en uitstraling van de organisatie.

In mijn Plan van Aanpak kun je meer lezen over die aanpak.

NB: voor Het witte Licht heb ik alleen het logo ontworpen, dus niet de totale huisstijl en site.

maandag, september 09, 2019

Boeken

In het kader van mijn inburgering heb ik een Museumkaart aangeschaft. In eerste instantie voor het GEM (Gemeentemuseum) in de achtertuin, maar uiteraard ook elders bruikbaar. Je moet toch wat in dit poolklimaat.

Zo belandde ik een paar weken geleden in Museum West, de voormalige Amerikaanse ambassade aan het Lange Voorhout. Een markant gebouw, waar ik kennis maakte met 2 bijzondere boeken: de Codex Seraphinianus en The Last American.


Codex Seraphinianus 
De lijvige Codex Seraphinianus maakte deel uit van de tentoonstelling Alfabetum over typografie en ik ben speciaal nog een keer teruggegaan om het beter te bekijken. Zo heb ik in de oude ambassade-bibliotheek, op een comfortable bank met een kopje thee, het gehele boek door gebladerd.

Eigenlijk heb ik niets met (papieren) boeken, maar hier maakte ik graag een uitzondering voor. In dit artikel over de Codex Seraphinianus kun je een indruk krijgen waarom.




The Last American 
En zowaar vond ik elders in het pand nog een interessant boek: The Last American. Hiervan waren kopieën van een aantal pagina’s voor de wigvormige ramen van de ambassade geplakt als onderdeel van een tentoonstelling van de Duitse kunstenaars Korpys / Löffler. Terwijl de tekst van de Codex Seraphinianus onbegrijpelijk is omdat de taal nog niet is ontsleuteld, vond ik van The Last American het verhaal juist bijzonder. 

Het is een in 1889 geschreven reisverslag van een Perzische prins, die in het jaar 2951 de ruïnes van New York en Washington bezoekt. In bepaalde kringen is het boekje populair vanwege de kritiek op de Amerikaanse (en deels ook onze) cultuur en de voorspelling van klimatologische rampen. Zelf vind ik het vooral bijzonder om de interessante omdraaiing die erin zit: een antiek volk dat een inmiddels verloren gegane hedendaagse cultuur archeologisch bestudeert.

Met de hilarische mis-interpretaties van dien, omdat de archeologische vondsten toch altijd vanuit de eigen cultuur worden geïnterpreteerd.  



Bij de Cornell University Library vond ik een ePub versie van het boekje. De opmaak was door de ongecorrigeerde OCR scan niet om aan te gluren en de tekst was ook nogal gehavend. Het boekje is niet zo heel groot, dus al gauw was ik bezig een goed leesbare versie te fröbelen. Digitaal restaureren, zeg maar.

Op mijn site staat de gerestaureerde Last American in 2 PDF-versies, een gecomprimeerde van 3MB en voor de echte liefhebbers de Hi-res versie van 38MB. 


zaterdag, augustus 03, 2019

Raar maar klaar

Na heel wat fijne jaren op La Palma begon het een jaar geleden ineens aan alle kanten te wringen. In die jaren is het winterse Puerto Naos van een slaperig spookdorpje veranderd in een rumoerig rolkoffer getto. En ook ik ben veranderd, waardoor het steeds minder paste. Dit was altijd al zo in de zomer, reden waarom ik ieder jaar weer 2 maanden naar Den Haag vluchtte.

Vorig jaar september en na Marrakesh, wat ook al een vlucht voor onverdraaglijke herrie was, voelde terugkeer niet langer als thuiskomen in mijn geliefde revalidatie-oord. Aan de andere kant trok het Wholism Project me juist naar Nederland. En zo waren er meer factoren, eigenlijk wees alles één kant op.

Het was natuurlijk best een grote stap en om het mezelf klimatologisch niet onnodig moeilijk te maken, heb ik die in het voorjaar gezet. Het was een enorm geregel, maar erop terugkijkend ging het eigenlijk allemaal heel voorspoedig. Zelfs een appartement vinden in een zeldzaam mooie en rustige buurt, waar ik inmiddels alweer een paar maanden naar mijn zin woon.

En soms maakt het helemaal niet eens zo gek veel uit.....












woensdag, januari 23, 2019

Marrakesh


Wat ik al jarenlang van plan was is er eindelijk van gekomen: naar Marrakesh. Ik vond het geweldig, het is weliswaar toeristisch maar niet Amsterdam- of Venetië-toeristisch.
Marrakesh heeft z’n eigen karakter behouden, al betekent dat voor een groot deel zo veel mogelijk verkopen. Gek genoeg werd ik met rust gelaten door straatverkopers, mogelijk doordat ik nog meer truien en jassen droeg dan de locals. Midden op de dag heersen er aangename, voor mij normale temperaturen (een graad of 23) maar dat is maar een paar uur en ’s nachts en ’s ochtends is het ijskoud (3 graden). Prima als je dingen wilt doen en bekijken, dat kan in de winter gewoon overdag in tegenstelling tot zomers.

Bij de voorbereiding merkte ik al op dat het toch even anders is dan een Spaanse stedentrip, want buiten Europa. Meer controle bij de douane, ouderwets stempels in je paspoort. Daarnaast moet je, zowel bij binnenkomst als bij vertrek, een formuliertje invullen met persoonlijke gegevens als je paspoortnummer, naam, geboorteplaats en beroep. Het is handig om daar zelf een pen voor bij de hand te houden. Overigens is het vliegveld Marrakesh Menara een architectonische orgie van licht en ruimte, echt schitterend.

Nu ik toch een stukje aan het schrijven ben, doe ik er maar gelijk een paar reistips bij. Direct na de douane vind je standjes van mobiele aanbieders Orange en het Marrokkaanse telecombedrijf INWI. Ik heb voor een tientje een prepaidkaart van INWI gekocht met 10 GD data, waarvan ik er na 10 dagen 2 van had opgebruikt. Dit is een interessant alternatief voor roaming (ook wat dit betreft ben je buiten Europa), vooral omdat GPS geen overbodige luxe is in de Medina.

Ondanks dat je buiten Europa bent, kan er bijna overal met Euri betaald worden. Bij de pinautomaten op de luchthaven kun je kiezen of je er Euri of Dirham uit wilt trekken. Als je pint bij de supermarkt Carrefour is er dezelfde keuze. Ga je voor Dirham, oftewel MAD, dan hoef je je hoofd niet te breken bij het omrekenen. Hoewel de koers natuurlijk wisselt, gaat men voor het gemak uit van EUR 1 = 10 MAD. Dat lukte zelfs mij met m’n dyscalculie nog wel.


Dan is er een heleboel te zien in Marrakesh. Als eerste ging ik natuurlijk naar het beroemde plein Djemaa el Fna, door de locals simpelweg “the square” of “la place” genaamd, waar ik vlakbij zat in een eenvoudige riad. Het plein is zowel overdag als ’s avonds een onvoorstelbare mierenhoop, die je gewoon moet ondergaan. Ook de straatjes in de medina zijn levendig, op weg van het hotel naar het plein kwam ik onder andere kappers, restaurants, snackbars, een slager, een paar sapkarretjes en een verkoper van tajines tegen. Dat alles in een steegje van ruim 1 meter breed, waar niet alleen mensen lopen, maar ook waren worden aangevoerd met handkarren en toeterende scooters rijden. Voor  voetgangers irritant, maar als ik op de fiets door zo'n steegje of een andere drukke straat reed, kon ik achter ze aan hangen.

Het plein is een belevenis op zich. Overdag is het grootste gedeelte leeg, of nou ja leeg, dan zitten er vrouwen die aanbieden je handen met henna te beschilderen en anderen op kleedjes vol onduidelijke waren.´s Middags om een uur of 15:00 komen de handkarren tevoorschijn en wordt het plein binnen een uur omgetoverd tot een openlucht restaurant. Het eten aan die kraampjes is beter dan in het handjevol restaurants waar je ook een glaasje wijn of een flesje bier kunt kopen, en ook stukken goedkoper. Hetzelfde geldt voor de restaurants met terras met uitzicht op het plein zonder alcoholvergunning. Mijn favorieten waren Terrasses El Waha (sensationeel uitzicht, eenvoudig maar lekker eten en twee heel vriendelijke obers) en Café Zeitoun (wat olijf betekent, daar komt dus het Spaanse aceituna vandaan) ook met prima uitzicht, aardige obers en een heerlijke huisgemaakte yoghurt. Bijna overal wordt standaard suiker in thee, yoghurt en vruchtensap gedaan, wil je dat niet dan moet je dat even zeggen.

De soeks, waarvan de ingangen zich aan het plein bevinden, mag je ook niet missen. Ze zijn oneindig en er is van alles te koop, maar je moet wel afdingen. Als je daar geen zin in hebt en verzekerd wilt zijn van een goede kwaliteit, ga dan naar de Ensemble Artisanal. De producten in deze mini-soek worden gecontroleerd door de overheid.

Ter compensatie van drukte en koopwaar heeft Marrakesh veel parken en groen. Mijn favoriet was het Cyber Parc (Arset Moulay Abdessalam), net buiten de Medina. Een oase van rust en goed verzorgd groen in een themapark dat technologie en milieu educatie combineert. Het is ook een soort naschoolse opvang, kinderen en studenten vinden hier de rust om hun huiswerk te maken. De enorme tuinen van Agdal en Menara zijn eigenlijk plantages met rijen olijfbomen, maar de jardín de Menara heeft wel wat vanwege het enorme waterbassin en het Atlasgebergte op de achtergrond.


Behalve in de parken, kun je relaxen tijdens een bezoek aan een hammam. Ik ben naar Hammam Rosa Bonheur geweest en dat was echt geweldig, Stevig geschrubd, een heel professionele lichaamsmassage, voetmassage en een kopje thee bij de open haard en ik voelde me als nieuw.

Voor Guéliz en andere plekken buiten de medina is het openbare fietsen systeem Medina Bike een uitkomst, want de afstanden over de naar Parijs voorbeeld aangelegde boulevards zijn enorm. Zowel de fietsen als het systeem (via een app) zijn gemakkelijk in het gebruik. Het verkeer lijkt een chaos met paardenkoetsen, ezelkarren, fietsen, bussen en scooters maar iedereen houdt rekening met elkaar en vindt vloeiend z'n weg.
Ben je niet zo'n held op de fiets, dan is de City Bus tour een optie. Met een kaartje kun je 48 uur op- en afstappen bij een aantal bezienswaardigheden. Behalve de centrum-lijn is er ook nog een buitenroute naar de Palmeraie, een enorme oase buiten Marrakesh waar je desgewenst ook over kan stappen op een kameel.

Guéliz is een totaal andere wereld dan de medina. In zekere zin houden ze elkaar in evenwicht. Omdat  la ville nouvelle buiten de historische kern is gebouwd is de medina in tact gebleven en door UNESCO tot Werelderfgoed verklaard. Guéliz oogt als een moderne Europese stad met luxueuze modewinkels, een MacDonalds, de Gare de Marrakech, een Théâtre Royal en een zwart-rode kopie van IKEA genaamd KITEA. Op sommige pleinen waan je je echt in Parijs, bijvoorbeeld op het terras van Café les Negociants.

 In Guéliz is ook de Jardin Marjorelle, een botanische tuin van Yves Saint Laurent. Die had ik graag willen zien, maar de wachtrij was dermate lang dat ik maar weer op de fiets ben gestapt. Dat gold voor wel meer bezienswaardigheden zoals de beroemde Tombeaux Saâdiens, de ruïnes van het Palais El Badii en het Palais de la Bahia. Wie weet komt dat nog een volgende keer.

Het is duidelijk dat ik heel enthousiast ben. Vooral de manier waarop het moderne leven en eeuwenoude tradities gecombineerd worden vond ik fascinerend.
Echt een aanrader voor een stedentrip, je bent even in een exotische wereld zonder af te moeten zien door primitieve omstandigheden of een onveilig gevoel. Als je ook naar Marrakesh wilt gaan en specifieke vragen hebt, kun je me altijd mailen!

woensdag, juni 27, 2018

De barre winter van 2018 en zijderupsen

Als ik zeg dat het hier koud is lachen mensen in Nederland mij altijd vierkant uit. Maar het is echt zo. Tot voor 4 jaar geleden was een temperatuur van 18 graden uitzonderlijk, iets dat wel eens ’s nachts voorkwam in januari- of februari als de wind uit het noorden kwam.
De laatste 4 jaar is het vooral in het voorjaar regelmatig nog maar 18 graden overdag en daalt de temperatuur s‘nachts tot 13 graden. Soms kwam ik half slaperig mijn bed uit en ging uit gewoonte op zoek naar de thermostaat. Maar we hebben hier geen verwarming, dus dan maar een zooi kleren aan. Ik heb ook een kapstok aangeschaft omdat er niet alleen af en toe een jas of vest uit de kast kwam maar dagelijks. In deze periode gebeurt het dan ook dat het bij jullie in Nederland warmer is dan hier.

Dit jaar spant de kroon, maandenlang was het óf bewolkt óf de zon scheen met een keiharde noordenwind. Dit winterse weer hield ook nog eens tot ver in juni aan, inmiddels stijgt de temperatuur en kon ik eindelijk mijn dekbed opbergen (normaal in maart of begin april). 

Is het hier aan de kust al frisjes, boven in de bergen is het erger. Vorige week ben ik weer naar het Zijde museum geweest, waar ik al eerder over heb geschreven. Het laatste restje van de Canarische en Spaanse zijde-industrie bevinden zich in El Paso, dat vrij hoog ligt. Al eeuwen lang verpoppen de zijderupsen zich in mei maar dit jaar zijn ze in juni nog steeds aan het eten en maken geen aanstalten voor de volgende fase. Hieronder een heel kort filmpje:

maandag, april 23, 2018

Samenwerken volgens de principes van de kosmische dag

Al bijna 20 jaar ben ik betrokken bij het Wholism Project, waarvan sinds 2011 als Project Partner. Het Wholism Project is een spiritueel geleid Project met het doel om mensen, dieren, planten en moeder Aarde te helpen bij de overgang van de kosmische nacht naar de kosmische dag. Hier kun je meer lezen over deze grootscheepse en radicale verandering van “life as we know it”: Het verschil tussen kosmische nacht en dag.

Vanwege mijn betrokkenheid bij het Wholism Project, kan het niet anders dan dat dit ook een invloed heeft op mijn manier van samenwerken. Jaren geleden vond ik het al veel leuker om een logo of huisstijl te ontwerpen in nauwe samenwerking met de klant, dan dat er werd gezegd “verzin jij maar wat” en dat het eerste schetsje zonder slag of stoot werd geaccepteerd als eindresultaat.
Ook werd me weleens gevraagd om een website te maken en keek de klant mij wazig aan als ik vroeg wat erin moest komen te staan. Onder andere hierom heb ik in 2014 het "Plan van Aanpak” geschreven. In dit document staat mijn werkwijze uitgelegd, maar ook andere zaken waarmee je te maken krijgt als een huisstijl en/of website wil laten maken.

Bij de twee laatste twee opdrachten merkte ik dat deze vanzelf verliepen volgens de principes van de kosmische dag. Dat betekent:

  • open agenda
  • heldere en directe communicatie
  • realistische doelen en planning
  • concrete afspraken en acties
  • enthousiasme

Omdat in tegenstelling tot de “men vraagt en wij draaien” werkwijze het traject niet muurvast ligt, staat vertrouwen in elkaar en in het project voorop: een basis van “samen komen we er wel uit”. Dat vraagt om openheid over en weer, bijvoorbeeld in geval van twijfels aan de haalbaarheid of als de plannen ineens veranderen.
Op die manier gaan we een proces in met als doel het meest optimale eindresultaat. Hierbij wordt zo goed mogelijk gebruik gemaakt van ieders ervaring, kennis en kwaliteiten en niet te vergeten van het plezier om samen iets neer te zetten.

Als je begeleiding of uitvoering van een communicatieproject nodig hebt en deze werkwijze spreekt je aan, lees dan verder in mijn Plan van Aanpak.

donderdag, januari 11, 2018

Over zijde

Las Hilanderas (de Weefsters)
Een paar weken terug belande ik eindelijk in het Zijde museum in El Paso. Heel lang van plan geweest, maar omdat het al om 14:00 uur sluit was het er alsmaar niet van gekomen. Behalve dat er schitterende kledingstukken en weefsels uit verschillende landen en tijdperken te bewonderen zijn, wordt het productieproces stap voor stap uitgelegd. Een doorlopende video start met rupsen die moerbei bladeren eten en eindigt met een geweven lap stof. Daartussen in heel veel handelingen, waarvan een aantal in het atelier op de begane grond ook live te zien zijn. Ik wist dat het productieproces bewerkelijk is, maar het is nog veel ingewikkelder dan ik dacht.

Dat je hiervoor niet naar China hoeft maar in Europa terecht kunt heeft een bijzondere geschiedenis. Toen de zijde industrie in Spanje instortte door de opkomst van katoen uit de Zuid Amerikaanse kolonies bleef het juist bestaan op een andere kolonie, de Canarische eilanden. In de 18e eeuw verdween de nijverheid op de andere eilanden, maar bleef de zijde cultuur bewaard op La Palma en in het bijzonder in El Paso.



Het museum toont niet alleen geschiedenis maar er wordt nog steeds op kleine schaal geproduceerd in dit zijde atelier, dat waarschijnlijk de enige in zijn soort is van Europa. Alles met behulp van houten getouwen, de laatste wijzigingen in het productieproces dateren uit de 18e eeuw. Ook het verven gebeurt op de traditionele manier met natuurlijke kleurstoffen.
Echt de moeite van een bezoekje waard en als je niet in de buurt bent is hier de link van het museum.

Het Wholism Project en zijde
De eigenschappen van zijde gaan verder dan dat het “lekker draagt en slaapt”. Ik draag nog steeds mijn tweede "jaren 80" zwarte zijden overhemd en herinner me een koningsblauwe kimono, die die wilde jaren niet heeft overleefd. Recent is mijn interesse in zijde aangewakkerd door het Wholism Project en ben ik overgestapt op zijden ondergoed, beddengoed en zelfs verzorgingsproducten met zijde.

Op de site kun je meer lezen over de bijzondere energetische eigenschappen van zijde en hoe je daar gebruik van kunt maken in combinatie met Verbindingen. Dit zijn de energetische producten met kosmische informatie van het Project. Ook vind je er tips over het wassen en het mooi houden van zijde, dat in de praktijk minder bewerkelijk blijkt te zijn dan verwacht. Uiteraard moet je de delicate stof met zorg behandelen en bij voorkeur met de hand wassen, maar zijde absorbeert geen transpiratie en vuil zoals katoen en linnen zodat je het veel minder vaak hoeft te wassen.


Soorten zijde
Bij het kopen van zijde kleding en zeker ingeval van ondergoed, is het goed om op de gebruikte weef- of productiemethode te letten. Er zijn  meerdere technieken, die allemaal hun specifieke eigenschappen hebben. Drie veel voorkomende zijn de volgende:

  • Satijnzijde (charmeuse) wordt gemaakt middels satijnbinding, waarbij de draden heel dicht op elkaar worden geweven. Deze weeftechniek wordt ook bij andere materialen gebruikt, satijn is dus niet per sé zijde maar kan ook van katoen of polyester zijn. Satijnzijde voelt licht en soepel aan, heeft een prachtige glans en valt mooi en soepel. Let bij een kledingstuk van satijnzijde extra op de maat want deze stof is sterk, maar niet elastisch.
  • Zijden jersey is een gebreid weefsel, dat wel rekbaar is. Zijden jersey kan heel fragiel zijn, maar ook wat steviger (dikker gebreid) en heeft een subtiele glans.
  • Dan is er ook nog Bourette zijde (noil silk). Deze wordt gemaakt van de korte vezels die overblijven na het spinnen van zijde. Doordat de vezels korter zijn is de stof minder fijn en sterk dan satijnzijde. Het voelt ruw of pluizig aan, glanst niet en is minder kostbaar. Hoewel een kledingstuk van Bourette zijde uiterlijk lijkt op katoen is het echte zijde, met de voordelen van dien.

Nog een nakomertje over zijde 
In de film "The Assassin" van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien speelt de Chinese vechtkunst een rol, maar de echte hoofdrollen zijn weggelegd voor de prachtige zijden kostuums en het Chinese landschap. Soms is het net of je naar een schilderij zit te kijken. Ondanks dat het verhaal een beetje moeilijk te volgen is, heb ik er ademloos naar zitten kijken.