Bewuste taalverloedering

Omdat ik artikelen en teksten schrijf, word ik regelmatig gewezen op het feit dat ik schrijffouten maak. Dat doe ik bewust en moet steeds uitleggen waarom. Als je mij een beetje kent, weet je dat ik liever lui ben dan inefficiënt. Vandaar dit schrijfsel, kan ik voortaan volstaan met een link.

Om te beginnen maak ik mij regelmatig schuldig aan iets dat door taalpuristen gezien wordt als onderdeel van de „Engelse ziekte”. Geen afwijking van de botgroei door gebrek aan zonlicht, maar het verengelsen van het Nederlands. Deze "ziekte” heeft verschillende symptomen, maar mijn favoriet is het in mootjes hakken van woorden die je in het Nederlands eigenlijk aan elkaar hoort te schrijven.
Jaren geleden, toen ik begon te schrijven voor het web, merkte ik dat browsers geen tekstverwerkers zijn en de lange woorden niet afbreken. Zo ontstonden er soms lange gaten in de rechterkantlijn, die ik oploste door de lange woorden door midden te knippen. Daarna deed mijn dagelijks gebruik van Spaans de rest. Net als in het Engels worden in Latijnse talen de woorden niet aan elkaar geplakt. En terecht, want het is veel leesbaarder om ze los te schrijven. Omdat het hier gaat om 2 wereldtalen, is het volgens mij juister om te spreken van Nederlandse plakziekte dan van Engelse ziekte. Al kan het ook zijn dat ik lijd aan lange woorden fobie. Ja, dat bestaat! Het heet eigenlijk langewoordenfobie en de wetenschappelijke naam is hippopotomonstrosequipediofobie. Van afkeer tegen zulke woorden wil ik eigenlijk helemaal niet genezen worden.

Dan nog een handjevol Franse woorden. Ik hou van de Latijnse taalstructuur, hoor, Spaans is een verademing ten opzichte van de onlogische Nederlandse brij of brei. De Franse erfenis scheept ons vooral op met woorden die een uitgang van 3 letters hebben, waar een simpele letter o de lading ook wel dekt. Vandaar: nivo, buro en kado zonder zeventiende eeuwsche fratsen. De sch achterna, die vooral aan het eind van woorden terecht vervangen is door een enkele s.

Niet uit efficiency omdat het een letter scheelt, maar toch: sex. Volgens het groene, het witte of het paars-gestreepte boekje moet je „seks” schrijven maar dat vind ik er als woord, als plaatje zeg maar, gewoon niet uitzien. Nog afgezien van het jaren zeventig porno sfeertje wat er om heen hangt. Jaren zeventig porno sfeertje, of jarenzeventigpornosfeertje voor de (taal)liefhebbers, ik vind het nix.

Kortom, ik weet best hoe het hoort, maar zie geen reden om regels in stand te houden die niets toevoegen en soms zelfs afbreuk doen aan de leesbaarheid. Nu is het wachten tot ik het lef heb om dat D, T en DT geneuzel ook overboord te gooien.

Nieuwe site en artikelen

Sinds een paar weken is er een nieuwe versie van mijn site, gemaakt met Muse. De maanden die daaraan vooral gingen stonden in het teken van het zoeken naar nieuwe creatieve programma's. Een uitgebreid vergelijkend warenonderzoek, waarvan de bevindingen en uitkomsten beschreven staan in een inmiddels offline gehaald artikel.

Voor de gelegenheid heb ik daarna ook nog een artikel geschreven over Evernote als derde hersenhelft, dat voor meer mensen interessant kan zijn.

Wat de bloemen betreft: in februari staan in de hogere en koudere gedeelten van La Palma de amandelbomen in bloei. Geen Japanse kers dus, maar een Canarische Amandel.

Amigos de Puerto Caos

Dankzij een uniek Catalaans-Nederlands samenwerkingsverband heeft Puerto Naos, na New York, Parijs en Londen een eigen T-shirt! Onder de stamgasten wordt er al volop "wie van de 3" gespeeld. Het shirt (100% katoen) is momenteel verkrijgbaar in het wit met ronde hals in de maten XXL, XL, L, M, S en enkele kindermaatjes.

Update 2017: inmiddels is Don Quijote ter ziele en zijn de T-shirts collectors items geworden.

Laaghangende regenbogen en andere winterpret

Ik weet het, ik ben een hopeloze Blogger. Niet dat er helemaal nooit iets gebeurt, maar het komt er meestal niet van. Hier dan maar een updateje. Een paar maanden na Sevilla volgden de gebruikelijke 2 maandjes Nederland. Ook dit jaar weer een paar weken Rex (baardagaam) en een paar weken Hercules (kater). Zowaar kon ik deze zomer een paar keer ouderwets mijn kleurtje bijhouden, zodat ik hier gewoon weer herkend werd. Ondertussen was Puerto Caos veranderd in wat ik de Orilla ocupada noem, de Bezette oever. Je kunt de werkzaamheden hier live volgen. Alleen overdag, want de lantaarnpalen zijn van het slagveld verwijderd.

In september kwam er een invasie uit Nederland ter ere van de 80-ste verjaardag van moeders: behalve zijzelf Anneke, Eric en voor het eerst ook Magda en Servin. De gebruikelijke bezigheden op het strand werden even een paar weken aangevuld met dinertjes en toeristische excursies. Aan het eind van hun vakantie sloeg het weer al om, extreem vroeg in het jaar. De afgelopen 2 jaar heeft het nauwelijks geregend, maar als het wel regent, dan regent het goed. Op dit filmje van cameraman Eric kun je zien hoe mijn straat er dan uitziet.

De barre winterdagen kom ik mede door dankzij de oude iPhone 3 GS van Plien, ter vervanging van een letterlijk uit elkaar vallende Motorola en mijn zieltogende Palm One agenda. Een verademing, een mobieltje dat dezelfde taal spreekt als mijn MacBookjes en ook lekker te synchroniseren. Overigens heb ik nog steeds gewoon Prepaid en derhalve internet alleen thuis via de WiFi van de MacBook, zodat er wel de nodige handige apps op het iSpeeltje staan. De voorlopige Top 3:

• iPlaya voor het locale weer en getijden
• MoneyControl, de iVersie van mijn opschrijfboekje met de Lopende rekening bij Laly
• Sleep Cycle, interessant als je slaapstoornissen hebt of net als ik regelmatig total loss wakker wordt.

Sevilla

Na het eilandhoppen was dit jaar het vasteland aan de beurt, dus mijn jaarlijkse vakantietripje werd een weekje Sevilla. Ik kwam op het idee na het beschrijven van de stad voor VadeVo, waardoor de tijden van de POS herleefden, waarin werk en hobby een naadloos geheel vormde. Vandaar ook dat in mijn artikel Stedentrip naar Sevilla beschreven staat wat ik gezien en gedaan heb. Sevilla es una maravilla, oftewel een wonder. Een schitterende stad met gezellige, aardige en behulpzame mensen. Die hulp was nog wel eens nodig, bijvoorbeeld om de eerste dagen de weg te vinden in het labyrint van Santa Cruz. De eerste drie dagen was het nog volop winter, dat had ik weer als Canarische koukleum in wat bekend staat als de heetste stad van Spanje. Gelukkig sloeg het weer om en werd het lekker fietsweer.

Het Witte fietsenplan van de Amsterdamse provo's gecombineerd met de hedendaagse technologie heeft een geniaal systeem van openbare fietsen opgeleverd, waar ik dankbaar gebruik van maakte voor de langere stukken. Het oude centrum is er prima mee te behappen, la Macarena aan de andere kant was precies 22 minuten fietsen. Maar de relatief compacte stad staat bol van de schitterende Moorse, Gotische en Spaans-Barokke bouwwerken en musea over dit rijke verleden. Het onvermijdelijke Stendhal-syndroom heb ik gecompenseerd met badderen en massages in het Arabisch badhuis Aire de Sevilla.

En dan was er nog el Tenderete, het enige niet toeristische café van Santa Cruz, voor een wijntje met de tapas del día. Toen ik de laatste avond afscheid nam van barman Pepe vond ik er op de valreep nog een fotograaf voor alle bezienswaardigheden die ik niet heb bezocht en gefotografeerd. Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om als afgevaardigde van Puerto Caos onze zwerver Jimmy te bezoeken, die al een paar maanden in tamelijk kritieke toestand in het Spaanse Brandwondencentrum ligt. Kortom, een veelzijdig en intensief reisje waar ik nog steeds van aan het bijkomen ben. Het slaperige Puerto Caos en het nog een paar weken rustige strand vormen een ideaal revalidatie oord. Eigenlijk heel La Palma, zoals een Sevillano het verwoorde: het Nationaal Park naast Tenerife.

Hier alvast wat foto's: in de tekst een punt van de openbare fietsen Sevici en de basilica en puerta de la Macarena. Hieronder de schitterende kathedraal en het uitzicht vanaf de Giralda, het indrukwekkende Plaza de España in het Parque Maria Luisa en een Moorse binnenplaats van het Real Alcazár.

Meer foto's zijn binnenkort te bekijken op de VadeVo website.

2012 – het jaar van veranderingen

Een tijdje terug heb ik er al eens over geblogd, maar nu is het ineens zover: het jaar 2012. Waarschijnlijk is er geen jaar waarover zoveel gezegd en getikt wordt. Daar doe ik gezellig een schepje bovenop, want qua veranderingen is het jaar voor mij goed begonnen.

Om te beginnen ben ik per 1 januari geëmigreerd. Dat klinkt veel ingrijpender dan het is, want in de praktijk ben ik al een paar jaar geleden verhuisd en succesvol uitgeburgerd. Maar nu is ook de papierhandel geregeld en dat is een belevenis op zich. De bureaucratie is hier onbeschrijfelijk. Instanties als de Vreemdelingenpolitie, het stadhuis en het ziekenfonds lijken als hoofdtaak het verzamelen van zoveel mogelijk papier te hebben. Daarop moeten zoveel mogelijk stempels worden gezet door zoveel mogelijk medewerkers en daarnaast ook nog zoveel mogelijk andere instanties en bedrijven aan het werk gehouden worden. Het kost tijd, maar ik zag de lol wel van in, als een gratis absurdistisch theater. Hoewel op elk bureau een computer staat, zijn formulieren nodig om die collectieve papierberg verder aan te laten groeien. Maar een stapel papier is ook verdomd handig om formuleren in te kunnen vullen bovenop een toetsenbord. In 2012 kun je zomaar 30 jaar terug in de tijd.

Aan de andere kant ben ik 30 jaar vooruit in de tijd gegaan, want ik leef tegenwoordig op pure energie. En dat bevalt in alle opzichten prima. Na een ronduit moeizaam jaar, zit ik eindelijk weer op een acceptabel energieniveau. De afgelopen paar maanden werd ik steeds gevoeliger voor allerlei voedsel, waardoor mijn menu steeds eenzijdiger werd. Maar ik moest blijven eten, want ik had nog steeds honger. Na het weglaten van bananen, sinaasappels, tropische vruchten, kaas en yoghurt, noten, tomaten, chocola en mijn dagelijkse cortado (kleintje koffie met melk) was ik het echt zat. Hoog tijd voor een drastische verandering in de vorm van de Liefdesvoeding Verbinding, een behandeling van Bas en Marieke in het kader van het Wholism Project. Ik kan het iedereen aanraden, maar in het bijzonder ME/CVS-patiënten met voedselintoleranties en diabetes 2. Energetisch voedsel voelt heerlijk gelijkmatig aan, in tegenstelling tot de volgevreten pieken en hongerige dalen van het fysieke eten. Nu ben voortdurend verzadigd en heb geen moment honger gehad. In het begin nog wel trek op de uren dat ik vroeger at en dan snaaide ik de tussendoortjes die ik er vroeger bij deed. Maar ook dat wordt steeds minder.

Inmiddels ben ik een kleine 2 weken verder en eet nog nauwelijks fysiek eten. 's Ochtends vind ik het wel lekker om rustig wakker te worden met een glas sap en een stuk fruit. 's Avonds eet ik hapjes als een crackertje met een ansjovisje, een bakje mais-chips of een handje olijven . Ook ben ik 2 keer uit eten geweest, want dat hoort er hier nu eenmaal bij. Nog steeds gezellig en lekker, een salade of een kleine portie groenten en een wijntje erbij, net als “vroeger”.
De reacties van anderen zijn erg amusant, want voor de meeste mensen is wat ik doe onmogelijk. Zeker hier, waar iedereen de hele dag bezig is met eten. Als er niet gegeten wordt, wordt er over gepraat en daar tussendoor worden de boodschappen gedaan, het eten klaargemaakt en uitgebuikt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik van dat hele gedoe af ben. Dat mensen me voor gek verslijten en/of verwachten dat ik het niet lang meer maak, neem ik op de koop toe. Eén verlichte geest heeft 1 week later mijn voorbeeld gevolgd. Laly, een goede vriendin, werkt zo hard in haar kroeg dat gezond en rustig eten er meestal bij inschiet. Zij had zo haar eigen praktische reden, maar is al even enthousiast als ik.

Vakantie in Kikkerland

Over het weer ga ik het maar niet hebben, daar weten jullie zelf alles van. Het jaarlijkse weerzien was weer erg gezellig en daarnaast ook nuttig. Mijn MacBook Pro is gerepareerd bij LJS aan de Lutherse Burgwal, er zit een nieuw moederbord in dat onder een verlengde garantie viel. En zelf ben ik, zoals elk jaar, in de revisie geweest bij Dr. de Valk. Maar ik blij dat ik weer thuis ben.

Ook al lijkt het niet zo, de laatste tijd heb ik vrij veel geschreven. Bijvoorbeeld over rust vinden in een steeds gekker wordende wereld en over een zoektocht naar alternatieven voor Adobe Creative Suite. En natuurlijk nog steeds over steden, de laatste twee zijn Barcelona en Gent.

Eilandhoppen

Hoewel ik voortdurend op mijn tandvlees loop, staat het leven de laatste tijd wel erg in het teken van reizen. Op La Palma is geen Mac-winkel, zodat ik 3 weken voor mijn reis naar Kikkerland weer een reisje maakte. Mijn geliefde MacBook Pro begaf het plotseling, zodat ik totaal ongepland ook eens kennis kon maken met het eilandhoppen voor nuttige doeleinden, niet zijnde vakantie. De vrienden en vriendinnen in Puerto Naos moeten geregeld "even" naar Tenerife en ik nu ook. Ieder heel uur gaan er 2 schattige kleine vliegtuigjes. Het is net zoiets als de trein van Den Haag naar Amsterdam en de frequentie is hoger dan de bus naar het noorden van La Palma. Kaartje kopen aan het loket, wel de bekende luchthaven-controle, maar binnen een kwartier zit je in het boemeltje. Na een half uurtje vliegen belandde ik in een stadse wereld met een Mac-winkel, grote warenhuizen, een vestiging van McDonalds en een Europees aandoend openbaar vervoer, waaronder een soort van Randstad-rail. Toch de dag ervoor eerst maar ff gebeld met de Canarische Mac-winkel, die heel toepasselijk Banana Computer heet. De situatie uitgelegd en een MacBook Air gereserveerd, want die liepen als zoete broodjes. Ook werd de locale techneut alvast ingeseind om naar de MacBook Pro te kijken. Dat alles zou gemakkelijk in 1 dag kunnen, want bewoners van de andere eilanden krijgen altijd voorrang, maar ik wou het rustig aan doen dus ben een nachtje overgebleven in het hotel naast de winkel.

Het plan om een MacBook Air erbij te kopen had ik al langer, juist om dit soort noodsituaties te voorkomen en ook om wat lichter te kunnen reizen. De MacBook Pro is niet ter ziele maar gezien de levertijden van onderdelen was het slimmer om hem in NL te laten repareren. En ondertussen kon ik wel uit de voeten met het kleine, platte en superlichte jonkie. Santa Cruz de Tenerife is voor een hoofdstad behoorlijk saai, dus na een lichte doch voedzame maaltijd en een wandelingetje naar het Auditorium van Santiago Calatrava, installeerde ik me op het dak van het hotel waar WiFi beschikbaar was. De blanco compie, die ik dus niet ff kon syncen met zijn grote broer, heb ik met behulp van downloads en mijn backup op USB-stick binnen no time naar mijn hand gezet. Hoewel de winter in Canarias lang duurde, had ik precies de korte, maar krachtige eerste hittegolf te pakken. Op La Palma steeg het kwik niet hoger dan 36 graden, maar Santa Cruz de Tenerife scoorde 42 en zelfs ik vond het bloedverziekend heet.

Desondanks is alles geregeld. Ik kreeg ook nog een externe HD kado, een beetje put en kalf-verhaal maar aan de andere kant beter laat dan nooit. Een kastje net iets groter dan een mobieltje dat met behulp van TimeMachine, een standaard Mac-prog, backups maakt. Ondertussen werd mij zo nu en dan gevraagd waarom ik niet gewoon een Windhoos-bak erbij kocht, die zijn immers wel te koop in Los Llanos. Arrggggghh! Geen haar op mijn hoofd...... Waarom? Vanwege de Mac zelf, het Mac OS, het gemak van een externe derde hersenhelft en het in een paar uur een verse compie geheel naar je zin en smaak op te kunnen tuigen. En bijvoorbeeld een programma als VoodooPad, een programma zoals programma´s bedoeld zijn: om het je gemakkelijk te maken. Een handige kruising tussen tekstverwerker, browser en notitieblok. Je gooit er tekst, afbeeldingen, mappen, programma´s, URL´s, e-mail-adressen in net zoveel pagina´s of tabbladen als je wilt. En dan kun je zo´n document zonodig ook beveiligen en er in zoeken met een sterke zoekfunctie, ik zou echt niet meer zonder dit soort handigheidjes kunnen.

Inmiddels ben ik weer een deurtje verder en uiteindelijk begonnen aan de jaarlijkse zomervakantie in Kikkerland.

Vakantie en nog eens vakantie

Hoewel ik nog niet helemaal bijgekomen ben van het eiland-hoppen, is de volgende “vakantie” alweer in zicht. Vanaf 8 juli aanstaande heb ik proefverlof van het “gekkenhuis zonder muren” en kom ik het Haagje weer onveilig maken. Hier nog een foto uit de oude doos, het Piratenfeest van afgelopen september. Als je er niet helemaal uitkomt wie wie is, girls will be boys and boys will be girls :-)

Ondertussen heb ik mijn website weer eens gerenoveerd en verhuisd naar het eu-domein. Er is niet zo heel veel nieuws onder de zon, behalve de afdeling Wholism Project.

Paar eilandjes verderop

Het is vreselijk vermoeiend, maar ook heel erg leuk: vakantie. Voor het eerst sinds jaren, Nederland niet meegerekend, écht op vakantie geweest. Een van de voordelen van wonen op een vakantiebestemming is dat je meestal niet zo nodig hoeft, maar dat tegelijkertijd er voldoende andere vakantiebestemmingen binnen handbereik liggen. Dus ik naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote. Een grote, heel erg Spaanse stad zonder noemenswaardig toerisme, want dat zit keurig opgeborgen in toeristen-reservaten als Playa Blanca, Puerto de Carmen en Costa Teguise. De stad ligt aan de oost-kant, dus qua weer was het flink afzien, maar ik heb genoten van het stadsleven.














Tientallen bars en eettenten om uit te kiezen, waaronder de typisch Haagse specialiteiten als sushi, kebab en falafel. Zelfs winkelen vond ik er leuk, in een soort Spuistraat, maar dan breder. En koffiedrinken aan de merkwaardig rustige Charco de San Ginés, een enorme lagune midden in de stad.
Ook heb ik een middag de bus en de boot gepakt en geluncht op Fuerteventura. Op de foto: de golven van Fuerteventura en Lanzarote op de achtergrond.

Omdat de Arrecifers nogal op zich zelf zijn, kostte het wat moeite om een gids te vinden voor excursies in het maanlandschap verderop, want daar komt geen bus. Uiteindelijk heeft Roberto, een vastelander, me zondag het gebied rond het Nationaal park Timanfaya laten zien en een paar spectaculaire vulkanische landschappen, toch nét weer ff anders dan hier op La Palma. Het park zelf en het restaurant el Diablo, waar op warmte van de vulkaan wordt gegrild, waren al dicht, dus ik moet nog een keer terug :-)

Qua wonen hou ik het op het slaperige Puerto Naos, het strand met de zwarte stenen en hoge golven en de zon in de juiste positie, het ons-kent-ons kippenhok en de betere temperatuur. Hier het bord van 1 van de havens van Arrecife, vele malen groter dan "mijn" have(n)loze Puerto Naos.

Uitgeburgerd

Na een erg gezellige, maar nogal koude, winderige en waterige vakantie, ben ik weer helemaal in mijn element. Dit is vooral het water en dan lekker opdrogen met 25 graadjes. Echt rouwig ben ik dus niet om de uitslag van de Inburgeringstest. Rest mij nog wat reclame te maken voor een nieuwe klant: Tema-Teksten.

Storm

De zomer in Kikkerland lijkt verdacht veel op de winter op La Palma :-O Prachtig om te zien, maar lang buiten staan zit er hier niet in, brrrrr...

Cultuur snuiven

Puerto Naos ondergaat momenteel de jaarlijkse gedaanteverwisseling richting een lawaaierige camping. De Spaanse tegenhangers van de families Flodder en Tokkie doen niet voor elkaar onder, ook al zijn ze nog niet helemaal op volle sterkte. Hoog tijd om ook op vakantie te gaan en weer eens cultuur snuiven in het Haagse. Hier levend als een half verwilderd amfibie genaamd la Sirenita (Zeemeerminnetje) zal dat nog niet meevallen. Hoewel, tussen het zwemmen door schrijf ik wel veel over “cultuur snuiven”. Eigenlijk een rare uitdrukking voor iets dat niet geheel zonder risico is.

Tijdens het beschrijven van de bezienswaardigheden van de stad Florence las ik dat het nogal eens voorkomt dat toeristen zo overdonderd worden door de schoonheid van de bezienswaardigheden dat ze met hartkloppingen, duizelingen en psychiatrische klachten in het ziekenhuis Santa Maria Nuova belanden. De ziekte heeft zelfs een naam: het Stendhalsyndroom. De Florentijnse psychiater Graziella Magherini noemde het zo in haar studie ”Il sindrome de Stendhal”. Dit naar aanleiding van een dagboekaantekening van de Franse schrijver Stendhal (pseudoniem van Marie Henri Beyule, 1783-1842). In zijn reisboek “Rome, Naples et Florence” beschreef hij hoe hij compleet uit zijn dak ging in de Basilica di Santa Croce in Florence. “Verzonken in de overpeinzing van sublieme schoonheid, bereikte ik het emotionele punt waarop men hemelse gewaarwordingen ervaart. Toen ik de Santa Croce verliet, had ik hartkloppingen. Het leven vloeide uit me weg. Ik liep, maar was bang dat ik zou vallen.” Ook de aanblik van Botticelli’s “Geboorte van Venus” of Da Vinci's “Laatste Avondmaal” kunnen je zo maar fataal worden. In Den Haag zal dat niet zo'n vaart lopen, maar het weer zit voor de verandering wel mee.

IJsheiligen

Erg veel valt er niet te melden, behalve dat het hier lekker rustig is, zoals elk jaar in mei, en dit jaar voor de verandering ook ijskoud. Nou ja, alles is relatief maar met maar 20 graden en een straffe wind recht uit het noorden (met IJslands as, alsof we zelf niet genoeg vulkanen hebben) zijn de sokken en truien weer uit de kast. Ondanks de kleine lentebode die ik een maand geleden op het terras betrapte. Hoewel, deze beesten hobbelen hier gewoon het hele jaar rond maar dit was voor het eerst dat ik er 1 in huis zag.

Hoe dan ook, de IJsheiligen verstieren hier de boel zelfs want het is zwaar bewolkt. Geen strandweer en, omdat het ook geen winter meer is, ook geen golven. Maar thuis wordt het steeds gezelliger, zeker na aankoop van een stel goede boxen voor aan de Mac (de UFO-achtige voorwerpen op de foto), had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. OK, ook nog een luistertip: Sleigh Bells. Met dank aan NRC Next, want hier kom ik niet veel verder dan Pachanga (bachata, cumbia, reggaeton, salsa). Ook lekker, maar dansen zat er de afgelopen weken ff niet in. Schrijven dan weer wel, dus als je meer wilt lezen, ga gerust door met Gothic, Eb en vloed, Crocs nieuws of een Stedentrip naar Marrakech.

Hondjes

Pasqual (l) en Angelito (r), de hondjes van Marisa

Detergenten in zeep en shampoo

Ff iets geheel anders. Er wordt de laatste tijd gewaarschuwd tegen het gebruik van detergenten in persoonlijke verzorgingsproducten als zeep, douchegel en shampoo. Op internet woedt een ware “War on Detergents”. Vooral het detergent Sodium Lauryl Sulfate (of Sodium Laureth Sulfate, Sodium Acetyl Sulfate, SLS) komt in nagenoeg alle zeep, shampoo en zelfs tandpasta's voor. Er wordt beweerd dat dit spul extreem slecht is voor de gezondheid en zelfs bewezen kankerverwekkend. Of dit nu wel of niet zo is wil ik even in het midden laten, maar ik heb wel al mijn zeepjes, shampoo's en dergelijke onder de loep genomen. Want niemand kan ontkennen dat veel uitvindingen van de afgelopen eeuw ogenschijnlijk gemak opleveren, maar ons uiteindelijk meer kwaad dan goed doen.
De detergentenjacht in mijn badkamer hebben alleen de zepen overleefd. Magno en Heno de Pravia (van de Spaanse super) mochten blijven. Beiden zijn ambachtelijk gemaakt met olie en natriumhydroxide. Dit laatste spul staat ook wel bekend als caustic soda, waarvan je aanvankelijk juist denkt dat het verdachte moderne rotzooi is, maar dat blijkt dus juist niet zo.
Tijdens een workshopje “Zeep maken” heb ik vorig jaar het chemische proces gezien van de vermenging van olie en caustic soda, waaruit een heel nieuw spul ontstaat: zeep. In dit artikel over Over zeep en hoe je het kunt maken kun je hier meer over lezen.Wat zeep betreft zat ik dus goed, maar de douchegel bevatte wel SLS. Ik heb het wel opgemaakt, maar tegenwoordig ligt er weer een ouderwets blokje zeep in de douche.

Ook de shampoo moest er aan geloven, ondanks dat het geen goedkope was. SLS-vrije shampoo kun je in de supermarkt en bij de kapper vergeten, ga maar drect naar de Natuurwinkel of Reformzaak. Merkwaardig genoeg bevat zelfs in Natuurwinkels het merendeel van de merken SLS, ik heb er hier maar 2 merken gevonden zonder. Misschien dat het aanbod in Nederland iets groter is, maar ik vrees het ergste. Hoe dan ook, ik ben overgestapt naar SLS-vrije shampoo en dat bevalt prima, ik hoef nog maar 1 keer per week mijn haar met shampoo te wassen, het wordt niet vet meer en het zit beter! Ook hier heb ik een artikel van gemaakt: Shampoo zonder detergenten.

Dansen in El Remo

De stormen zijn weer verleden tijd en daarmee de hoge golven helaas ook. Vandaag leek het wel een zwembad, erg saai voor de golven-junks. Dan maar een impressie van het nachtleven. Dit heb ik zaterdagavond gefilmd op verzoek van de bevolking van El Remo, voor wie “op internet staan” hetzelfde is als wereldberoemd zijn.

Het houdt maar niet op

Als je hier een weekje strandvakantie van plan was zal je het waarschijnlijk minder vinden, maar wij gaan zo'n beetje wekelijks uit onze bol. Het razende reportertje Marisa zie je alleen nog maar met haar camera voor haar neus en zelfs ik hing de toerist uit. Vandaag regende het, maar waren de golven iets begaanbaarder en kreeg ik ondanks de rode vlag toestemming om even een zout nat pak te halen. Een paar uur later werden er 2 haaien gesignaleerd, oeps. Hier foto's van afgelopen donderdag.

Het gerucht ging dat de golven in Puerto de Tazacorte nog hoger waren, dus het buurdorp werd ook met een bezoek vereerd. Behalve golven een zeldzamer natuurverschijnsel, te weten sneeuw. Als je goed kijkt op de Cumbrecita, de bergrug op de rechtste foto, het ligt er echt! De rivier eronder is de Barranco de las Angustias, die het regenwater uit de Caldera in zee spuugt.

Nog meer natuurgeweld....

Zuidwester

Nog niet eens hersteld van de storm rond Kerstmis, kregen we afgelopen nacht weer de volle laag. Net als een opmerkelijke hoeveelheid dorpsbewoners heb ik er niets van mee gekregen. Wat voor de wakkeren bijna niet voor te stellen is, want het gebulder van de golven moet oorverdovend geweest zijn. Toen ik 's ochtends nietsvermoedend afzakte voor de koffie was het rampentoerisme al in volle gang. De chaos deed niet onder voor de schade door de beruchte orkaan Delta van 3 jaar geleden. Zustersteden El Remo en La Bombilla en zelfs het laagste stukje Puerto Naos zijn midden in de nacht geëvacueerd, maar de rest lag massaal te ronken.