Ik
weet het, ik ben een hopeloze Blogger. Niet dat er helemaal nooit
iets gebeurt, maar het komt er meestal niet van. Hier dan maar een
updateje. Een paar maanden na Sevilla volgden de gebruikelijke 2
maandjes Nederland. Ook dit jaar weer een paar weken Rex (baardagaam)
en een paar weken Hercules (kater). Zowaar kon ik deze zomer een paar
keer ouderwets mijn kleurtje bijhouden, zodat ik hier gewoon weer
herkend werd. Ondertussen
was Puerto Caos veranderd in wat ik de Orilla ocupada noem, de
Bezette oever. Je kunt de werkzaamheden hier live volgen. Alleen
overdag, want de lantaarnpalen zijn van het slagveld verwijderd.
Het Witte fietsenplan van de Amsterdamse provo's gecombineerd met de hedendaagse technologie heeft een geniaal systeem van openbare fietsen opgeleverd, waar ik dankbaar gebruik van maakte voor de langere stukken. Het oude centrum is er prima mee te behappen, la Macarena aan de andere kant was precies 22 minuten fietsen. Maar de relatief compacte stad staat bol van de schitterende Moorse, Gotische en Spaans-Barokke bouwwerken en musea over dit rijke verleden. Het onvermijdelijke Stendhal-syndroom heb ik gecompenseerd met badderen en massages in het Arabisch badhuis Aire de Sevilla.
En dan was er nog el Tenderete, het enige niet toeristische café van Santa Cruz, voor een wijntje met de tapas del día. Toen ik de laatste avond afscheid nam van barman Pepe vond ik er op de valreep nog een fotograaf voor alle bezienswaardigheden die ik niet heb bezocht en gefotografeerd. Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om als afgevaardigde van Puerto Caos onze zwerver Jimmy te bezoeken, die al een paar maanden in tamelijk kritieke toestand in het Spaanse Brandwondencentrum ligt. Kortom, een veelzijdig en intensief reisje waar ik nog steeds van aan het bijkomen ben. Het slaperige Puerto Caos en het nog een paar weken rustige strand vormen een ideaal revalidatie oord. Eigenlijk heel La Palma, zoals een Sevillano het verwoorde: het Nationaal Park naast Tenerife. 
Hier alvast wat foto's: in de tekst een punt van de openbare fietsen Sevici en de basilica en puerta de la Macarena. Hieronder de schitterende kathedraal en het uitzicht vanaf de Giralda, het indrukwekkende Plaza de España in het Parque Maria Luisa en een Moorse binnenplaats van het Real Alcazár.
Aan de andere kant ben ik 30 jaar vooruit in de tijd gegaan, want ik leef tegenwoordig op pure energie. En dat bevalt in alle opzichten prima. Na een ronduit moeizaam jaar, zit ik eindelijk weer op een acceptabel energieniveau. De afgelopen paar maanden werd ik steeds gevoeliger voor allerlei voedsel, waardoor mijn menu steeds eenzijdiger werd. Maar ik moest blijven eten, want ik had nog steeds honger. Na het weglaten van bananen, sinaasappels, tropische vruchten, kaas en yoghurt, noten, tomaten, chocola en mijn dagelijkse cortado (kleintje koffie met melk) was ik het echt zat. Hoog tijd voor een drastische verandering in de vorm van de Liefdesvoeding Verbinding, een behandeling van Bas en Marieke in het kader van het Wholism Project. Ik kan het iedereen aanraden, maar in het bijzonder ME/CVS-patiënten met voedselintoleranties en diabetes 2. Energetisch voedsel voelt heerlijk gelijkmatig aan, in tegenstelling tot de volgevreten pieken en hongerige dalen van het fysieke eten. Nu ben voortdurend verzadigd en heb geen moment honger gehad. In het begin nog wel trek op de uren dat ik vroeger at en dan snaaide ik de tussendoortjes die ik er vroeger bij deed. Maar ook dat wordt steeds minder.
Over het weer ga ik het maar niet hebben, daar weten jullie zelf alles van. Het jaarlijkse weerzien was weer erg gezellig en daarnaast ook nuttig. Mijn MacBook Pro is gerepareerd bij LJS aan de Lutherse Burgwal, er zit een nieuw moederbord in dat onder een verlengde garantie viel. En zelf ben ik, zoals elk jaar, in de revisie geweest bij Dr. de Valk. Maar ik blij dat ik weer thuis ben.
Hoewel ik voortdurend op mijn tandvlees loop, staat het leven de laatste tijd wel erg in het teken van reizen. Op La Palma is geen Mac-winkel, zodat ik 3 weken voor mijn reis naar Kikkerland weer een reisje maakte. Mijn geliefde MacBook Pro begaf het plotseling, zodat ik totaal ongepland ook eens kennis kon maken met het eilandhoppen voor nuttige doeleinden, niet zijnde vakantie. De vrienden en vriendinnen in Puerto Naos moeten geregeld "even" naar Tenerife en ik nu ook. Ieder heel uur gaan er 2 schattige kleine vliegtuigjes. Het is net zoiets als de trein van Den Haag naar Amsterdam en de frequentie is hoger dan de bus naar het noorden van La Palma. Kaartje kopen aan het loket, wel de bekende luchthaven-controle, maar binnen een kwartier zit je in het boemeltje. Na een half uurtje vliegen belandde ik in een stadse wereld met een Mac-winkel, grote warenhuizen, een vestiging van McDonalds en een Europees aandoend openbaar vervoer, waaronder een soort van Randstad-rail. Toch de dag ervoor eerst maar ff gebeld met de Canarische Mac-winkel, die heel toepasselijk Banana Computer heet. De situatie uitgelegd en een MacBook Air gereserveerd, want die liepen als zoete broodjes. Ook werd de locale techneut alvast ingeseind om naar de MacBook Pro te kijken. Dat alles zou gemakkelijk in 1 dag kunnen, want bewoners van de andere eilanden krijgen altijd voorrang, maar ik wou het rustig aan doen dus ben een nachtje overgebleven in het hotel naast de winkel.
et plan om een MacBook Air erbij te kopen had ik al langer, juist om dit soort noodsituaties te voorkomen en ook om wat lichter te kunnen reizen. De MacBook Pro is niet ter ziele maar gezien de levertijden van onderdelen was het slimmer om hem in NL te laten repareren. En ondertussen kon ik wel uit de voeten met het kleine, platte en superlichte jonkie. Santa Cruz de Tenerife is voor een hoofdstad behoorlijk saai, dus na een lichte doch voedzame maaltijd en een wandelingetje naar het Auditorium van Santiago Calatrava, installeerde ik me op het dak van het hotel waar WiFi beschikbaar was. De blanco compie, die ik dus niet ff kon syncen met zijn grote broer, heb ik met behulp van downloads en mijn backup op USB-stick binnen no time naar mijn hand gezet. Hoewel de winter in Canarias lang duurde, had ik precies de korte, maar krachtige eerste hittegolf te pakken. Op La Palma steeg het kwik niet hoger dan 36 graden, maar Santa Cruz de Tenerife scoorde 42 en zelfs ik vond het bloedverziekend heet.
Desondanks is alles geregeld. Ik kreeg ook nog een externe HD kado, een beetje put en kalf-verhaal maar aan de andere kant beter laat dan nooit. Een kastje net iets groter dan een mobieltje dat met behulp van TimeMachine, een standaard Mac-prog, backups maakt. Ondertussen werd mij zo nu en dan gevraagd waarom ik niet gewoon een Windhoos-bak erbij kocht, die zijn immers wel te koop in Los Llanos. Arrggggghh! Geen haar op mijn hoofd...... Waarom? Vanwege de Mac zelf, het Mac OS, het gemak van een externe derde hersenhelft en het in een paar uur een verse compie geheel naar je zin en smaak op te kunnen tuigen. En bijvoorbeeld een programma als VoodooPad, een programma zoals programma´s bedoeld zijn: om het je gemakkelijk te maken. Een handige kruising tussen tekstverwerker, browser en notitieblok. Je gooit er tekst, afbeeldingen, mappen, programma´s, URL´s, e-mail-adressen in net zoveel pagina´s of tabbladen als je wilt. En dan kun je zo´n document zonodig ook beveiligen en er in zoeken met een sterke zoekfunctie, ik zou echt niet meer zonder dit soort handigheidjes kunnen.
oewel ik nog niet helemaal bijgekomen ben van het eiland-hoppen, is de volgende “vakantie” alweer in zicht. Vanaf 8 juli aanstaande heb ik proefverlof van het “gekkenhuis zonder muren” en kom ik het Haagje weer onveilig maken. Hier nog een foto uit de oude doos, het Piratenfeest van afgelopen september. Als je er niet helemaal uitkomt wie wie is, girls will be boys and boys will be girls :-)
Het is vreselijk vermoeiend, maar ook heel erg leuk: vakantie. Voor het eerst sinds jaren, Nederland niet meegerekend, écht op vakantie geweest. Een van de voordelen van wonen op een vakantiebestemming is dat je meestal niet zo nodig hoeft, maar dat tegelijkertijd er voldoende andere vakantiebestemmingen binnen handbereik liggen. Dus ik naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote. Een grote, heel erg Spaanse stad zonder noemenswaardig toerisme, want dat zit keurig opgeborgen in toeristen-reservaten als Playa Blanca, Puerto de Carmen en Costa Teguise. De stad ligt aan de oost-kant, dus qua weer was het flink afzien, maar ik heb genoten van het stadsleven.
Omdat de Arrecifers nogal op zich zelf zijn, kostte het wat moeite om een gids te vinden voor excursies in het maanlandschap verderop, want daar komt geen bus. Uiteindelijk heeft Roberto, een vastelander, me zondag het gebied rond het Nationaal park Timanfaya laten zien en een paar spectaculaire vulkanische landschappen, toch nét weer ff anders dan hier op La Palma. Het park zelf en het restaurant el Diablo, waar op warmte van de vulkaan wordt gegrild, waren al dicht, dus ik moet nog een keer terug :-)
hou ik het op het slaperige Puerto Naos, het strand met de zwarte stenen en hoge golven en de zon in de juiste positie, het ons-kent-ons kippenhok en de betere temperatuur. Hier het bord van 1 van de havens van Arrecife, vele malen groter dan "mijn" have(n)loze Puerto Naos.
Na een erg gezellige, maar nogal koude, winderige en waterige vakantie, ben ik weer helemaal in mijn element. Dit is vooral het water en dan lekker opdrogen met 25 graadjes. Echt rouwig ben ik dus niet om de uitslag van de Inburgeringstest. Rest mij nog wat reclame te maken voor een nieuwe klant: Tema-Teksten. 
De zomer in Kikkerland lijkt verdacht veel op de winter op La Palma :-O Prachtig om te zien, maar lang buiten staan zit er hier niet in, brrrrr...
Puerto Naos ondergaat momenteel de jaarlijkse gedaanteverwisseling richting een lawaaierige camping. De Spaanse tegenhangers van de families Flodder en Tokkie doen niet voor elkaar onder, ook al zijn ze nog niet helemaal op volle sterkte. Hoog tijd om ook op vakantie te gaan en weer eens cultuur snuiven in het Haagse. Hier levend als een half verwilderd amfibie genaamd la Sirenita (Zeemeerminnetje) zal dat nog niet meevallen. Hoewel, tussen het zwemmen door schrijf ik wel veel over “cultuur snuiven”. Eigenlijk een rare uitdrukking voor iets dat niet geheel zonder risico is. Tijdens het beschrijven van de bezienswaardigheden van de stad Florence las ik dat het nogal eens voorkomt dat toeristen zo overdonderd worden door de schoonheid van de bezienswaardigheden dat ze met hartkloppingen, duizelingen en psychiatrische klachten in het ziekenhuis Santa Maria Nuova belanden. De ziekte heeft zelfs een naam: het Stendhalsyndroom. De Florentijnse psychiater Graziella Magherini noemde het zo in haar studie ”Il sindrome de Stendhal”. Dit naar aanleiding van een dagboekaantekening van de Franse schrijver Stendhal (pseudoniem van Marie Henri Beyule, 1783-1842). In zijn reisboek “Rome, Naples et Florence” beschreef hij hoe hij compleet uit zijn dak ging in de Basilica di Santa Croce in Florence. “Verzonken in de overpeinzing van sublieme schoonheid, bereikte ik het emotionele punt waarop men hemelse gewaarwordingen ervaart. Toen ik de Santa Croce verliet, had ik hartkloppingen. Het leven vloeide uit me weg. Ik liep, maar was bang dat ik zou vallen.” Ook de aanblik van Botticelli’s “Geboorte van Venus” of Da Vinci's “Laatste Avondmaal” kunnen je zo maar fataal worden. In Den Haag zal dat niet zo'n vaart lopen, maar het weer zit voor de verandering wel mee.
Erg veel valt er niet te melden, behalve dat het hier lekker rustig is, zoals elk jaar in mei, en dit jaar voor de verandering ook ijskoud. Nou ja, alles is relatief maar met maar 20 graden en een straffe wind recht uit het noorden (met IJslands as, alsof we zelf niet genoeg vulkanen hebben) zijn de sokken en truien weer uit de kast. Ondanks de kleine lentebode die ik een maand geleden op het terras betrapte. Hoewel, deze beesten hobbelen hier gewoon het hele jaar rond maar dit was voor het eerst dat ik er 1 in huis zag.
IJsheiligen verstieren hier de boel zelfs want het is zwaar bewolkt. Geen strandweer en, omdat het ook geen winter meer is, ook geen golven. Maar thuis wordt het steeds gezelliger, zeker na aankoop van een stel goede boxen voor aan de Mac (de UFO-achtige voorwerpen op de foto), had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. OK, ook nog een luistertip: Sleigh Bells. Met dank aan NRC Next, want hier kom ik niet veel verder dan Pachanga (bachata, cumbia, reggaeton, salsa). Ook lekker, maar dansen zat er de afgelopen weken ff niet in. Schrijven dan weer wel, dus als je meer wilt lezen, ga gerust door met Gothic, Eb en vloed, Crocs nieuws of een Stedentrip naar Marrakech.
Als je hier een weekje strandvakantie van plan was zal je het waarschijnlijk minder vinden, maar wij gaan zo'n beetje wekelijks uit onze bol. Het razende reportertje Marisa zie je alleen nog maar met haar camera voor haar neus en zelfs ik hing de toerist uit. Vandaag regende het, maar waren de golven iets begaanbaarder en kreeg ik ondanks de rode vlag toestemming om even een zout nat pak te halen. Een paar uur later werden er 2 haaien gesignaleerd, oeps. Hier foto's van afgelopen donderdag.
Het gerucht ging dat de golven in Puerto de Tazacorte nog hoger waren, dus het buurdorp werd ook met een bezoek vereerd. Behalve golven een zeldzamer natuurverschijnsel, te weten sneeuw. Als je goed kijkt op de Cumbrecita, de bergrug op de rechtste foto, het ligt er echt! De rivier eronder is de Barranco de las Angustias, die het regenwater uit de Caldera in zee spuugt.
Nog niet eens hersteld van de storm rond Kerstmis, kregen we afgelopen nacht weer de volle laag. Net als een opmerkelijke hoeveelheid dorpsbewoners heb ik er niets van mee gekregen. Wat voor de wakkeren bijna niet voor te stellen is, want het gebulder van de golven moet oorverdovend geweest zijn. Toen ik 's ochtends nietsvermoedend afzakte voor de koffie was het rampentoerisme al in volle gang. De chaos deed niet onder voor de schade door de beruchte orkaan Delta van 3 jaar geleden. Zustersteden El Remo en La Bombilla en zelfs het laagste stukje Puerto Naos zijn midden in de nacht geëvacueerd, maar de rest lag massaal te ronken.
De eerste paar maanden Puerto Naos waren weer verschrikkelijk. Elke dag strandweer, heerlijk warm zeewater, schandalig lekker eten met bijpassende wijn en dag en nacht terrasweer. Vervolgens kwamen de jaarlijkse bezoekjes van november en begin december. De laatsten hadden hun hielen nog niet gelicht of Koning Winter sloeg toe, anderhalve week zware 
bewolking en stortbuien. Met als klap op de vuurpijl een heftige storm, die ons maar liefst 2 dagen zonder stroom en communicatie liet zitten. Vooral de nacht was ook wel hilarisch met kaarsjes, lantaarns, veel drank (bij gebrek aan thee en koffie) en Orinoco als de op gas kokende gaarkeuken. In Fuencaliente verging het lachen ze, daar werden aan weerskanten van de bergrug twee buurten onder zand en modder begraven. Hier beneden zorgt het winterweer, met de halve tsunami's die daarbij horen, voor een nieuwe verslavende hobby en voldoende lichaamsbeweging.
Aan deze dagspreuk van Wim van Campen heb ik eigenlijk weinig toe te voegen. Het is weer voorbij die mooie zomer, die voor mij als verwend kreng toch meer winter was. Behalve de geplande dokters- en tandartsbezoekjes en een inhaalslag Chinees ben ik weer ouderwets nergens aan toegekomen. Tijdens de zeldzame uitzonderingen heb ik zowaar foto's gemaakt. Hierbij wat plaatjes van beelden van de Mexicaanse beeldhouwer Javier Marín. Ook dit jaarlijkse ritueel Den Haag Sculpture op het Lange Voorhout verregende behoorlijk, na een langdurig verblijf in de Posthoorn hebben moeders en ik tussen de plensbuien door een sprintje getrokken langs de beelden. Maar het is volbracht en hoog tijd om een andere breedtegraad op te zoeken. Nog een weekje computerspelletjes en Goede tijden, slechte tijden met de verwarming aan, het afscheidstoernee en de winterkleding wassen en opslaan. Vanaf 11 september ben ik weer in Puerto Caos te vinden.
