De barre winter van 2018 en zijderupsen

Als ik zeg dat het hier koud is lachen mensen in Nederland mij altijd vierkant uit. Maar het is echt zo. Tot voor 4 jaar geleden was een temperatuur van 18 graden uitzonderlijk, iets dat wel eens ’s nachts voorkwam in januari- of februari als de wind uit het noorden kwam.
De laatste 4 jaar is het vooral in het voorjaar regelmatig nog maar 18 graden overdag en daalt de temperatuur s‘nachts tot 13 graden. Soms kwam ik half slaperig mijn bed uit en ging uit gewoonte op zoek naar de thermostaat. Maar we hebben hier geen verwarming, dus dan maar een zooi kleren aan. Ik heb ook een kapstok aangeschaft omdat er niet alleen af en toe een jas of vest uit de kast kwam maar dagelijks. In deze periode gebeurt het dan ook dat het bij jullie in Nederland warmer is dan hier.

Dit jaar spant de kroon, maandenlang was het óf bewolkt óf de zon scheen met een keiharde noordenwind. Dit winterse weer hield ook nog eens tot ver in juni aan, inmiddels stijgt de temperatuur en kon ik eindelijk mijn dekbed opbergen (normaal in maart of begin april). 

Is het hier aan de kust al frisjes, boven in de bergen is het erger. Vorige week ben ik weer naar het Zijde museum geweest, waar ik al eerder over heb geschreven. Het laatste restje van de Canarische en Spaanse zijde-industrie bevinden zich in El Paso, dat vrij hoog ligt. Al eeuwen lang verpoppen de zijderupsen zich in mei maar dit jaar zijn ze in juni nog steeds aan het eten en maken geen aanstalten voor de volgende fase. Hieronder een heel kort filmpje:

Over zijde

Las Hilanderas (de Weefsters)

Een paar weken terug belande ik eindelijk in het Zijde museum in El Paso. Heel lang van plan geweest, maar omdat het al om 14:00 uur sluit was het er alsmaar niet van gekomen. Behalve dat er schitterende kledingstukken en weefsels uit verschillende landen en tijdperken te bewonderen zijn, wordt het productieproces stap voor stap uitgelegd. Een doorlopende video start met rupsen die moerbei bladeren eten en eindigt met een geweven lap stof. Daartussen in heel veel handelingen, waarvan een aantal in het atelier op de begane grond ook live te zien zijn. Ik wist dat het productieproces bewerkelijk is, maar het is nog veel ingewikkelder dan ik dacht.

Dat je hiervoor niet naar China hoeft maar in Europa terecht kunt heeft een bijzondere geschiedenis. Toen de zijde industrie in Spanje instortte door de opkomst van katoen uit de Zuid Amerikaanse kolonies bleef het juist bestaan op een andere kolonie, de Canarische eilanden. In de 18e eeuw verdween de nijverheid op de andere eilanden, maar bleef de zijde cultuur bewaard op La Palma en in het bijzonder in El Paso.

Het museum toont niet alleen geschiedenis maar er wordt nog steeds op kleine schaal geproduceerd in dit zijde atelier, dat waarschijnlijk de enige in zijn soort is van Europa. Alles met behulp van houten getouwen, de laatste wijzigingen in het productieproces dateren uit de 18e eeuw. Ook het verven gebeurt op de traditionele manier met natuurlijke kleurstoffen.
Echt de moeite van een bezoekje waard en als je niet in de buurt bent is hier de link van het museum.

Het Wholism Project en zijde
De eigenschappen van zijde gaan verder dan dat het “lekker draagt en slaapt”. Ik draag nog steeds mijn tweede "jaren 80" zwarte zijden overhemd en herinner me een koningsblauwe kimono, die die wilde jaren niet heeft overleefd. Recent is mijn interesse in zijde aangewakkerd door het Wholism Project en ben ik overgestapt op zijden ondergoed, beddengoed en zelfs verzorgingsproducten met zijde.

Op de site kun je meer lezen over de bijzondere energetische eigenschappen van zijde en hoe je daar gebruik van kunt maken in combinatie met Verbindingen. Dit zijn de energetische producten met kosmische informatie van het Project. Ook vind je er tips over het wassen en het mooi houden van zijde, dat in de praktijk minder bewerkelijk blijkt te zijn dan verwacht. Uiteraard moet je de delicate stof met zorg behandelen en bij voorkeur met de hand wassen, maar zijde absorbeert geen transpiratie en vuil zoals katoen en linnen zodat je het veel minder vaak hoeft te wassen.


Soorten zijde
Bij het kopen van zijde kleding en zeker ingeval van ondergoed, is het goed om op de gebruikte weef- of productiemethode te letten. Er zijn  meerdere technieken, die allemaal hun specifieke eigenschappen hebben. Drie veel voorkomende zijn de volgende:

• Satijnzijde (charmeuse) wordt gemaakt middels satijnbinding, waarbij de draden heel dicht op elkaar worden geweven. Deze weeftechniek wordt ook bij andere materialen gebruikt, satijn is dus niet per sé zijde maar kan ook van katoen of polyester zijn. Satijnzijde voelt licht en soepel aan, heeft een prachtige glans en valt mooi en soepel. Let bij een kledingstuk van satijnzijde extra op de maat want deze stof is sterk, maar niet elastisch.
• Zijden jersey is een gebreid weefsel, dat wel rekbaar is. Zijden jersey kan heel fragiel zijn, maar ook wat steviger (dikker gebreid) en heeft een subtiele glans.
• Dan is er ook nog Bourette zijde (noil silk). Deze wordt gemaakt van de korte vezels die overblijven na het spinnen van zijde. Doordat de vezels korter zijn is de stof minder fijn en sterk dan satijnzijde. Het voelt ruw of pluizig aan, glanst niet en is minder kostbaar. Hoewel een kledingstuk van Bourette zijde uiterlijk lijkt op katoen is het echte zijde, met de voordelen van dien.

Nog een nakomertje over zijde 

In de film "The Assassin" van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien speelt de Chinese vechtkunst een rol, maar de echte hoofdrollen zijn weggelegd voor de prachtige zijden kostuums en het Chinese landschap. Soms is het net of je naar een schilderij zit te kijken. Ondanks dat het verhaal een beetje moeilijk te volgen is, heb ik er ademloos naar zitten kijken.

Natuur-adoptie

Het Wholism Project is er niet alleen voor mensen, maar ook voor de energetische ondersteuning van dieren, planten en de aarde. Zo is het mogelijk om iets bijzonders te doen voor een stukje natuur naar keuze. Een maand geleden heb ik eindelijk een bezoek gebracht aan een Mariakapel in de bergen boven El Paso op La Palma, waar ik woon.
Ter plaatse vond ik de enorme boom naast de kapel veel interessanter, hoewel hij ondanks zijn indrukwekkende formaat droevig overkwam. Eenmaal thuis kon ik het niet nalaten om meer over hem te weten te komen.

De boom, een Pino Canario oftewel Canarische pijnboom, blijkt ongeveer 800 jaar oud en staat op het middelpunt van het eiland in the middle of nowhere. De oorspronkelijke bewoners van La Palma hadden een wegennet van keien, waarvan sommige delen tegenwoordig gerestaureerd zijn als wandelroute. De boom staat op de oude weg van de oostkust naar de westkust over de bergrug.

Tijdens de Spaanse verovering rond het jaar 1495 was het al een flinke boom met een holte, waar de soldaten tot hun verrassing een Mariabeeld in vonden. Dit is goed verklaarbaar, want een paar jaar voor de Spanjaarden hadden de Portugezen de oostkust veroverd. Het houten beeld bestaat nog en wordt beschreven als 15e eeuwse Vlaamse of Duitse gotiek. Ook niet vreemd, want in Santa Cruz onderhielden de Portugezen een levendige handel met de Lage Landen.
Maar destijds ging de vondst van het Mariabeeld als “wonder” de geschiedenis in, waardoor het een bescheiden bedevaartsoord werd. Later is “imagen” (beeld of beeltenis) ook wel eens opgevat als “verschijning” waardoor het verhaal nog mooier werd. Tot zover de geschiedenis.

Anno 2015 gaat het helemaal niet goed met Pino en er wordt door de boswachterij van alles aangedaan om hem te conserveren. Vanwege zijn ouderdom, de legende en de Mariacultus, waar de inwoners van El Paso nogal gek mee zijn omdat naar verluidt het dorp zijn bestaan dankt aan het beeld in de boom. Ondanks de afgelegen plek zijn er bijna dagelijks missen in het kapelletje en om de drie jaar wordt de opvolgster van het oorspronkelijke 15e eeuwse Mariabeeld in processie naar het dorp beneden gedragen.

Na het lezen van een wetenschappelijk rapport over de oudste Canarische pijnbomen, had ik iets van "die boom heeft zijn tijd gewoon gehad”, want deze boom blijkt de oudste van allemaal. Maar direct na mijn bezoek aan de boom deed zich een toevalligheid voor, waardoor ik de kwestie toch aan Bas en Marieke heb voorgelegd.
Zij adviseerden een Neutralisatie Verbinding natuur-adoptie en een Bodem Vitalisatie Verbinding natuur-adoptie, die ik vervolgens heb aangevraagd.

Op maandag 21 december (winter solstitium, het uitgelezen tijdstip om "iets" met een dennenboom te doen) ben ik weer naar boven gegaan om de Verbindingen ter plaatse te activeren. Dat is nogal een onderneming door de afgelegen plek (op de foto hiernaast zie je in het centrum, tegen de berghelling aan, iets wits), maar ik heb er zeker geen spijt van.
Het was er een perfecte dag voor, koud maar zonnig, en daarboven tegen de berghelling was het heel sereen. Na de activatie kwam de boom ineens blijer over. Klinkt raar, een blije boom, maar zo was het gewoon.

Wil je ook iets bijzonders doen voor een boom of een ander stukje natuur? Hier vind je meer informatie over Natuur-adoptie van het Wholism Project.












Rechts de locatie van Pino de la Virgen en la Ermita de la Virgen del Pino.