Ja hoor, ik ben er weer en zoals gewoonlijk is het net alsof ik niet weggeweest ben. De reis was nogal vermoeiend, mede door de absurde controles en de extra tijd die het kost. Nieuw in de ongein is ook dat er nog maar 1 stuk handbagage meemag. Toch had ik weer mazzel, het meisje dat incheckte liet me, na het wegen toch de computertas én de strandtas met boeken en schoenen als handbagage meenemen, ze vond dat ik me best had ingehouden voor een "enkeltje". De security was minder, ik had een leeg flesje bij me, dat moest in de container maar verderop stonden in elke wc wel mensen flesjes te vullen die er wel doorgekomen waren. Voor jassen en schoenen ben ik blijkbaar een trendsetter geweest want die moeten nu bij iedereen op de band. De computer moet ook uit de tas, al met al worden het steeds meer losse onderdelen. Je hoeft nog net niet naakt, maar ik was allang blij dat ik niet ook nog eens een paar kilo Zeeuwsche mosselen bij me had, nog ff los van het bijbehorende zeewater.
In het vliegtuig zat ik naast een aardig Belgisch stel, als het een beetje gezellig is lijkt de reis ook altijd wat sneller te gaan. Maar een klein beetje vertraging en de huisbaas en zijn vrouw zaten al op me te wachten. Eenmaal beneden in Puerto Naos hebben we de formaliteiten afgehandeld en kon ik nog net wat fruit scoren in de supermarkt, daarna douchen en een rondje Sati, Orinoco en La Moncloa en gaan pitten want ik was bekaf. Gister en vandaag lekker voor pampus gelegen op het strand hier voor de deur, de andere strandjes moeten nog even wachten.
Het inburgeren gaat weer razendsnel, zoals gewoonlijk is het alsof ik een week weggeweest ben. ´s Ochtends en ´s avonds een rondje door het dorp en binnen 2 dagen waren een halfjaar roddels bijgepraat. Hoewel mijn appartement de hele zomer verhuurd was, stonden mijn aangebroken flessen gedestilleerd water voor de colloidaal zilver-productie nog netjes in het keukenkastje en ook de feestartikelen van oudjaar lagen nog op hun plek. Toen ik aankwam was het 28 graden en windstil, ´s nachts koelde het nauwelijks af en de lucht zat vol Sahara-stof. Er hingen dreigende zwarte wolken waar behalve een paar modderige spetters niets uitkwam. Toch niet helemaal normaal voor de tijd van het jaar en een beetje te veel van het goede, iedereen klaagt steen en been over het drukkende en benauwde weer. Hoewel het een luxeproblemen is vergeleken met de ellende waaruit ik maandag vertrok, hakt de Calima bij mij er ook weer flink in en ben ik nog steeds bekaf. Maar het eind is in zicht, vanmiddag stak er een noordwesten wind op en hoewel het nog steeds bloedheet is plenste het zowaar even door, de verwachting is dat er vannacht en morgen meer komt, goed tegen het stof!
Met dank aan Google Earth hier een blik op mijn omgeving voor het komende half jaar, met de volgende pleisterplaatsen:
1. Huis
2. Sati - telefoonwinkel waar ik inlog
3. La Nao - terras
4. Supermarkt
5. Orinoco - bar-restaurant
6. Las Holas -terras annex dorpsplein
7. La Moncloa - Havenkroeg
Op het plaatje van Groot Puerto Naos staat aan het eind van de boulevard linksonder nog Hotel Sol La Palma, waar ik ´s avonds nog weleens een uurtje ga internetten.
Het is een gigantische verbetering, wat jullie vooral zullen merken aan mijn reactiesnelheid, ik check de mail tijdens het ontbijt en in de loop van de dag nog wel eens, in plaats van om de dag bij SATI. En hoewel het leven hier toch wel voor meer afleiding zorgt dan in Kikkerland, zal ik vanaf nu ook weer andere online-activiteiten gaan oppakken, zoals netwerken in LinkedIn en deze blog wat regelmatiger volkalken. 
Als overijverig geoloog kreeg hij de bijnaam Pedro Picapiedras, de Spaanse vertaling van Fred Flintstone. Samen hebben we de Kerstdagen doorstaan, de jaarlijkse slijtageslag van Oud & nieuw, de uitverkoop in Los Llanos en de Carnaval-gekte, al was het maar een avond. En tussendoor de dagelijkse routine van koffie bij Alicia, stille strandjes, kilo´s vulkanisch gesteente, de cryptogrammen in de Telegraaf en een niet nadergenoemd ander tijdsverdrijf. Inmiddels is hij al weer twee weken weg en gaat hier alles weer z´n gewone gangetje. Wat niet wegneemt dat het de meest gedenkwaardige, en langdurige, ontmoeting was in nu al weer vijf winters Puerto Naos.
Na de wintersportvakantie (ik vond het best meevallen qua kou) was ik dermate opgeknapt dat ik hier nog net het staartje van het Carnaval kon meevieren, zaterdags het eindfeest in Los Llanos waardoor ik voor het eerst sinds 7 jaar weer onder de talkpoeder kwam te zitten en zondags na een paar uurtjes pitten op het strand de aller- allerlaatste nawee, een optocht door Puerto Naos. Sindsdien probeer ik mijn conditie een beetje op peil te houden door in Charco Verde naar het strand te gaan, een half uur lopen en terug met de guagua (bus). En verder is een al maanden oud plan, een weekendje naar Fuencaliente, afgelopen weekend eindelijk uitgevoerd. Het was vreselijk weer, een onweersbui met enorme hoeveelheden regen en hagel, maar wel erg gezellig.
Hier nog ff een paar foto´s van de La Palma-delegatie die mij in augustus kwam bezoeken: Eva, David en baby Paloma. Onze horeca-momenten, terrasjes en lekker eten, waren als gebruikelijk, maar het decor was wel heel anders: de Pier in plaats van palmbomen en grachten en polders in plaats van bergen en vulkanen.
De Barre winter van 2006, die voor mij maar een maand heeft geduurd, eindigt gelukkig dit weekend: het is nu zomertijd! Onder het motto "het is ook nooit goed, maar kan altijd veel erger" realiseer ik mij dat de tijden voorbij zijn dat ik 2 uur te vroeg, of te laat, al naar gelang het jaargetijde op mijn werk verscheen. Of door mijn ouders gewaarschuwd werd, inclusief de instructies om de klok voor dan wel achteruit te zetten. Hoe ik het voor elkaar kreeg weet ik niet: als ik het al niet vergat ging het gewoon de verkeerde kant op. De redding was een tekeningetje van een klok in de Posthoorn, met een pijltje erbij, dus blijkbaar was ik niet de enige klokkenkluns. Even later was het de Mac, die synchroniseert met europa.apple.com, en tegenwoordig heb ik een apparaat of 3 dat zich automatisch aanpast en mij de weg wijst in het verzetten van de minder geavanceerde uurwerkjes.
Een verslavende Tetris-variant met even kleurijke als gulzige tegenspelers. Didactisch verantwoord, want je moet de tegenstander niet vermoorden maar onderkotsen. Na de Sushi-vretende Sumo-worstelaar Heavy-San sta je oog in oog met de varkenspoten verslindende neger Darnell. Als je die hebt ingemaakt kun je strijd aanbinden met een Keltische godin, de Fast Food-junk Fetild Villmannsdottir. Wie of wat je daarna in de ring aantreft is een verrassing... mij is het 1 keer gelukt en ik verloor omdat ik in een deuk lag. ¡Veel plezier!
Maandag was het goed uitrusten op het strand van Charco Verde, 25 graden is altijd lekker na een dagje in de bergen, maar het naderend onheil werd al breeduit in de pers uitgemeten: storm op komst. Sinds Delta zijn ze erg snel met weeralarm, maar inderdaad: het stormt en plenst behoorlijk. De electriciteitstoevoer en het mobieltjes bereik houdt zich goed, maar de kranten laten al 2 dagen op zich wachten, die komen met de kleine binnenlandse vliegtuigjes die momenteel niet kunnen landen. Gelukkig breekt in de klimatologische Bermuda-driehoek van Puerto Naos zo nu en dan een uurtje de zon door, want deze ellende gaat tot zaterdag duren... leuk als je hier een weekje bent, dan kom je hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug. Of het moet voor de uitverkoop zijn: bij gebrek aan strandweer ben ik eens wezen kijken in Los Llanos. Hier kun je nog echt ouderwets je slag slaan. Ik heb geen zin in gezeul, en heb het maar gehouden bij een truitje van Benetton voor E 4 en volgende week misschien nog een paar supersonische Amerikaanse legerkistjes die ik al een paar jaar op het oog heb maar die in de Boekhorststraat bijna het dubbele kosten. Mits het vliegverkeer weer op gang komt en maatje 39 van Tenerife kan worden ingevlogen.
